Je zou dat kunnen wijten aan het feit dat er in Franstalig België, op het piepkleine FDF na, geen oppositie meer is. Alle partijen zitten mee aan tafel bij formateur Elio Di Rupo.
Van wie zou de kritiek dan moeten komen? Onkelinx, Milquet, Michel en Javaux gaan toch niet protesteren tegen iets wat ze zélf in elkaar hebben geknutseld.
Neen. Dat is juist. Maar met de splitsing van B-H-V was dat ook zo. En toen waren er wél veel bedenkingen in Brussel en ten zuiden van de taalgrens. De toegevingen werden openlijk opgebiecht. Om ze aanvaardbaar te maken werd een perspectief op lange termijn geschetst. Zo zei Louis Michel dat het in de sterren geschreven stond dat de zes faciliteitengemeenten “later” bij Brussel zouden komen.
Met de financieringswet is dat niet het geval. Je moet in de Franstalige pers verduiveld goed zoeken om een wanklank te vinden. Het moet dus zijn dat dit akkoord de Franstaligen echt aanstaat.
En dat is merkwaardig. Meer dan een jaar hebben alle francofone partijen getoeterd, Elio Di Rupo op kop, dat de nieuwe financieringswet Wallonië zou verarmen. Ze hadden een heilige schrik om aan de onderhandelingen te beginnen, overtuigd als ze er van waren dat het rijke Vlaanderen het arme Wallonië aan zijn lot zou overlaten. Dat is een van de voornaamste redenen waarom de gesprekken zo lang hebben geduurd.
En nu hoor je daar niets meer van. Zeer merkwaardig, maar vanuit Vlaams standpunt ook verontrustend.
Zou het doemdenken van de N-VA dan toch gerechtvaardigd zijn? Zou het kunnen kloppen dat Vlaanderen in 2030 met een kater van 2,5 miljard euro blijft zitten?
Zolang de teksten van het akkoord niet worden vrijgegeven, zal de onzekerheid blijven duren. Pas wanneer alle details bekend en onderzocht zijn door onafhankelijke experten, zullen we juist weten hoe de vork aan de steel zit. Maar ondertussen houden we ons hart vast…
Door Paul Geudens
Reacties