De koning zag er uitermate opgelucht
uit. De installatie van de
regering-Di Rupo I maakte van
hem een nieuwe mens. Zijn woorden,
zijn gelaatstuitdrukking, zijn lichaamstaal,
zelfs zijn frivole das straalden contentement
uit.
Een verschil van dag en nacht met zijn toespraak ter gelegenheid van de nationale feestdag op 21 juli. Toen vreesde hij – terecht – voor zijn koninkrijk, en dat was eraan te zien.
Albert II vroeg zaterdag om nu vlug werk te maken van de institutionele en sociaaleconomische hervormingen die de zes regeringspartijen met elkaar afspraken. Hij was vooral verheugd over de vaststelling dat Belgische politici überhaupt nog in staat zijn om akkoorden af te sluiten. Dat zag er in de zomer inderdaad soms anders uit.
Maar voor de laatste deal diende wel de hulp van oudgediende Guy Verhofstadt ingeroepen te worden, zo blijkt uit een onderzoek van De Standaard en Le Soir.
Bij de bespreking van het sociaaleconomische luik zag formateur Elio Di Rupo het niet meer zitten met de jonge voorzitter van de Open Vld, Alexander De Croo. En dus belde hij naar Verhofstadt om te bemiddelen.
Die slaagde daar uiteindelijk ook in. Zijn tussenkomst zou voor de totstandkoming van het akkoord over de begrotingsmaatregelen voor 2012 zelfs belangrijker geweest zijn dan de ratingverlaging van Standard & Poor’s.
Waar of niet? Alexander De Croo doet de onthullingen af als een “indianenverhaal”, zonder echter verder duidelijk te maken wat er dan wél is gebeurd.
Wat er ook van zij, wat ook de rol van Verhofstadt is geweest, het feit dat een of meerdere partijgenoten van De Croo dergelijke zaken aan journalisten vertellen is veelbetekenend. Wie de partijvoorzitter lief heeft, doet dit niet. Dan mag het nog echt gebeurd zijn.
Wie beweert dat Guy Verhofstadt gobetween heeft moeten spelen, zegt eigenlijk dat Alexander De Croo onbekwaam was om zijn partij in de regering te krijgen. Dergelijke beschuldigingen zijn dodelijk. Ze ondermijnen doelbewust het gezag van een partijvoorzitter. Alexander De Croo weet waar hij aan toe is. Hij heeft gevaarlijke vijanden binnen zijn partij.
door Paul Geudens
Een verschil van dag en nacht met zijn toespraak ter gelegenheid van de nationale feestdag op 21 juli. Toen vreesde hij – terecht – voor zijn koninkrijk, en dat was eraan te zien.
Albert II vroeg zaterdag om nu vlug werk te maken van de institutionele en sociaaleconomische hervormingen die de zes regeringspartijen met elkaar afspraken. Hij was vooral verheugd over de vaststelling dat Belgische politici überhaupt nog in staat zijn om akkoorden af te sluiten. Dat zag er in de zomer inderdaad soms anders uit.
Maar voor de laatste deal diende wel de hulp van oudgediende Guy Verhofstadt ingeroepen te worden, zo blijkt uit een onderzoek van De Standaard en Le Soir.
Bij de bespreking van het sociaaleconomische luik zag formateur Elio Di Rupo het niet meer zitten met de jonge voorzitter van de Open Vld, Alexander De Croo. En dus belde hij naar Verhofstadt om te bemiddelen.
Die slaagde daar uiteindelijk ook in. Zijn tussenkomst zou voor de totstandkoming van het akkoord over de begrotingsmaatregelen voor 2012 zelfs belangrijker geweest zijn dan de ratingverlaging van Standard & Poor’s.
Waar of niet? Alexander De Croo doet de onthullingen af als een “indianenverhaal”, zonder echter verder duidelijk te maken wat er dan wél is gebeurd.
Wat er ook van zij, wat ook de rol van Verhofstadt is geweest, het feit dat een of meerdere partijgenoten van De Croo dergelijke zaken aan journalisten vertellen is veelbetekenend. Wie de partijvoorzitter lief heeft, doet dit niet. Dan mag het nog echt gebeurd zijn.
Wie beweert dat Guy Verhofstadt gobetween heeft moeten spelen, zegt eigenlijk dat Alexander De Croo onbekwaam was om zijn partij in de regering te krijgen. Dergelijke beschuldigingen zijn dodelijk. Ze ondermijnen doelbewust het gezag van een partijvoorzitter. Alexander De Croo weet waar hij aan toe is. Hij heeft gevaarlijke vijanden binnen zijn partij.
door Paul Geudens
Reacties