Het is trouwens merkwaardig hoe gering de steun voor de actie van de overheidsbonden was. Ook bij de ambtenaren zelf en, zeer opvallend, bij de jongere generaties. Dat is gebleken uit diverse peilingen. De jongeren die klaarstaan om een plaats te veroveren in het arbeidscircuit of die al aan de slag zijn, schijnen bijzonder goed te beseffen dat het huidige pensioensysteem op zeer korte termijn onhoudbaar is. Steeds minder actieven zullen steeds meer moeten afdragen aan een toenemend aantal gepensioneerden. Neem de stijgende levensverwachting erbij en de rekening is snel gemaakt. Daar komt geen hogere wiskunde bij te pas.
Wat heeft de staking nu opgeleverd? Geen winnaars, alleen maar verliezers. Ze heeft de Antwerpse haven veel geld en imagoverlies gekost. Bedrijven kregen problemen met leveringen en bevoorradingen. Tienduizenden treinreizigers hebben, gedwongen door de spoorbonden, alweer een dag vakantie mogen opofferen. Ze werden voor de zoveelste keer gegijzeld.
De vakbonden hebben de belofte gekregen dat ze betrokken worden bij de uitwerking van de sociaaleconomische maatregelen uit het regeerakkoord. Die was er zonder staking ongetwijfeld ook gekomen. Maar de krachtlijnen van die maatregelen én van de pensioenhervorming blijven gehandhaafd. Dat kan niet anders. Als de bewindsploeg enkele weken na haar aantreden het regeerakkoord onder druk van de straat op de helling zet, verspeelt ze meteen al haar autoriteit.
Ondanks het afkalvende draagvlak blijven de bonden dreigen met nieuwe acties en stakingen. Voor de socialistische bonden mogen die vlugger komen dan op 30 januari. Ze moeten zich dringend bezinnen. Sociale onrust en stakingen kosten alle belastingbetalers handenvol geld.
Door Dirk Castrel
Reacties