Standpunt

Hardere politieaanpak is onvoldoende

Gisteren vroegen we een sterk signaal van de overheid, als reactie op de onlusten in de Antwerpse Seefhoek. Het eerste signaal dat we kregen, was nu niet meteen wat we in gedachten hadden. Twee winkeliers werden verhoord en tegen hen werd een proces-verbaal opgesteld voor slagen en verwondingen. Vier dealers werden administratief aangehouden en weer vrijgelaten, zonder proces- verbaal.

Je moet echt niet hebben doorgestudeerd om in te schatten hoe dit nieuws valt bij de bewoners en winkeliers. Gisteren vertelde de eigenaar van een groentewinkel hoe drugsdealers hun rotzooi verstoppen tussen zijn meloenen. Wat gaat de volgende stap zijn? Die meloenen in beslag nemen?

Nogmaals: georganiseerd burgergeweld kun je onder geen beding goedkeuren. Maar laten we de handelaars ook niet criminaliseren. Het zijn veelal jonge mensen met kinderen die hun zaak en hun familie willen beschermen. En van hun overheid verwachten ze maar één ding: ‘We erkennen jullie problemen, en zo gaan we dat oplossen’.

De Antwerpse korpschef zag een interview daarover niet zitten. Vanuit het parket kwam er desgevraagd wel een reactie, maar echt verhelderend was die niet. En van de Antwerpse politieke partijen schoot traditiegetrouw het Vlaams Belang sneller dan zijn schaduw, maar bij de andere kwam niemand spontaan over de brug. Onbegrijpelijk. In het hart van je stad wordt een knokploeg opgericht en prompt hult iedereen met strepen of stemmen achter zijn naam zich in radiostilte.

Waarnemend burgemeester Guy Lauwers deed wat hij moest doen. Hij luisterde naar de grieven en kondigde harde maatregelen aan. Alleen vrezen we dat die onvoldoende zullen blijken. Er zijn voorbeelden te over om die vrees te staven. Het dealen zal verschuiven naar een andere wijk en over enkele maanden weer opduiken.

Twee vragen blijven ondertussen onbeantwoord. Eén: welke garanties kunnen Justitie en Binnenlandse Zaken bieden dat het afgesproken uitwijzingsbeleid nu eindelijk in de praktijk wordt gebracht?

En twee: hoe komt het dat een 72-jarige buurtvrijwilligster perfect wist hoe kort de lont bij het kruitvat zat, en de ‘community police’ niet?

Door Wim Daeninck

Frustratie leidt tot Far West in de Seefhoek

Het is oorlog in de Antwerpse Seefhoek. De aanleiding is even opmerkelijk als vanzelfsprekend: de winkeliers van de Handelsstraat hebben zich verenigd in een burgerwacht. Maar laten we het kind vooral bij naam noemen: het is een knokploeg. De getergde handelaars willen de dealers en de junks manu militari van straat vegen.

Tot wat zulk een initiatief kan leiden, werd gisteravond meteen pijnlijk duidelijk: een gevecht in regel tussen handelaars en criminelen, waar een inderhaast opgetrommelde politiemacht maar moeizaam een eind aan kon maken.

De Handelsstraat biedt overdag een onschuldige, zuiders-toeristische aanblik. Op zomerse dagen waan je je moeiteloos in Casablanca of Algiers. Maar bij valavond verandert het straatbeeld drastisch. Dan kruipen de dealers als ratten uit de riolen en gaan heroïne, hasj en pillen vlot van de hand.

Laten we duidelijk zijn: burgers die het recht in eigen hand nemen, dat kun je onder geen enkel beding goedkeuren. We hebben geen eeuwen geploeterd en geploegd om een rechtsorde te scheppen, om ze vervolgens door een aantal zelfverklaarde Clint Eastwoods met de broeksriem aan flarden te laten slaan.

En toch... Toch kun je begrip opbrengen voor de winkeliers. Ze handelen uit frustratie en machteloosheid. De politie krijgt het niet onder controle? Dan doen we het zelf. Als wanhoopsdaad.

