Standpunt

Kiest CD&V voor Di Rupo I of Peeters II?

De Vlaamse partijen hebben een voorproefje gekregen van wat hen te wachten staat bij een akkoord met de Franstaligen over de vorming van een nieuwe regering.

We hebben het natuurlijk over de kritiek die N-VA-voorzitter Bart De Wever heeft gegeven over de onderhandelingen onder leiding van formateur Elio Di Rupo. Nog voor de eerste letter van een akkoord op papier staat, heeft hij de gesprekken met de grond gelijkgemaakt.

CD&V-voorzitter Wouter Beke weet waar hij aan toe is. Kiest hij voor de vorming van de regering-Di Rupo I, dan ligt de regering- Peeters II er. Kiest hij voor Peeters II, dan komt Di Rupo I er niet.

Beke staat voor een verscheurende keuze. Enerzijds kan hij het zich niet permitteren om de onderhandelingen te laten mislukken. Zo zou hij immers het grote gelijk van Bart De Wever bewijzen. De voorzitter van de N-VA stelde begin juli dat de nota-Di Rupo géén goede basis was om verder te praten. Beke deed het toch, ondanks alle waarschuwingen. Indien De Wevers voorspelling uitkomt, gaat Wouter Beke af als een lekke ballon.

Anderzijds is Wouter Beke gebonden door het Vlaams regeerakkoord dat onder leiding van Kris Peeters werd afgesloten. Elke wijziging moet in principe goedgekeurd worden door de drie partijen die deel uitmaken van de Vlaamse regering: CD&V, sp.a én N-VA.

Op die manier zit de N-VA toch mee aan de onderhandelingstafel van Elio Di Rupo. De Wever kan op elk moment zijn veto stellen tegen een punt waarvoor de medewerking van de Vlaamse regering is vereist. Het ligt in de lijn van de verwachtingen dat hij dat ook zal doen.

De Wever heeft er immers geen twijfel over laten bestaan dat Beke en Peeters niet op zijn medewerking moeten rekenen. Elke correctie aan het Vlaams regeerakkoord beschouwt hij als contractbreuk. Dan is het, wat hem betreft, gedaan met Peeters II.

Voor de Open Vld kan dat perspectieven op een paar ministerportefeuilles openen, maar voor CD&V is dat slecht nieuws. Een Vlaamse regering laten vallen voor een akkoord met de Franstaligen? Ik ben benieuwd wat Kris Peeters daar van denkt. Om van de CD&V-kiezers nog te zwijgen...

Door Paul Geudens

Didier Reynders wil de boel verzieken

Wat bezielt ontslagnemend vicepremier en MR-kopstuk Didier Reynders? De onderhandelingen vooruit helpen of de boel verzieken? Wij tippen op het laatste. In overleg met de acht partijen had formateur Elio Di Rupo een formule uitgewerkt om FDFvoorzitter Olivier Maingain van de onderhandelingstafel weg te houden.

Reynders stelt die afspraak ter discussie en vindt dat de “sterkste politicus van Brussel” aan het beraad moet deelnemen. Bovendien acht Reynders de tijd voor de Vlaamse partijen rijp om toegevingen te doen. Het zou toch allemaal minder moeilijk gaan zonder de N-VA, ze moeten dat nu maar eens bewijzen ook.

Mogen we de heer Reynders er even aan herinneren dat het vooral de Franstalige partijen waren die zich maanden aan een stuk collectief hebben ingespannen om Bart De Wever in het decor te rijden “omdat met die extremisten en radicalen van de N-VA elk akkoord toch onmogelijk was”. Het is bijgevolg op de eerste plaats aan de Franstalige formaties om aan te tonen dat er nu wel kansen op slagen zijn. De sterkste politicus van Vlaanderen, met de meeste zetels, moest verdwijnen. De sterkste politicus van Brussel, met drie zetels, moet erbij.

Alleen al de idee volstaat om Vlaanderen de gordijnen in te jagen. Met het FDF lijfelijk vertegenwoordigd aan de groene tafel zal het beraad verkrampen en is een vergelijk verder weg dan ooit. Zonder de N-VA maar met het FDF zullen Vlaamse toegevingen in een eventueel compromis enorm worden uitvergroot en uitgelegd als communautaire nederlagen.

