Standpunt

Staken is geen oplossing

“Iemand moet hier het goede voorbeeld geven”, dacht Jos Digneffe van ACOD Spoor, en hij diende prompt een stakingsaanzegging in. De treinen stipt doen rijden, dat kennen ze bij de NMBS niet. Maar als er gestaakt moet worden, dan staan ze bij het spoor op de eerste rij.

Zoals gehoopt volgden de andere overheidsbonden snel. En dus is er donderdag een staking bij alle openbare diensten. Het is de eerste, maar zeker niet de laatste confrontatie die de nieuwe regering met de bonden moet aangaan. Binnenkort zijn er sociale verkiezingen...

Zouden de dames en heren leiders van de overheidsvakbonden zich realiseren dat er wel meer Belgen zijn die zich ongerust maken over de toekomst? Medemensen die niét bij een firma als de NMBS werken, die jaarlijks een kleine 3 miljard euro van de belastingbetaler krijgt toegeschoven?

De spoorbonden stellen zich egoïstisch op. Ze kennen slechts één middel om hun ongenoegen te uiten: de pendelaars die hun wedde betalen, straffen en gijzelen. Wat meer dienstbaarheid en gemeenschapszin zouden hen sieren.

In feite zouden zij de laatsten moeten zijn die naar het stakingswapen grijpen. Wie voor de overheid of voor overheidsbedrijven werkt, aanvaardt bepaalde verantwoordelijkheden, zoals een gegarandeerde minimale dienstverlening. Het is de hoogste tijd dat dit wettelijk wordt vastgelegd voor sommige cruciale diensten zoals veiligheid en mobiliteit. Een ambtenaar moet naast de lusten van een staatsbetrekking er ook de lasten bijnemen.

Dat de vakbonden niet blij zijn met de maatregelen die het kabinet in uitvoering van het regeerakkoord in snel tempo door het parlement wil jagen, kunnen we begrijpen. We zullen het allemaal ergens voelen. Maar we staken lang niet allemaal. Omdat er veel burgers zijn die de ernst van de toestand beseffen.

Er moet vlug “iets” gebeuren om dit land, dat al lang boven zijn stand leeft, onder meer te wijten aan een te vet overheidsapparaat, weer op het goede spoor te krijgen. Zo niet gaan we de weg op van Griekenland. Ook de bonden moeten dat inzien. Staken is niet het juiste antwoord. Harde, langdurige sociale acties zullen de toestand alleen verergeren.

Door Paul Geudens

Veelbelovende wittebroodsweken van de regering

Geen drie jaar geleden gunden ze elkaar het licht in de ogen niet, Annemie Turtelboom (Open Vld) en Joëlle Milquet (cdH). De ene probeerde een ordentelijk en ojectief asielen regularisatiebeleid te voeren, de andere werkte dat op alle mogelijke manieren tegen.

Herinner u hoe Joëlle Milquet hongerstakende sans-papiers ging bezoeken. Zij steunde daarmee protestacties tegen de regering waarin ze zelf vicepremier (!) was.

Uiteindelijk kreeg Milquet het zover dat Annemie Turtelboom haar portefeuille moest inleveren. Haar partijgenoot Melchior Wathelet werd in de regering-Van Rompuy bevoegd voor asiel en migratie. Hij heeft er geen potten gebroken.

De Vlaamse liberale werd vervolgens minister van Binnenlandse Zaken, een bevoegdheid die zij bij de recente regeringsvorming moest afstaan aan, jawel, Joëlle Milquet.

Maar de twee dames hebben de strijdbijl begraven. Afgaande op De Zevende Dag van gisteren kunnen ze het zelfs uitstekend met elkaar vinden.

Nog ontroerender in dezelfde tv-uitzending was de paringsdans tussen minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) en staatssecretaris voor Fraudebestrijding John Crombez (sp.a). Ze verklaarden elkaar net niet hun wederzijdse liefde.

Ook opmerkelijk was het optreden van Gwendolyn Rutten (Open Vld). Door iedereen getipt als minister werd zij door partijvoorzitter Alexander De Croo gepasseerd.

