Dan zullen de werknemersorganisaties hun ramingen over de geleden schade, hun inkomensverlies, meedelen. Dat het land grotendeels tot stilstand komt, is quasi zeker. De staking bij het openbaar vervoer alleen al belet honderdduizenden werknemers om op hun werk te geraken. Wegblokkades en bezettingen van industrieparken kunnen de chaos nog erger maken. Niemand kan voorspellen of de piketten de nodige zelfdiscipline aan de dag leggen. En ook de luchthavens en de drie zeehavens moeten volgens de bonden plat. De federale politie staat massaal paraat om op te treden tegen blokkades op strategische plaatsen. Premier Elio Di Rupo zal op de Europese top tekst en uitleg mogen verschaffen.
Zeker is dat de drie vakbonden zich misrekend hebben over de sympathie van de publieke opinie voor de staking. Het draagvlak is niet bijster groot en dat moet de syndicaten aansporen om grondig na te denken over hun verantwoordelijkheid voor volgende acties. Die zullen ze zeker uitbroeden, want tijdens de begrotingscontrole eind februari moeten opnieuw honderden miljoenen euro worden gezocht. De staking is vandaag gericht tegen maatregelen van de regering, maar treft vooral de ondernemingen. Deze regering is vastbesloten om het begrotingstekort onder de drie procent te houden en is bijgevolg niet van plan terug te plooien en haar maatregelen in te trekken. Een deel daarvan is trouwens al in het parlement gepasseerd.
De staking hypothekeert bovendien het toekomstige sociaal overleg. Zelden of nooit stonden werkgevers en -nemers zo vijandig tegenover elkaar. Patroons dreigen met deurwaarders en schadeclaims als de militanten het recht op werken geweld aandoen. En - nooit gezien - werkgevers betogen aan de deur van de vakbonden tegen de staking. Het sociaal overleg zit in een ijstijd. Ontdooien wordt een zwaar karwei, zeker met de discussie over de indexsprong die latent op de achtergrond als een spook rondwaart.
Door Dirk Castrel
Reacties