Omdat alle andere middelen uitgeput leken. Want hebben ze hun angsten en verzuchtingen niet kenbaar gemaakt via een petitie, niet eens zo lang geleden? Hebben ze in kranten en via verenigingen al niet tig keer gewaarschuwd voor de explosieve situatie? En hebben ze niet evenveel keer gezien dat politieacties, overleg met het parket, lik-opstukbeleid en deals met Binnenlandse Zaken tot niets hebben geleid?

De vraag is niet of je daarom hun actie moet goedkeuren. Het antwoord daarop blijft nee. De vraag is wel wat de overheid – stedelijk én federaal – met dit sterke signaal moet aanvangen. Want alle inspanningen ten spijt is er blijkbaar niet genoeg gedaan.

De Handelsstraat, en bij uitbreiding heel Antwerpen, kijkt ongeduldig uit naar dat antwoord.

Door Wim Daeninck

Begroting wordt lastige oefening

Geen dag gaat voorbij of ontslagnemend premier Yves Leterme beklemtoont de absolute noodzaak om tijdig aan de begroting voor volgend jaar te beginnen en het tekort in te perken tot liefst 2,8 procent, maar in elk geval onder de 3 procent van het bruto binnenlands product. Dat is de som van wat alle bedrijven en burgers in dit land in een jaar verdienen.

Indien de partijen die deelnemen aan de formatiegesprekken, het niet kunnen of willen, is Leterme bereid er zelf aan te beginnen. De ratingbureaus en de financiële markten moeten een helder signaal krijgen dat België het meent met de sanering van zijn overheidsfinanciën en het tekort kan terugdringen, zoals afgesproken met de Europese Commissie. Terecht.

Wie de koe bij de hoorns vat, is voorlopig nog onduidelijk, maar Leterme wil volgende week van formateur Elio Di Rupo horen wat hij van plan is. Zijn partijvoorzitter Wouter Beke is niet bereid om de afspraken die met de zeven andere partijen op 22 juli werden gemaakt, te wijzigen. Dat heeft hij zondag al gezegd en gisteren nog eens herhaald: eerst moet B-H-V van de baan en dan kan onmiddellijk aan al de rest worden begonnen.

Dus ondertussen geen parallele gesprekken over de begroting. De Franstalige partijen zouden de agenda wel willen aanpassen als CD&V daarmee akkoord zou gaan. Neen dus, het antwoord is ‘loud and clear’. Als Beke zou toegeven op B-H-V, riskeert de kwestie op de lange baan te worden geschoven, wat voor de Franstalige partijen allerminst, maar voor CD&V daarentegen een immens probleem zou zijn. De splitsing van BH- V was voor CD&V de voorwaarde om bij te schuiven aan de tafel van de formateur.

Yves Leterme oefent druk uit op de formateur om grote spoed aan de dag te leggen. Als de onderhandelaars eind september, begin augustus nog geen compromis hebben bereikt over B-H-V, wordt hun tijd krap om de sociaaleconomsiche thema’s én de begroting 2012 op te nemen. Dat zou met acht hoe dan ook geen akkefietje worden. Miljarden besparen in deze onzekere tijden en vooruitzichten wordt een uitermate lastige oefening. Voor wie er ook aan begint. En of we het deze keer zullen voelen in onze portemonnee? De vraag stellen, is ze beantwoorden.

Door Dirk Castrel

Europese Centrale Bank verliest de strijd

Het zweet stond de meeste beleggers gisteren nog maar eens in de handen. Iedereen vreesde voor een nieuwe zwarte maandag op de beurzen. De noteringen bleven dalen, maar de koersval bleef alvast in Europa onder controle.

Ook de Belgische beursgangers halen ongetwijfeld opgelucht adem. Het lijkt erop dat ze het ergste weer achter de rug hebben. De interventie van de Europese Centrale Bank (ECB) heeft hen gered van een financieel inferno. De waarde van hun beleggingen is gevrijwaard.