Ondanks die vernedering verdedigde zij zondag hartstochtelijk het nieuwe regeringsbeleid voor pensioenen.

Afgaande op de lastige formatiegesprekken werd de regering-Di Rupo een moeilijk samenlevingscontract voorspeld. De meerderheid zou een bende ruziemakers worden, Paars II in het kwadraat.

De wittebroodsweken zijn natuurlijk nog niet voorbij, maar de eerste signalen wijzen niet op een slechte verstandhouding. “De sfeer is g(k)oed”, zou Di Rupo zeggen.

We hebben dat ooit nog meegemaakt. De regering-Dehaene I begon in 1992 - na zwarte zondag - als een tijdelijk noodkabinet. Terwijl het een van de betere naoorlogse kabinetten werd. Afwachten of Elio Di Rupo hetzelfde mirakel kan verwezenlijken.

Door Paul Geudens

Pensioendebat: moeilijk maar noodzakelijk

Vincent Van Quickenborne wil nog vóór Kerstmis de pensioenhervormingen door het parlement krijgen. Met de karwats erdoor “jagen” is een betere omschrijving. Na 541 dagen gepalaver over de vorming van een nieuwe regering kan het plots niet snel genoeg gaan. Dat is niet netjes.

Wat overigens niet wil zeggen dat de hervormingen in de pensioensector niet dringend zijn. Want dat zijn ze dus wél. Al hebben we ook begrip voor de weerstand die de plannen oproepen.

Ik ken vijftigers die hun hele leven hard hebben gewerkt en ervan dromen over enkele jaren met vervroegd pensioen te kunnen gaan. Voor hen zijn de voorstellen van Van Quickenborne slecht nieuws. Waarom een collega vandaag op 58 zien vertrekken en zelf vier of vijf jaar langer moeten werken? Dat is moeilijk verteerbaar.

Maar er is geen keuze. Al jaren praten we in dit land over de noodzakelijkheid van langer werken. In Europa bungelen we qua activiteitsgraad aan de staart van het peloton.

Het is hier bijna een verworven recht om ergens tussen je vijftigste en zestigste te stoppen met werken. Dat is onhoudbaar voor de economie en de sociale zekerheid.

Zoals het eveneens onverdedigbaar is dat nog steeds veel werklozen in feite niet beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt. Vraag het aan werkgevers met jobaanbiedingen.

Kandidaten die door de RVA of VDAB worden gestuurd, blinken over het algemeen meer uit in het verzinnen van smoesjes dan in werkwilligheid.

Dat de vakbonden protesteren tegen een verstrenging van het stelsel van de werkloosheidsuitkeringen of de pensioenen, is niet onlogisch. Maar zelfs zij zouden moeten begrijpen dat de sociale zekerheid alleen kan gered worden door de activiteitsgraad omhoog te krikken. Leuk is dat niet, maar we hebben geen keuze.

Nog één bedenking daarbij. De lat moet voor iedereen gelijk liggen. Geen uitzonderingen meer voor pakweg de NMBS, militairen of andere ambtenaren. In de privésector bestaan er zwaardere beroepen… En zéker geen uitzonderingen voor politici. Zij moeten het goede voorbeeld geven. Een volledig pensioen na twintig jaar parlement is in deze moeilijke tijden een pure schande.

door Paul Geudens

Aan fijn stof kunnen we zelf iets doen

Vlaams minister voor Leefmilieu Joke Schauvliege is teleurgesteld teruggekeerd van de klimaattop in Durban omdat daar weinig concrete afspraken werden gemaakt. Gisteren kon ze nochtans goed nieuws aankondigen van het milieufront: de luchtkwaliteit in Vlaanderen is er de jongste twintig jaar “spectaculair” op vooruitgegaan.

De industrie heeft serieuze inspanningen geleverd en het verkeer stoot minder vuiligheid uit. Nochtans halen we voor fijn stof en stikstofdioxide de strenge Europese normen niet. Dat blijft een probleem en er is bijgevolg nog flink wat werk aan de winkel.

