Het was in 1996 nochtans gestart als een droomhuwelijk. Beide banken waren als geen ander gespecialiseerd in het verstrekken van kredieten aan gemeenten en provincies. En terwijl het Gemeentekrediet in België via zijn kantorennetwerk meer geld inzamelde dan het nodig had om de lokale besturen te voorzien van middelen, had Crédit Local een tekort. De Franse bank had geen eigen netwerk en was dus aangewezen op andere banken voor zijn financiering. Een huwelijk bood voor beide een oplossing.
Toch is het fout gelopen. Een overhaaste expansie zadelde het bedrijf onder meer in Israël en Nederland met probleemdochters op. En vervolgens werd slecht geïnvesteerd in Amerikaanse woonleningen en Griekse staatsobligaties.
Voor de spaarders zal de afwikkeling nog meevallen. Niemand wil een faillissement van een bank als Dexia.
De grootste schade is voor de aandeelhouders, de belastingbetaler en het personeel.
Al moeten we met de grootste aandeelhouders weinig medelijden hebben. Als de Gemeentelijke Holding, Arco en Ethias door het avontuur met Dexia zelf in de rats zitten, hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken.
Welk voordeel heeft een coöperatieve van de christelijke arbeidersbeweging om een van de grote aandeelhouders te zijn van een bank met wereldwijde activiteiten en investeringen in complexe financiële producten en voor die bank ongeremd promotie te maken in het vakblad van de vakbond? En welk voordeel hebben gemeentebesturen aan een dergelijke bank?
Hebben de bestuurders zich te veel in de watten laten leggen op hun reisjes naar het buitenland of werden ze in slaap gewiegd door de dividenden uit de beginperiode?
Hopelijk wordt nu snel een goede oplossing gevonden voor het afgeslankte Belgische deel van Dexia. Want het belangrijkste actief van de bank - het vertrouwen van iedereen - moet worden teruggewonnen.
Door Johan Van Geyte
Reacties