Karel Van Eetvelt is gisteren zwaar
uitgevallen naar de vakbonden
en de regering. Er heerst een antiondernemersklimaat
in ons land,
zegt de topman van Unizo. Hij somt een
aantal maatregelen op om dat te bewijzen.
Zoals de strijd tegen de fiscale fraude.
De belastingcontroleurs krijgen te veel
macht.
Unizo heeft een punt. Maar de organisatie overdrijft natuurlijk. Dat de regering nu de strijd tegen belastingontwijking aankondigt, is ingegeven door een tegenvallend begrotingstekort, maar is ook een gevolg van een wildgroei aan financiele hightechconstructies die met een normale bedrijfsvoering niet veel meer te maken hebben.
De kruik gaat zo lang te water tot ze barst. Niemand betaalt graag belastingen, en wat de wet toelaat, is niet verboden. Het probleem is echter dat er te weinig controles waren, waardoor er uitwassen zijn ontstaan. Het is niet onlogisch dat daar paal en perk aan wordt gesteld. Dat heeft niets te maken met een antiondernemingsklimaat of met “jaloezie op een dikke auto”, zoals Karel Van Eetvelt beweert, maar met fiscale rechtvaardigheid. Wanneer we over een vijandige sfeer spreken, moeten we het vandaag veeleer over de vakbonden hebben dan over de ondernemers. Ze zullen het nooit toegeven, en ze kunnen natuurlijk niet meer terug, maar ik ben ervan overtuigd dat de drie vakbonden al dik spijt hebben van het uitroepen van een algemene staking, nu maandag.
Om het beleefd uit te drukken: de actiedag van maandag wordt niet gedragen door een meerderheid van de bevolking. Er is geen sociologische studie voor nodig om dat vast te stellen. De vakbonden hebben in hun eigen voet geschoten.
Toch zullen ze maandag in koor verklaren dat “de staking een succes was”. Ze beschikken over een machtig wapen: het openbaar vervoer. Altijd stakingsbereid en in staat om een land praktisch lam te leggen.
Koppel daar een aantal rumoerige stakingspiketten en wegblokkades aan vast, en er zal inderdaad op vele plaatsen niet gewerkt worden. Minder uit overtuiging dan uit noodzaak, gemakzucht of vrees voor lijf en leden. Vrije keuze, recht op arbeid en democratische besluitvorming zijn maandag bijzaak. En wat zal het opbrengen? Niets.
door Paul Geudens
Unizo heeft een punt. Maar de organisatie overdrijft natuurlijk. Dat de regering nu de strijd tegen belastingontwijking aankondigt, is ingegeven door een tegenvallend begrotingstekort, maar is ook een gevolg van een wildgroei aan financiele hightechconstructies die met een normale bedrijfsvoering niet veel meer te maken hebben.
De kruik gaat zo lang te water tot ze barst. Niemand betaalt graag belastingen, en wat de wet toelaat, is niet verboden. Het probleem is echter dat er te weinig controles waren, waardoor er uitwassen zijn ontstaan. Het is niet onlogisch dat daar paal en perk aan wordt gesteld. Dat heeft niets te maken met een antiondernemingsklimaat of met “jaloezie op een dikke auto”, zoals Karel Van Eetvelt beweert, maar met fiscale rechtvaardigheid. Wanneer we over een vijandige sfeer spreken, moeten we het vandaag veeleer over de vakbonden hebben dan over de ondernemers. Ze zullen het nooit toegeven, en ze kunnen natuurlijk niet meer terug, maar ik ben ervan overtuigd dat de drie vakbonden al dik spijt hebben van het uitroepen van een algemene staking, nu maandag.
Om het beleefd uit te drukken: de actiedag van maandag wordt niet gedragen door een meerderheid van de bevolking. Er is geen sociologische studie voor nodig om dat vast te stellen. De vakbonden hebben in hun eigen voet geschoten.
Toch zullen ze maandag in koor verklaren dat “de staking een succes was”. Ze beschikken over een machtig wapen: het openbaar vervoer. Altijd stakingsbereid en in staat om een land praktisch lam te leggen.
Koppel daar een aantal rumoerige stakingspiketten en wegblokkades aan vast, en er zal inderdaad op vele plaatsen niet gewerkt worden. Minder uit overtuiging dan uit noodzaak, gemakzucht of vrees voor lijf en leden. Vrije keuze, recht op arbeid en democratische besluitvorming zijn maandag bijzaak. En wat zal het opbrengen? Niets.
door Paul Geudens
Reacties