De resultaten van Vlaanderen kunnen evenwel moelijk worden vergeleken met die van pakweg Frankrijk en Duitsland. Een vergelijking met een soortgelijke regio zoals Pas de Calais of de Randstad in Nederland bijvoorbeeld zou al heel wat realistischer zijn. Vlaanderen is klein en wordt niet zelden blootgesteld aan grensoverschrijdende vervuiling. Nog altijd veroorzaken verouderde industriegebieden in het voormalige Oostblok smerige wolken die boven het Ruhrgebied nog wat aandikken voor ze onze streken bereiken. Klimatologische omstandigheden van deze aard heeft niemand in de hand. Dat mag geen excuus zijn om niet meer inspanningen te leveren, het is wel een vaststelling. Bovendien is Vlaanderen dichtbevolkt, vrij verstedelijkt, sterk geïndustrialiseerd en een logistieke draaischijf in Europa.

Deze kenmerken verklaren mee waarom de Europese normen nog niet zijn gehaald. Alles zit hier compact op elkaar en dat maakt doeltreffend ingrijpen er niet eenvoudiger op. De verdere vergroening van het verkeer en de isolatie van gebouwen moeten ons al een heel eind voorthelpen.

De overheid wil vooralsnog niet al te bevoogdend optreden en mikt vooral op sensibilisering. Minister Joke Schauvliege wil veeleer de mensen stimuleren om hun mentaliteit te wijzigen. Dat kan met kleine dingen.

Door te stoppen met smeerlapperij op te stoken in een hoekje van de tuin, door proper materiaal te gebruiken in de houtkachels of door de auto aan de kant te laten voor een bezoek aan de bakker die vierhonderd meter verderop woont. Als we ons gedrag niet veranderen uit eigen beweging, wordt het ons eerder vroeg dan laat opgelegd.

Door Dirk Castrel

Wapens horen niet thuis in privéwoning

Het eerste kernkabinet van de regering- Di Rupo besprak gisteren de schietpartij in Luik. Er werden enkele nieuwe maatregelen aangekondigd. Zo moet de voorwaardelijke invrijheidsstelling strenger worden, moeten veelplegers na hun vrijlating meer gecontroleerd worden, en komen er strengere straffen voor het bezit van zware wapens. Ze lijken de logica zelve.

Eerst dit. Het is normaal dat de regering reageert op dramatische gebeurtenissen zoals die in Luik. De bevolking verwacht dat. Wanneer de nationale verbijstering toeslaat, kan de politiek niet passief toekijken. Dan wordt er op actie gerekend. Onmiddellijk. Concreet. Streng.

We hebben dat in het verleden nog meegemaakt. We moesten op Dutroux wachten vooraleer over een betere strafuitvoering werd gepraat, en op zijn ontsnapping voor een politiehervorming. We moesten op Joe Van Holsbeeck wachten om het jeugdsanctierecht bespreekbaar te maken. Op Hans Van Themsche voor een verstrenging van de wapenwet. Het zijn slechts een paar voorbeelden.

Samengevat: er moeten eerst serieuze accidenten gebeuren vooraleer de wetgever ingrijpt. Steekvlampolitiek heet dat. Terwijl die drama’s misschien vermeden hadden kunnen worden met wat gezond verstand.

Neem nu die schutter van Luik. Een paar jaar geleden werden bij hem tientallen wapens en duizenden onderdelen in beslag genomen. Door een procedurefout werd hij daar nooit voor veroordeeld, maar justitie wist dus wel heel goed waar hij mee bezig was. Waarom vonden er dan achteraf geen controles plaats?

Geen enkele samenleving kan zich honderd procent beveiligen tegen gevaarlijke gekken, zeker niet wanneer ze helemaal alleen in alle stilte hun plannen voorbereiden. Maar wat meer aandacht en controle zouden wel kunnen helpen. En waarom ook geen algemeen verbod invoeren op het houden van schiettuigen in privéwoningen? Ja, ook voor jagers en sportschutters. Geweren horen niet thuis in de slaapkamer of aan de schouw.

Wie geen wapen in huis heeft, kan het in een impulsieve bui alvast niet van de muur nemen. België kan hierin een voortrekkersrol en een voorbeeldfunctie vervullen.

