Daarmee lieten ze, onaangekondigd, duizenden reizigers in de kou staan. Jongeren die examen moesten afleggen. Pendelaars op weg naar hun werk. Medeburgers dus die evenzeer het “slachtoffer” zijn van de vermaledijde pensioenhervormingen van minister Vincent Van Quickenborne.
Hij heeft de boter gegeten. De vakbonden en hun medestanders concentreren hun grieven op één man. Van Quickenborne is de baarlijke duivel voor al wie van ver of dichtbij in een overheidsstatuut zit.
Het is een klassiek verschijnsel. De vijand moet een gezicht hebben. En de figuur van Van Quickenborne leent zich daar uitstekend toe. Een ultraliberaal met een groot ego die niet vies is van een potje provocatie. Een politicus die het niet heeft begrepen op woelige syndicaten en “ambetantenaren”, zoals hij ambtenaren ooit noemde.
Elio Di Rupo, Steven Vanackere en Johan Vande Lanotte hebben stuk voor stuk nauwe banden met de vakbondswereld. Ik ga er van uit dat ze er niet rouwig om zijn dat Q zich als vrijwilliger heeft gemeld om de doemboodschappen te verspreiden.
Maar in feite is dat bijkomstig. Wat wordt voorgesteld qua pensioenhervormingen, is overeengekomen tijdens de formatiebesprekingen. Dit is geen persoonlijke uitvinding van de minister van Pensioenen. Alle maatregelen zijn gestoeld op een akkoord dat is getekend door CD&V, sp.a, Open Vld, PS, MR en cdH. Het gaat hier om een collegiale verantwoordelijkheid.
Had het pakket mooier kunnen verpakt worden? Misschien. Van Quickenborne is niet de man die van strikjes houdt. Bovendien was er weinig tijd voor overleg. Volgens het regeerakkoord moet er vóór 1 januari 2012 een aantal wetten gestemd zijn.
Ook dat is niet de fout van één minister, maar van de zes partijen die ruim de tijd namen om hun gesprekken af te ronden.
Op de radio formuleerde iemand het gisteren zo: “Al mocht Jezus Christus de maatregelen hebben aangekondigd, dan nog zouden de vakbonden staken.” Ik vrees dat die luisteraar gelijk heeft.
Door Paul Geudens
Reacties