De politici die over een nieuwe regering onderhandelen, mogen nog duizend keer beweren dat onze financieel-economische fundamentals goed zijn, wanneer de markten geen geloof hechten aan deze peptalk, zitten we weldra in dezelfde zak als Italië en Spanje, om van Griekenland nog te zwijgen.
Laat ons daar dus mee ophouden en doen wat we moeten doen. Dat wil zeggen: een regering vormen, een begroting met een tekort van minder dan 3 procent afleveren bij het parlement, en hervormingen uitvoeren zoals Europa die vraagt.
We moeten dat niet doen omdat het een Europese verplichting is, maar om onszelf een dienst te bewijzen. In de toestand waarin ons land zich nu bevindt, is het niet in staat om zich in de eurozone te handhaven. Het kan trouwens al te laat zijn om het roer nog om te gooien. We hebben te lang getreuzeld waardoor we in een negatieve spiraal zitten waar we nog moeilijk uit zullen geraken.
Maar kom. Beter laat dan nooit. Het is het proberen waard.
Wat we daarom nu zeker niét moeten doen, is spelletjes spelen zoals Elio Di Rupo bezig is met de koning en de Open Vld. Die voeden alleen de onzekerheid, en die is op dit moment dodelijk.
Wanneer Elio Di Rupo er niet in slaagt om op zeer, zéér korte termijn een ordentelijke begroting op te stellen, dan moet hij de handdoek in de ring gooien. Na zes maanden is het welletjes geweest. Dan is hij gebuisd. Dan moet hij toegeven dat hij geen formateur is, maar een amateur. Met Yves Leterme hebben we in 2007 veel minder compassie gehad.
En dan? Wat na Di Rupo? De ontslagnemende regering-Leterme zou een noodbegroting kunnen opstellen. Desnoods met volmachten van het parlement. Uitzonderlijke omstandigheden eisen uitzonderlijke maatregelen.
Door Paul Geudens
Reacties