Door Paul Geudens

Eén gek kan veel levens verwoesten

Bij een aanslag in Luik zijn gisteren vijf doden, onder wie de dader, en meerdere tientallen gewonden gevallen. Het was een ongemeen drieste aanval met een zwaar oorlogswapen en explosieven. De tol had nog zwaarder kunnen zijn. Al kan de balans natuurlijk nog oplopen. In verscheidene ziekenhuizen vechten nog mensen voor hun leven.

Voorlopig heeft het er alle schijn van dat het niet om een terroristische actie gaat. Het waren geen “gewelddaden ter demoralisering van de bevolking om een politiek doel te bereiken”, zoals Van Dale terrorisme omschrijft.

In Luik was er gisteren wellicht geen politiek doel. Eerst was er sprake van een ontsnappingspoging. De schutter - een veroordeelde zedendelinquent en wapenfreak - zou paniek en chaos hebben willen zaaien om zo ongezien weg te komen. Maar die thesis werd later weer tegengesproken. Het is dus voorlopig nog gissen naar de drijfveren van de geweldenaar.

Een kleine aanleiding, zoals een misgelopen liefdesrelatie, kan soms genoeg zijn om iemand in een moordmachine te veranderen. Politieke, emotionele, revanchistische of andere motieven, de gevolgen voor de slachtoffers en hun familie zijn natuurlijk altijd even verschrikkelijk.

Het bewijst nog maar eens hoe kwetsbaar de samenleving is. En er is geen remedie. Politie en inlichtingendiensten - zelfs het dubbele aantal van vandaag - mogen alle denkbare en ondenkbare middelen inzetten om potentiële terroristen en criminelen te neutraliseren, het is voldoende dat één gewelddadige gek een paar wapens bemachtigt om onschuldige levens te verwoesten.

“Je ziet dat alleen op tv”, zei een ooggetuige gisteren op de tv. Niet dus. Het kan overal gebeuren. In Amerika, in Engeland, in Noorwegen, maar ook in België. Geen enkel veiligheidssysteem is waterdicht, in geen enkel land. Zinloos geweld is van alle tijden, van alle plaatsen. Als burger sta je machteloos.

Het is voldoende dat je op een verkeerd moment op een verkeerde plaats bent om in een slachtpartij terecht te komen. Een beangstigende vaststelling. Waar we niet te veel aan mogen denken. Het verlamt ons alleen maar, zonder ons beter te beschermen.

Door Paul Geudens

Mag het een beetje beleefd blijven?

De Senaat is een overbodige instelling. De Senaat is ook een tegenstrijdige instelling. Omgekeerd evenredig met zijn nuttige waarde, is het er een verzameling van grosses légumes, van hoge politieke piefen. Zowel Bart De Wever (N-VA) als Wouter Beke (CD&V) en Alexander De Croo hebben er een zitje.

Dat komt natuurlijk door het kiessysteem. De kandidaten voor de Senaat komen in heel Vlaanderen op. Voor de Kamer is dat beperkt tot de provincies. Dus zetten de partijen hun boegbeelden en stemmentrekkers in voor de Senaat.

Daardoor knettert het er toch heel soms. Zoals gisteren bij het – overigens totaal nodeloos – debat over de nieuwe regering-Di Rupo I.

Bart De Wever noemde zijn collega-partijvoorzitters van CD&V en Open Vld “nuttige idioten van de PS”. Waarop Beke antwoordde dat de N-VA gefrustreerd achterblijft omdat de partij niets heeft kunnen doen met haar ruime verkiezingsoverwinning van 2010.

Het was allemaal heel amusant om naar te luisteren, maar in feite brengen dergelijke macho-discussies niets bij aan het politieke debat in Vlaanderen.

Integendeel. De Franstalige politici zaten erbij, keken ernaar, en konden een monkellach nauwelijks bedwingen. Ze hebben niet liever dan dat de Vlaamse partijen elkaar afmaken. De oppositie moet oppositie voeren. Snedige debatten verhogen trouwens de aandacht voor het parlement. Maar hoever kunnen politici daarin gaan zonder de grenzen van het fatsoen te overschrijden?

