De vakbonden speelden en spelen een belangrijke rol in de ontwikkeling van de sociale welvaartsstaat die België nu is. Dat moet zo blijven. Zij bewaken rechten die fundamenteel zijn in een democratische samenleving.
Dit gezegd zijnde worden van hen ook verantwoordelijkheid en realiteitszin verwacht, net zoals van de werkgevers. En daar wringt het schoentje met de algemene staking van maandag. De actie is ondoelmatig en ongepast. Ondoelmatig omdat ze foute doelen treft. Tegen wat en wie wordt er gestaakt? Tegen de regering. Maar wie is het slachtoffer? De bedrijven. Zij lijden de meeste schade, alhoewel ze met het regeerakkoord geen uitstaans hebben.
Ongepast omdat het overleg met de regering nog steeds bezig is. Praten en staken gaan niet samen. Dan zijn hoogstens lichte prikacties mogelijk. Een nationale staking moet het ultieme drukkingsmiddel zijn. De vakbonden moeten er zuinig mee omspringen. Dit wapen mag alleen worden ingezet bij grote sociale conflicten die een meerderheid van de bevolking beroeren. Dat is nu duidelijk niet het geval.
Eigenlijk draait de staking van maandag om niet meer dan wat machtsvertoon van de vakbondstop en een harde kern van délégués, inzonderheid die van het ABVV en het FGTB. In het vooruitzicht van de sociale verkiezingen willen ze hun spierballen nog eens tonen.
De actie is ook ongepast omdat elke Belg met een beetje gezond verstand weet dat er ingrepen nodig zijn om de toekomst van de sociale zekerheid veilig te stellen. Het huidige systeem is onbetaalbaar geworden.
Er zijn geen honderd manieren om het roer om te gooien. Slechts twee: de begroting saneren en meer mensen aan het werk krijgen. De regering is daar maar pas mee begonnen. Eind februari zullen er nog pijnlijke maatregelen volgen. Wat gaan de vakbonden dàn doen? Een staatsgreep plegen?
Door Paul Geudens
Reacties