Bij de nationale overheden ligt vooral Griekenland onder vuur. Tot grote ergernis van noordelijk Europa hebben de Grieken er de voorbije jaren op los geleefd. En nu moeten de spaarders de problemen van de potverteerders oplossen.
De situatie heeft ook iets paradoxaals. Wie heeft er de jongste maanden het meest geprofiteerd van de (Griekse) verzwakking van de euro? Landen als Duitsland. En regio’s als Vlaanderen. Daardoor werden hun producten goedkoper op de wereldmarkt en konden ze meer uitvoeren. De voorbije jaren hebben we trouwens met zijn allen geprofiteerd van de potverteerderij van diverse overheden. Hun overmatige uitgavendrift gaf de economische activiteit een extra duw in de rug, zodat de hoogconjunctuur kunstmatig kon worden gerokken.
Of nog: wat doen de beleggers nu? Ze plaatsen hun centen alleen nog bij sterke landen. En dus kunnen die hun rente laten zakken. Dat de Duitsers nu zo goedkoop lenen, hebben ze te danken aan de Grieken.
Maar ook Europa zelf ligt onder vuur. Het is een kakelende bende. Er is geen echte chef. En er is zeker geen eenduidig beleid. Frankrijk wil zo, Duitsland wil anders. En Commissievoorzitter Barroso en president Van Rompuy hangen er zomaar tussenin.
De eurocrisis is een aanklacht tegen het onafgewerkte huis Europa en het gebrek aan daadkracht dat daaruit volgt. Maar ook hier gebeurt nu iets paradoxaals.Wie komt er als grote winnaar uit deze crisis? Wellicht Europa.
In nog geen drie maanden was de oprichting van een Europees noodfonds door 17 nationale parlementen goedgekeurd. En er is groen licht voor het zogenaamde sixpack. Nooit eerder kreeg Europa zo veel bevoegdheden om te kunnen ingrijpen in de nationale arbeidsmarkten en in de nationale begrotingen als nu.
Gebrek aan daadkracht? De geschiedenis zal wellicht anders oordelen. In een rivier is de onderstroom belangrijker dan de tijdelijke kringen aan de oppervlakte.
Door Johan Van Geyte
Reacties