Er was de manier waarop Gennez aan de macht kwam. In feite was ze een Chinese vrijwilliger. Ze werd door haar voorganger - Johan Vande Lanotte - op het schild gehesen zonder dat ze daar om vroeg.
Nog voor ze goed en wel bezig was, lokte ze controverse uit. Gennez was de vertegenwoordigster van het partij- establishment, waardoor ze nooit echt gedragen werd door de basis.
Zelf maakte ze natuurlijk ook fouten. De zwaarste was de onhandige defenestratie van Frank Vandenbroucke. Dat zorgde binnen de partij voor meer heibel dan iemand vooraf had kunnen voorspellen.
Er was het gedoe met Bert Anciaux en de - heimelijke - naamsverandering van de partij. Er was de stroom aan gelekte mails.
Allemaal heel ongelukkig voor een partijvoorzitter. Maar dé reden waarom het de afgelopen jaren niet ging met de partij was natuurlijk het gebrek aan een echt profiel. Waar staat deze partij eigenlijk voor?
Als er op het ogenblik binnen de sp.a één iemand is die dit desastreus beeld kan veranderen, dan is het Bruno Tobback. Niet alleen door de reputatie van zijn familienaam. De ‘zoon van’ is geen fils à papa, zoals Alexander De Croo dat ook niet is. De jonge Tobback is de laatste jaren gegroeid. Hij bezit ondertussen voldoende autoriteit en inhoud vanuit zichzelf om het schip een andere koers te laten varen.
Maar dat is natuurlijk niet voldoende. Een voorzitter is belangrijk, hij is de smoel van de partij, maar ook niet meer dan dat. De rest moet ook mee willen. Er moet aan één zeel getrokken worden.
Was het voorzitterschap van Caroline Gennez geen succes, dan was dat niet alleen haar fout. Er zijn er anderen die ook aan een gewetensonderzoek toe zijn. Ik denk aan de onzichtbare sp.a-ministers in de Vlaamse regering. Zitten die daar op hun plaats?
Door Paul Geudens
Reacties