Zoals gehoopt volgden de andere overheidsbonden snel. En dus is er donderdag een staking bij alle openbare diensten. Het is de eerste, maar zeker niet de laatste confrontatie die de nieuwe regering met de bonden moet aangaan. Binnenkort zijn er sociale verkiezingen...
Zouden de dames en heren leiders van de overheidsvakbonden zich realiseren dat er wel meer Belgen zijn die zich ongerust maken over de toekomst? Medemensen die niét bij een firma als de NMBS werken, die jaarlijks een kleine 3 miljard euro van de belastingbetaler krijgt toegeschoven?
De spoorbonden stellen zich egoïstisch op. Ze kennen slechts één middel om hun ongenoegen te uiten: de pendelaars die hun wedde betalen, straffen en gijzelen. Wat meer dienstbaarheid en gemeenschapszin zouden hen sieren.
In feite zouden zij de laatsten moeten zijn die naar het stakingswapen grijpen. Wie voor de overheid of voor overheidsbedrijven werkt, aanvaardt bepaalde verantwoordelijkheden, zoals een gegarandeerde minimale dienstverlening. Het is de hoogste tijd dat dit wettelijk wordt vastgelegd voor sommige cruciale diensten zoals veiligheid en mobiliteit. Een ambtenaar moet naast de lusten van een staatsbetrekking er ook de lasten bijnemen.
Dat de vakbonden niet blij zijn met de maatregelen die het kabinet in uitvoering van het regeerakkoord in snel tempo door het parlement wil jagen, kunnen we begrijpen. We zullen het allemaal ergens voelen. Maar we staken lang niet allemaal. Omdat er veel burgers zijn die de ernst van de toestand beseffen.
Er moet vlug “iets” gebeuren om dit land, dat al lang boven zijn stand leeft, onder meer te wijten aan een te vet overheidsapparaat, weer op het goede spoor te krijgen. Zo niet gaan we de weg op van Griekenland. Ook de bonden moeten dat inzien. Staken is niet het juiste antwoord. Harde, langdurige sociale acties zullen de toestand alleen verergeren.
Door Paul Geudens