Toch moeten ze zich geen illusies maken. Het optreden van gouverneur Jean-Claude Trichet en zijn bankiers is zoveel als een ultieme noodgreep. Ze zijn er door de Europese regeringsleiders toe gedwongen om tussen te komen. De politici hebben grote budgettaire kraters geslagen. Ze zijn echter onvoorstelbaar traag bij het uitwerken van oplossingen. Ze vinden het makkelijker om de ECB voor hun kar te spannen. Waarmee de centrale bankiers helemaal uit hun rol vallen. Ze hebben het brutale machtsspel met de politici verloren.

De ECB moest als instelling waken over de waarde-ontwikkeling van de Europese eenheidsmunt, de euro. Dat was haar enige en unieke taak. De euro moest even sterk worden als de vroegere Duitse mark. Daarom was het belangrijk om te verhinderen dat de euro zou aangetast raken door de inflatie. Gouverneur Trichet en zijn ploeg waren daar tot voor kort aardig in geslaagd. Door een actief rentebeleid konden zij de inflatie beneden de 2% houden.

Het onverantwoorde begrotingsbeleid van de Europese regeringen dreigt Trichet nu zuur op te breken. Nauwelijks drie maanden voor zijn afscheid als gouverneur ligt heel zijn monetair beleid aan scherven. Nu al is duidelijk dat het roekeloos opkopen van Italiaans en Spaans overheidspapier de balans van de ECB uit evenwicht brengt. Die interventies hebben niets meer te maken met een beleid op lange termijn. Dit is puur geld drukken.

Op termijn zal iedereen dat zuur opbreken. De politici kunnen stoer doen en volhouden dat de situatie onder controle is. Maar de in- flatie zal haar kop opsteken en als zand het fijne raderwerk van de economie doen vastlopen. Dan zijn we nog verder van huis.

Door Marc Balduyck

Lange parlementaire vakantie is onhoudbaar

Senatoren en Kamerleden keren op dwingend verzoek van ontslagnemend premier Yves Leterme vervroegd uit vakantie terug. Begin september gaan ze weer aan de slag om de wetsontwerpen goed te keuren die mee de schuldencrisis moeten bezweren. Dan hebben de meesten onder hen er zes weken vakantie opzitten en daar kunnen de meeste Belgen alleen maar van dromen.

Het is gebruikelijk in dit land dat het parlement pas de tweede dinsdag van oktober bijeenkomt. Maar dat is niet langer houdbaar als het parlement - wat het zelf altijd beweert - graag de vinger aan de pols houdt. In de huidige omstandigheden is zo’n lange vakantie zeker niet verdedigbaar. Hoog tijd dus om definitief te breken met deze gewoonte uit de tijd van de postkoetsen. Begin september is meer dan redelijk om de parlementaire werkzaamheden te hervatten.

Yves Leterme wil voorts duidelijkheid over wie de begroting 2012 zal opmaken. De ontslagnemende regering of de onderhandelende partijen? Hij zet met die terechte vraag behoorlijk wat druk op de onderhandelaars. Maar die hernemen pas ten vroegste rond 20 augustus, met B-H-V als eerste agendapunt. Als daar snel een akkoord over bereikt wordt, kunnen ze begin september de sociaaleconomische hervormingen en de begroting aanpakken. Als, want met FDF-voorzitter Olivier Maingain aan tafel zien we een compromis niet in vijf dagen geregeld.

Voor een korte onderbreking van de formatiebesprekingen viel best wat te zeggen. De onderhandelaars en hun technici zaten op hun tandvlees en ze waren vooral compleet op elkaar uitgekeken. Aan de andere kant waren het de onderhandelaars zelf, Elio Di Rupo op kop, die de voorbije maanden aandrongen op grote spoed omdat dringend een geruststellend signaal aan de internationale markten moest worden gegeven dat België de dingen niet op zijn beloop laat.

Vreemd, maar na 21 juli bleek dit plots toch niet zo’n belangrijk argument meer. De vraag is maar of die markten de vervroegde bijeenkomst van het parlement niet zullen uitleggen als een paniekreactie en of dit geen averechts effect zal veroorzaken. Want welke maatregelen regeringen ook nemen, ze volstaan tegenwoordig niet meer voor de internationale speculanten.

