Er zijn nog van die discriminaties. De overheidspensioenen stijgen mee met de wedden van de actieve ambtenaren. Perequatie heet dat verschijnsel. Privépensioenen kennen die luxe niet. Die zijn hoogstens welvaartsvast. De pensioenen van de zelfstandigen laten we hier buiten beschouwing, dat is helemaal huilen met de pet op.
De verschillen zijn historisch verklaarbaar. Ambtenaren verdienden minder. In ruil kregen ze een vaste benoeming en een zorgeloze oude dag. Maar dat is verleden tijd. De overheid betaalt vandaag evenveel als een privéwerkgever.
Wie jaloers is op de pensioenen in de openbare sector, heeft dat aan zichzelf te wijten, luidt de verdediging. Dat is een valabel argument. Iemand die op z’n twintigste kiest voor een werknemers- of zelfstandigenstatuut, moet op z’n vijftigste niet komen klagen dat de buur beter af is.
Dat is ook het punt niet. Op dit ogenblik wil niemand die voordelen afnemen. De regering wil ze hier en daar licht bijschaven. Zoals ze dat ook wil doen voor de bedienden en de arbeiders in de privé.
Ze moét. Het huidige systeem is over enkele jaren onbetaalbaar. Om de simpele reden dat we steeds ouder worden. En er dus langer en meer pensioen moet uitbetaald worden. Voor de overheidspensioenen stegen de uitgaven de voorbije vijf jaar met 25 procent! Onhoudbaar is dat. We zeggen het al jaren, maar er gebeurde niets. Hoe zou het ook kunnen, met een minister als Michel Daerden? De regering-Di Rupo doet nu eindelijk schuchtere pogingen in die zin. Niet om de burgers te pesten, maar om de sociale zekerheid overeind te houden.
En dan is het triest, intriest dat uitgerekend de medemensen met veruit het beste statuut op de eerste rij staan om het land plat te leggen. Langs de andere kant is het ook begrijpelijk. Ze kunnen hun baan niet verliezen en hun werkgever kan niet failliet gaan…
De belastingbetaler is een gewillige melkkoe. Comfortabel staken is dat.
door Paul Geudens



Reacties