Na de akkoorden over Brussel-Halle-Vilvoorde, over de staatshervorming en de fi- nancieringswet, over de begroting en een aantal sociaaleconomische hervormingen is dit de vierde etappe in de koers naar het kabinet- Di Rupo I. Dat zit er snel aan te komen.
Wie weet komt de wens van Alexander De Croo nog uit en kunnen de nieuwe ministers zelfs nog vóór de grote betoging van vrijdag de eed afleggen. Naar de vakbonden toe zou dat een sterk signaal zijn. Dan staat het vast dat er niets meer aan de afspraken kan gewijzigd worden, en dat de betoging dus eigenlijk een maat voor niets is.
Het akkoord zelf dan. Dat ziet er – op papier – niet slecht uit. Een lijst van veilige landen, snellere procedures, enkel materiële steun voor asielzoekers, een rechtvaardig spreidingsplan, gesloten centra voor delinquente vreemdelingen, een taalverplichting voor wie zich hier wil vestigen en geen collectieve regularisaties meer.
Belangrijk is ook dat er een centrale databank komt waarin alle gegevens worden samengebracht. Zo kunnen misbruiken makkelijker opgespoord worden.
Zo mogelijk nóg belangrijker is dat er één minister komt. Die wordt zowel bevoegd voor opvang als voor erkenning en terugkeerbeleid. voor opvang als voor erkenning en terugkeerbeleid. De excellenties kunnen het niet meer op elkaar steken wanneer het misloopt.
Alles staat of valt nu met de praktische uitvoering van het akkoord op het terrein. In de eerste plaats wat het terugkeerbeleid betreft. Dat is cruciaal. Wie zich hier aandient, moet weten dat hij of zij het land weer moet verlaten wanneer de aanvraag tot asiel wordt afgewezen. Vrijwillig of gedwongen.
Dat gebeurde nu veel te weinig, waardoor er een aanzuigeffect op gelukszoekers bestond, nog versterkt door vicepremiers die hongerstakende illegalen gingen bezoeken.
Door Paul Geudens
Daar moeten afspraken over komen. Dat moet gedaan zijn.
Reacties