Door Dirk Castrel

Facturen voor energie worden onbetaalbaar

De brutale verhoging van de energieprijzen doet pijn. Elektriciteit werd in de eerste zes maanden van dit jaar liefst 22% duurder. Ook voor aardgas moet je voortaan 11% meer betalen.

Die prijsstijging hoeft niet te verbazen. De discussie om de impact van de premies bij de installatie van zonnepanelen woedt al vele maanden. Wie de afgelopen jaren zonnepanelen aanbracht op zijn dak kreeg daar flinke aanmoedigingspremies voor. Die werden verrekend in de distributietarieven van de netbeheerders. Daardoor werd de normale prijsstijging van 5 tot 6% opgejaagd tot meer dan 22%.

Zeker voor wie het niet altijd gemakkelijk heeft, zullen de maandelijkse facturen hard aankomen. Een doorsnee gezin betaalt nu 150 tot 200 euro per maand voor gas en elektriciteit. Op die manier wordt een enorme hap genomen uit het maandelijkse huishoudbudget.

Het heeft vandaag geen zin om de buren met zonnepanelen op het dak scheef te bekijken. Je kunt het enkel betreuren dat je niet even snel gereageerd hebt als zij. Zij hebben gewoon gebruik gemaakt van de mogelijkheden die onverantwoorde politici hen in de afgelopen jaren geboden hebben. Minister van Energie Freya Van den Bossche draagt daar de volle verantwoordelijkheid voor. Maar een hele reeks ministers die haar vooraf ging, is minstens even kortzichtig geweest toen ze iedereen met behulp van premies in de richting van de zonneenergie duwde.

We kunnen dan ook enkel hopen dat de harde prijsopstoot voor elektriciteit op termijn weer weggewerkt wordt. Dat kan enkel indien de concurrentie onder de stroomleveranciers versterkt wordt.

In de gegeven omstandigheden stappen steeds meer klanten over van de ene energiemaatschappij naar de andere. Dat is een hoopgevende ontwikkeling. De mensen vergelijken de prijzen en durven sneller hun traditionele leverancier het nakijken geven. Op termijn moeten de energiemaatschappijen daardoor hun commerciële marges inperken en worden de prijzen voor de gewone consument scherper. De verschillen bedragen nu nog 15 tot 18%. Wie zich de moeite getroost om de prijzen nauwgezet na te kijken kan er minstens één maandfactuur door uitsparen.

Door Marc Balduyck

Herman Van Rompuy als Mister Euro

Onze eigenste Herman Van Rompuy wordt steeds nadrukkelijker vooruitgeschoven als de nieuwe Mister Euro. De huidige Belgische voorzitter van de Europese Raad zou ook bevoegd worden voor de aanpak van de financiële crisis.

Europa heeft in de afgelopen maanden zeker geen goede beurt gemaakt. De pijnlijke crisis rond de begrotingsproblemen in Griekenland, Ierland en Portugal heeft het geloof in het Europese eenheidsproces zwaar ondergraven. Europa was al die maanden verzonken in de absolute chaos. Er was geen duidelijke lijn, niemand wist waar het naartoe moest. De speculanten hebben daar flink hun voordeel bij gedaan. Zij dreven de wanhopige Europese politici in alle richtingen uiteen. Niemand wist hoe men de financiële markten tot rust kon brengen.

Allicht tot verbazing van velen kwam Herman Van Rompuy in die moeilijke dagen helemaal uit de schaduw van zijn beschermheren, de Franse president Sarkozy en de Duitse kanselier Merkel. Van Rompuy slaagde erin om beide kemphanen op één lijn te krijgen. Hij overtuigde hen van de absolute noodzaak om Europa meer financiële slagkracht te geven.

Op het moment dat de crisis in volle hevigheid woedt, mag er geen tijd verloren gaan met hopeloze politieke spelletjes. Dan moet er snel en efficiënt opgetreden worden. De wisselmarkten moeten voelen dat er wel degelijk een Europese lijn getrokken wordt. Dat de bereidheid bestaat om het Europese project in al zijn aspecten verder uit te bouwen.