Het is het volste recht van de N-VA om het regeerakkoord tot op de grond af te branden, om vanop de parlementaire tribunes de tegenstanders te wijzen op fouten, leugens en andere onvervulde beloftes. Maar ze bestempelen als “nuttige idioten” omdat ze een handtekening hebben gezet onder een akkoord waarin zij – zij het misschien onterecht - wél geloven, hoort dat ook bij het politieke spel?

We hebben er onze bedenkingen bij. Van sommige politici-straatvechters kan je dat verwachten, maar niet van iemand die voor de rest een profeet is van meer waarden, normen, respect en fatsoen in de samenleving.

Door Paul Geudens

Een regering moet geen oppositie voeren

In een normale democratie valt de oppositie de meerderheid aan in het parlement. In België is dat anders. Hier valt de meerderheid de oppositie aan.

We hebben dat de voorbije dagen meegemaakt in de Kamer, waar zaterdag de vertrouwensstemming voor de regering- Di Rupo I plaatsvond. Anderhalf jaar nadat de kiezer zich heeft uitgesproken, heeft het land eindelijk weer een volwaardig kabinet.

Volwaardig? Niet helemaal. Een normale regering heeft een meerderheid in het parlement. En in een federaal land als België een meerderheid in elke taalgroep.

Zoals geweten is dat nu niet het geval. In de Kamer zijn er meer Nederlandstalige volksvertegenwoordigers tégen dan wel vóór de regering.

Volgens CD&V, Open Vld en sp.a is dat de schuld van de N-VA, de grootste partij van Vlaanderen, die van de onderhandelingstafel ging lopen.

Maar de burger lijkt dat niet te geloven. De ene na de andere opiniepeiling geeft aan dat de partij van Bart De Wever nog aan het groeien is. Geen communautair compromis, geen begroting die voldoet aan de Europese normen kan de opgang stoppen.

Dat is pijnlijk voor de meerderheidspartijen. Ze vinden dat ze stank voor dank krijgen. B-H-V gesplitst na bijna een halve eeuw, een grote staatshervorming, 11,3 miljard euro gevonden, het land uit de langste crisis ooit gehaald, en dan geen appreciatie krijgen, dat steekt.

Daarom reageren de Vlaamse meerderheidspartijen zo gepikeerd. Ze vinden dat de verkeerde paarden de beste haver krijgen. Ze zijn boos, maar ook bang voor de N-VA. Vandaar de stadslijsten in Antwerpen en Tongeren voor de gemeenteraadsverkiezingen.

CD&V, Open Vld en sp.a moeten oppassen met die calimero-strategie van “zij zijn groot en ik is klein”. Ze maken er de N-VA alleen groter mee.

Het is hun recht om een anti-N-VA-regering te vormen. Wettelijk gezien is het ook hun recht om in een regering te stappen zonder meerderheid aan Vlaamse kant. Maar kom dan niet klagen dat het de schuld van een ander is. Kom als volwassen politici uit voor uw keuze.

Een regering moet regeren, geen oppositie voeren tegen een oppositiepartij.

Door Paul Geudens

Bart De Wever blaast kartel op dat al niet meer bestond

De N-VA heeft in Antwerpen, zoals te verwachten was, het kartel met CD&V opgeblazen. De stadslijst die sp.a en CD&V verenigt met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar is voor Bart De Wever onverteerbaar.

Het tegenovergestelde zou ons verbaasd hebben. In de praktijk verandert er weinig voor beide partijen. Het kartel tussen CD&V en N-VA was in feite al langer dood en begraven. Gezamenlijke fractievergaderingen vonden slechts bij hoge uitzondering plaats en over de grote Antwerpse dossiers was er weinig of geen overleg tussen de twee partijen.

