Overal ter wereld laat men de kolonel, die al 42 jaar aan de macht is in het Noord- Afrikaanse land, vallen. Niet onlogisch. Hij wordt nog altijd gezien als een sponsor van het internationaal terrorisme. En ook mensenrechten staan niet in zijn woordenboek. Met zo iemand sta je liefst niet op de foto. Zeker niet als hij toch aan het einde van zijn leiderschap staat. Dan maak je best al een goede indruk op de nieuwe leider, wie dat ook wordt.
Opmerkelijk nochtans. De voorbije jaren was er een bedevaart naar Tripoli ontstaan. Onder meer Silvio Berlusconi, Nicolas Sarkozy, Tony Blair en Vladimir Poetin zochten de Kadhafi op in zijn thuishaven. Ze liepen mekaar bijna voor de voeten. In ons land werd de kolonel in 2004 ontvangen door premier Guy Verhofstadt. Officieel was dit omdat Kadhafi het terrorisme had afgezworen. En ook het trauma van 11 september 2001 met de strijd tegen Al-Qaida maakte van hem een gesprekspartner. Toch blijft het opmerkelijk hoe flexibel de wereldleiders zijn.
De belangrijkste vraag wordt niettemin: wat na Kadhafi? Diverse landen - waaronder België - laten verstaan dat ze willen meehelpen aan de wederopbouw van het land na de verdrijving van de Kadhafi-clan. Zou dat allemaal zijn ingegeven door een eerlijke bekommernis voor het Libische volk? Of zou het feit dat Libië over heel wat oliereserves beschikt een betere verklaring zijn? Over heel wat andere landen met een bedenkelijke toestand maakt men zich minder zorgen.
Het blijft bang afwachten. Heel Noord- Afrika is nog lang niet tot rust gekomen. De nieuwe revolutie die in diverse landen heeft plaatsgevonden, zou de komende maanden en jaren voor veel inwoners wel eens in ontgoocheling kunnen omslaan als de verwachte veranderingen er niet komen. En dan krijgt fundamentalisme een mooie voedingsbodem.
Daarom laten we de begeleiding van de omwenteling in Libië best over aan een internationaal bestuur, veeleer dan aan individuele landen.
Door Johan Van Geyte
Reacties