Dat kan alleen als Europa naast een politieke rol ook een financieel-economisch mandaat meekrijgt. Europese grootmachten als Frankrijk en Duitsland moeten ertoe bereid worden gevonden om een deel van hun fi- nancieel-economische autonomie af te staan aan de Europese instanties. Enkel op die manier kunnen er snelle beslissingen genomen worden.

Herman Van Rompuy is in dit opzicht de perfecte kandidaat om die uitdaging waar te maken. Hij is in al die maanden sterk gegroeid in zijn huidige functie. Als Belgisch premier en minister heeft hij zijn bekwaamheid eerder al bewezen. Van Rompuy is de aangewezen man om alle 17 partners in het Euro-project op één lijn te krijgen.

Door Marc Balduyck

Burger draait op voor slechte wegen

Het structureel onderhoud van duizenden kilometers snel- en gewestwegen is jaren geen prioriteit geweest van de Vlaamse overheid. De investeringen waren ondermaats. Wegwerkzaamheden bleven al te dikwijls beperkt tot oplapwerk dat slechts korte tijd standhoudt. Enkele opeenvolgende strenge winters met aanhoudende vorst en zware sneeuwval deden de rest. Elke weggebruiker ondervindt de gevolgen van die jarenlange verwaarlozing aan de putten, de scheuren en de steenslag. Soms waant men zich veeleer op een piste in het Russische Verre Oosten dan op een Vlaamse weg.

De Vlaamse regering heeft eindelijk ingezien dat het zo niet verder kan en minister van Mobiliteit en Openbare Werken Hilde Crevits kreeg een pak kredieten ter beschikking om een inhaaloperatie op te starten. Ze is onmiddellijk in gang geschoten. De inhaaloperatie zal ongeveer vijf jaar duren voor de snelwegen en tien jaar voor de gewestwegen. Dat betekent dat we nog jaren rekening moeten houden met werven - dit jaar op 85 plaatsen - en met extra tijdrovende files en wegomleggingen.

Confrontaties met wegwerkzaamheden zullen nog jaren ons lot zijn. Zoeken naar sluipwegen biedt geen oplossing. Zo wordt het probleem alleen maar verplaatst. Frustrerend, maar het zal niet anders zijn.

Steeds meer chauffeurs hebben de weg gevonden naar het Agentschap Wegen en Verkeer om de schade aan hun voertuig te recupereren. Schade die werd veroorzaakt door de slechte staat van het wegdek. De eerste zes maanden van dit jaar heeft het Vlaams gewest al 1250 schadeclaims ontvangen, een kwart meer dan vorig jaar in dezelfde periode.

Een record dat meteen handenvol geld kost aan de belastingbetaler. Want al 350.000 euro werd uitgekeerd. Bovendien krijgt één op de twee benadeelde bestuurders gelijk. De claims in de tweede helft van het jaar zullen de rekening ongetwijfeld nog flink doen oplopen. Met het bedrag aan schadevergoedingen dat de jongste jaren werd betaald, had de overheid een behoorlijk stuk weg kunnen herstellen of vernieuwen.

De overheid heeft de plicht om de veiligheid van het wegennet te garanderen. Als ze in die verantwoordelijkheid faalt, is het logisch dat ze daarop wordt aangesproken.

Door Dirk Castrel

Amerika ontwijkt nipt grote schuldencrisis

Het akkoord over het Amerikaanse schuldenplafond is zeker geen economisch meesterwerk. Het enige positieve is dat er tenminste een akkoord is.

Het heeft bloed en tranen gekost om Democraten en Republikeinen in Amerika op één lijn te krijgen. De discussies dreigden eeuwig aan te slepen. Op de financiële markten werden de messen al geslepen. Amerika zou niet langer kunnen ontsnappen aan de gevolgen van een wanbetaling op zijn uitstaande overheidsschuld.

President Barack Obama probeerde al die tijd vat te krijgen op de zaken, maar hij werd hopeloos uit koers gereden. De president heeft een heel slechte beurt gemaakt. De Amerikaanse publieke opinie heeft duidelijk gezien dat de keizer geen kleren aan heeft.