Als we Bart De Wever mogen geloven, heeft het opblazen van het kartel niets te maken met de verkiezingen, maar alles met het wegvallen van het inhoudelijk verhaal dat N-VA en CD&V ooit heeft verbonden. Daar valt natuurlijk weinig tegen in te brengen. Als een kartelpartner beslist om met anderen in zee te gaan, houdt het op. Zeker als die andere de sp.a van Patrick Janssens blijkt te zijn. Niet toevallig de grootste concurrent van Bart De Wever in de strijd om de heerschappij op het Schoon Verdiep.

Maar er speelt natuurlijk veel meer dan alleen maar oprechte verontwaardiging. Bart De Wever heeft dankbaar gebruikgemaakt van de nieuwe politieke situatie in Antwerpen om de afstand tussen zijn partij en de meerderheid een beetje te vergroten. Want de N-VA, en dat vergeten veel mensen wel eens, maakt sinds 2006 deel uit van die meerderheid.

Bart De Wever kan wel beweren dat hij nog niet met zijn verkiezingscampagne bezig is, maar ondertussen wordt al een tijdje het tegendeel bewezen. In Antwerpen zit iedere partij er middenin. Laten we daar nu maar niet langer meer flauw over doen. We zijn vooral benieuwd wat de verkiezingskoorts de volgende maanden zal betekenen voor het bestuur van onze stad. De N-VA gaat vanaf nu met een aparte fractie van twee, Bart De Wever en Ludo Van Campenhout, verder.

Wat de rol van de N-VA binnen de meerderheid zal zijn, hangt in grote mate af van hoe de coalitiepartners sp.a, CD&V en Open Vld op dit nieuwe politieke feit reageren. Op zo’n moment wordt snel het woord loyaliteit in de mond genomen. We hopen in de eerste plaats dat elk van de partijen loyaal blijft aan de Antwerpenaar en ervoor zorgt dat de stad ook de volgende tien maanden zo goed als mogelijk bestuurd wordt.

Door Patrick Van de Perre

Euro wankelt naar de afgrond

Vandaag wordt een heel belangrijke dag. Vandaag staat de toekomst van de Europese eenheidsmunt euro op het spel.

We hebben in de afgelopen maanden al vaker beslissende dagen meegemaakt. Na alle politieke spanningen om Di Rupo I kunnen we als Belgen wel wat aan. Maar met de Europese top in Brussel komen we in een hoger echelon terecht. Het gaat nu écht om de overlevingskansen van onze munt.

Tot voor enkele maanden was het nog onvoorstelbaar dat we de toekomst van de euro in vraag zouden stellen. Dat leek een absurditeit die haaks stond op de ontwikkelingen van de Europese politiek. Niemand twijfelde eraan dat Europa de uitdagingen van de schuldencrisis wel zou aankunnen. Vandaag zijn die zekerheden afgebrokkeld. Het ondenkbare is nu wel denkbaar.

Het risico dat we morgen moeten terugschakelen naar de Belgische frank is nog relatief beperkt. Er zitten gevaarlijke barsten in de Europese Muntunie, maar het gebouw staat nog niet op instorten. Toch moeten we fundamentele constructiefouten in het geheel aanpakken. We wonen vandaag in een muntunie die helemaal geen financieel- economische fundamenten heeft. Nu de grond aan het wegschuiven is, moeten er zo snel mogelijk versterkingen aangebracht worden. Het harde cement is de budgettaire strengheid die in de afgelopen jaren door iedereen met voeten getreden werd.

Het is daarom bijzonder hallucinant om vast te stellen dat de Europese leiders nog maar eens in totale verwarring naar Brussel zijn gekomen. Ze lijken de ernst van de situatie nog altijd niet te beseffen. De zeventien eurolanden zijn het helemaal niet eens met elkaar. Velen kunnen zich niet vinden in de voorstellen van Frankrijk en Duitsland. We wankelen daardoor verder naar de afgrond. Meer nog: we hangen er al gevaarlijk over.

Het ergste wat we kunnen meemaken, is dat de zoveelste top van de laatste kans nog maar eens een vaag compromis oplevert. De financiële markten zullen dat maandag onverbiddelijk afschieten. En op dat moment zal Europa de toekomst van zijn munt niet meer in eigen handen hebben.

Door Marc Balduyck