De strijd tegen fiscale fraude was in het verleden vaak het ultieme middel om de begrotingsdoelstelling te halen. Op het moment dat alle ministers hun bijdrage hadden geleverd en werkelijk niets meer mogelijk was, werd bij Financiën een bedrag ingeschreven dat het gat dichtreed.
Onder de vorige regering kwam daar al enige verandering in. Carl Devlies was meer dan een pro-formastaatssecretaris. Al bleef het vaak allemaal wat theoretisch.
Met de nieuwe staatssecretaris kan het concreter worden. John Crombez (sp.a) is geen politicus die tevreden is met een status van schouwgarnituur. Een verschijnsel dat zich in het verleden te vaak voordeed bij zijn ex-collega’s. “Wees blij dat u er bij bent, en houd u nu verder in stilte bezig.”
Bernard Clerfayt (FDF) en Hervé Jamar (MR) waren daar de perfecte voorbeelden van. Als leden van een antibelastingpartij waren zij trouwens niet zo goed geplaatst om fiscale ontwijkingsmechanismen actief op te sporen. Hun voogdijminister, Didier Reynders, was op dat gebied evenmin een inspirerend voorbeeld.
John Crombez is een socialist. Dat scheelt een slok op een borrel. Het was er gisteren aan te horen toen hij het over fiscale advocaten en experten had. “Zij verdienen geld door aan rijke mensen uit te leggen hoe ze nog minder belastingen moeten betalen.” Zo worden vakantieverblijven in Zuid-Frankrijk en jachten als beroepskosten ingebracht in managementvennootschappen. Het gevolg is dat die mensen evenveel betalen voor een onthaalmoeder als medeburgers die tien keer minder verdienen.
Dat kan natuurlijk niet. Het is goed dat de jacht op belastingfraudeurs en -ontwijkers wordt geopend. Op voorwaarde dat dit op een transparante en objectieve wijze gebeurt. En dat de sociale fraude op dezelfde manier wordt aangepakt. Voor een socialist is dat niet evident. Koppelbazen opsporen, dat lukt nog wel, maar misbruiken in de sociale zekerheid? Laat ons John Crombez het krediet geven dat een neofiet verdient.
door Paul Geudens



Reacties