In het opbod tussen Democraten en Republikeinen is een akkoord gegroeid dat onvermijdelijk een schaduw zal werpen over de Amerikaanse economie. De Republikeinen hadden het bij het rechte eind om bezuinigingen te eisen. De Amerikaanse overheidsuitgaven lopen al jaren uit de hand. De Democraten waren dan weer terecht bekommerd om de gevolgen van té brutale besnoeiingen in de sociale zekerheid. In de harde discussies is een ontwerptekst opgemaakt waarin beide politieke families zich kunnen terugvinden.

Het is nu afwachten hoe de Amerikaanse economie zal reageren. De beslissing om voor duizenden miljarden dollars weg te snijden in de uitgaven voor onder meer het leger en de sociale zekerheid, zal ongetwijfeld hard aankomen. De bedrijven zullen minder bestellingen binnenkrijgen, de bezorgde consument zal van de weeromstuit op de rem gaan staan en minder uitgeven. Een nieuwe recessie is op dat moment niet veraf meer.

Net nu de economische groei in Amerika al gedaald was tot nog maar 0,8% op jaarbasis, dreigt het bedrijfsleven dan weer helemaal stil te vallen. De gevreesde dubbele dip kan dus snel een onvermijdelijke werkelijkheid worden. Een feit waar op termijn ook Europa niet aan zal ontsnappen.

Amerika is tot nader order nog altijd de motor van de internationale economie. Europa zal zelf niet veel kunnen inbrengen. We hebben nog altijd de handen vol met Griekenland en andere budgettaire belhamels.

Door Marc Balduyck

Koekelberg verzuipt in de problemen

Voormalig commissaris-generaal van de federale politie Fernand Koekelberg slaagt er maar niet in te ontsnappen uit de negatieve spiraal waarin hij sinds begin dit jaar is verzeild geraakt. In maart bleef hem niets anders over dan ontslag te nemen nadat de facturen van zijn dienstreis naar Qatar aan het licht waren gekomen.

De trip kostte de belastingbetaler om en bij de 100.000 euro, de hallucinant dure reiskoffers van Delvaux inbegrepen. De grote baas van de politie had al zijn krediet en politieke steun verspeeld.

Nochtans hoefde Koekelberg niet meteen op droog brood over te schakelen want hij kreeg de speciaal voor hem gecreëerde functie van coördinator van de regionale verbindingsofficieren. Koekelberg zinde op revanche en zou zich zeker kandidaat stellen om opnieuw de job van commissaris-generaal te veroveren. Enkele weken geleden had minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom hem echter op non-actief gezet omdat hij door zijn ex-vriendin werd beschuldigd van verkrachting. Fabels en verzinsels, verweert Koekelberg zich. Die affaire zou zijn terugkeer niet in de weg staan.

Maar nu heeft de Qatar-reis een staartje gekregen. Naar aanleiding van die uitstap heeft het Comité P, dat de werking van de politiediensten controleert, de boekhouding van het commissariaat-generaal binnenstebuiten gekeerd en diverse inbreuken vastgesteld. Voldoende ernstig om een dossier over gesjoemel en frauduleuze praktijken aan het parket over te maken.

Wat is dat hier voor een land? Over de aanslepende onderhandelingen in de Wetstraat wordt smalend gesproken. Politici zijn onverantwoorde knoeiers die er maar niet in slagen een regering te vormen, die met hun getalm onze welvaart dreigen te verkwanselen en het imago van ons land in het buitenland naar de bliksem helpen. Gaat het op andere echelons dan zoveel beter? De topman van de politie wordt verdacht van verkrachting en van financiële malversaties. Dat zal ook niet onopgemerkt voorbijgaan in het buitenland.

Dat zal evenmin het geval zijn voor de topman van het beursgenoteerde overheidsbedrijf Belgacom die in verdenking is gesteld voor passieve corruptie. Fraai. Wat voor een rommeltje is dat hier aan het worden?

Door Dirk Castrel