Het spektakel wordt wansmakelijker met de dag. De salons van de voorzitter van de Kamer zijn meer een theaterzaal voor slecht amateurtoneel geworden dan een plaats waar ernstig wordt gewerkt aan een nieuwe regering en aan de toekomst van het land. Een bedroevend schouwspel dat nefast is voor de geloofwaardigheid van de politici in dit land. Wie gelooft die mensen nog?
Ik wil nog aannemen dat iedereen met de beste bedoelingen aan tafel is gekomen. De liberale insteek voor de sanering van de overheidsfinanciën is anders dan de socialistische opvatting hieromtrent. Het is begrijpelijk dat elke partij haar standpunten verdedigt.
Maar op een bepaald moment moet er een einde komen aan de discussies. Op zeker ogenblik moet je kiezen. Ofwel sluit je een compromis, ofwel stop je met praten.
Zijn we gisteren op een keerpunt aanbeland? Ik denk het niet. Het ontslag van Elio Di Rupo is een tactische schijnbeweging om de liberalen alsnog te overhalen een begroting te aanvaarden met veel nieuwe belastingen en weinig sociaaleconomische hervormingen. De koning is bereid gevonden om mee te werken aan deze mise-en-scène.
De Open Vld krijgt nu de zwartepiet voor het mislukken van de onderhandelingen. Ze zijn nochtans in goed gezelschap. Europa eist veel meer dan de formateur op tafel legde. De financiële markten zullen ons ook pas met rust laten indien er hier ten gronde iets verandert. Bovendien wil de bevolking daar in mee gaan. Kijk naar de verkiezingsuitslag in Spanje. De conservatieve partij haalt er een volstrekte meerderheid met beloftes over harde besparingen.
Ik ben ervan overtuigd dat daar in Vlaanderen ook een draagvlak voor is. In Wallonië en Brussel weet ik het nog zo niet. En dat houdt alles tegen.
België is onbestuurbaar geworden. Het noorden en het zuiden denken ongeveer over alles anders. Dat wordt om de vier jaar bewezen. Vlamingen stemmen overwegend centrumrechts, Franstaligen centrumlinks. Zo kun je nooit een efficiënt beleid voeren.
Misschien kan formateur Di Rupo deze keer nog een schijncompromis uit de brand slepen, maar op termijn wordt die tweedeling onze ondergang.
door Paul Geudens
Ik wil nog aannemen dat iedereen met de beste bedoelingen aan tafel is gekomen. De liberale insteek voor de sanering van de overheidsfinanciën is anders dan de socialistische opvatting hieromtrent. Het is begrijpelijk dat elke partij haar standpunten verdedigt.
Maar op een bepaald moment moet er een einde komen aan de discussies. Op zeker ogenblik moet je kiezen. Ofwel sluit je een compromis, ofwel stop je met praten.
Zijn we gisteren op een keerpunt aanbeland? Ik denk het niet. Het ontslag van Elio Di Rupo is een tactische schijnbeweging om de liberalen alsnog te overhalen een begroting te aanvaarden met veel nieuwe belastingen en weinig sociaaleconomische hervormingen. De koning is bereid gevonden om mee te werken aan deze mise-en-scène.
De Open Vld krijgt nu de zwartepiet voor het mislukken van de onderhandelingen. Ze zijn nochtans in goed gezelschap. Europa eist veel meer dan de formateur op tafel legde. De financiële markten zullen ons ook pas met rust laten indien er hier ten gronde iets verandert. Bovendien wil de bevolking daar in mee gaan. Kijk naar de verkiezingsuitslag in Spanje. De conservatieve partij haalt er een volstrekte meerderheid met beloftes over harde besparingen.
Ik ben ervan overtuigd dat daar in Vlaanderen ook een draagvlak voor is. In Wallonië en Brussel weet ik het nog zo niet. En dat houdt alles tegen.
België is onbestuurbaar geworden. Het noorden en het zuiden denken ongeveer over alles anders. Dat wordt om de vier jaar bewezen. Vlamingen stemmen overwegend centrumrechts, Franstaligen centrumlinks. Zo kun je nooit een efficiënt beleid voeren.
Misschien kan formateur Di Rupo deze keer nog een schijncompromis uit de brand slepen, maar op termijn wordt die tweedeling onze ondergang.
door Paul Geudens
Reacties