Over welke Vlaamse toegevingen heeft Reynders het? Het feit dat de Vlaamse partijen bereid zijn tot praten over de splitsing van B-H-V is al een serieuze toegeving. De kieskring kan met een gewone meerderheid in de Kamer worden gesplitst. Maar dit zou het einde van België betekenen en bijgevolg moest worden gezocht naar een oplossing die de rechten van de Franstaligen in Vlaanderen betonneert. Intussen lopen de onderhandelingen vertraging op en wordt de deliberatie over hét penibele thema almaar naar voren geschoven.

Iedereen weet exact waar de pijnpunten liggen. Wanneer gaan Elio Di Rupo en de acht eindelijk eens diep in mekaars ogen kijken en knopen doorhakken?

Door Dirk Castrel

De Clerck zet stapje vooruit, maar dit is nog geen oplossing

Op initiatief van Unizo sprak minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V) gisteren op ‘t Schoon Verdiep met een delegatie van de Seefhoek, de door drugsdealers geteisterde wijk. Na afloop kondigde De Clerck twee maatregelen aan die de druk op dergelijke buurten zouden moeten verlichten.

Maatregel één: er ligt een wetswijziging klaar waardoor celstraffen onder de drie jaar – die in dit land door de overbevolking van de gevangenissen zelden worden uitgezeten – meteen kunnen worden omgezet in thuisdetentie.

Anders gezegd: scherp gecontroleerd huisarrest. Een ideale oplossing vinden we dat niet, maar als het systeem werkt en het houdt criminelen van de straat, dan is het een stap vooruit in vergelijking met de huidige situatie, waarin veroordeelden soms jaren fluitend rondlopen in afwachting van een elektronische enkelband.

Maatregel twee geldt voor illegale criminelen, die niet in aanmerking komen voor thuisdetentie, aangezien ze officieel geen thuis hebben in ons land. Als die in de gevangenis belanden – zelfs al is het nog maar in voorhechtenis – dan moet een nieuwe procedure het mogelijk maken om hen snel het land uit te zetten. Ook dat is een stap vooruit, op voorwaarde dat ze door de Dienst Vreemdelingenzaken ook echt in de praktijk wordt gebracht.

Maar wat gebeurt er dan met illegale criminelen die níét in de gevangenis belanden? Zoals het gros van de dealers van de Seefhoek, die vaak vlak na een controle alweer aan de slag gaan en bijdragen aan het wijd verspreide gevoel van straffeloosheid? De Antwerpse procureur Herman Dams onderzoekt of hij van die categorie – tijdelijk en alleen voor de Seefhoek – een prioriteit kan maken, maar zoals gezegd: de gevangenissen zitten overvol.

Stapjes vooruit dus, maar net als een aantal Vlaamse burgemeesters hadden wij toch meer oren naar het recente voorstel van burgemeester Patrick Janssens om illegale criminelen onder te brengen in een gesloten instelling, in afwachting van hun uitwijzing.

Dat voorstel is enkele weken geleden door Stefaan De Clerck afgeschoten. Gisteren formuleerde hij zijn reactie anders: als zijn huidige maatregelen de problemen niet oplossen, dan is hij bereid om het plan-Janssens te ondersteunen. Maar tegen de tijd dat die maatregelen voor het eerst grondig worden geëvalueerd, is de uittredende minister wellicht allang geen minister meer.

Door Lex Moolenaar

Noodkreet onderwijs moet gehoord worden

“Het recht op onderwijs is een basisrecht voor alle kinderen. Vlaanderen zal ons echt niet aan ons lot overlaten.”

Met die vrome wens antwoordt de Antwerpse schepen van Onderwijs Robert Voorhamme op de vraag of binnen de Vlaamse overheid de geesten voldoende gerijpt zijn om de komende jaren tussen 70 en 100 miljoen extra per jaar uit te trekken voor het Antwerpse onderwijs. Een extra subsidiëring met een duizelingwekkend prijskaartje: 1,3 miljard euro tussen nu en 2025. Dat is dan het minimum minimorum. Daarmee worden de ergste noden gelenigd. Of de vrije schoolkeuze daarmee gewaarborgd blijft, is nog maar de vraag.

En dan praten we nog alleen maar over het basisonderwijs binnen het stedelijke en het vrije net. Het gemeenschapsonderwijs heeft zijn eigen subsidieregeling. En welke impact de vergroening van de bevolking op het secundair onderwijs zal hebben, valt nu niet eens te becijferen.

Niemand zal achteraf kunnen beweren dat hij of zij niet met de neus op de harde feiten werd gedrukt. In mei slaakte Robert Voorhamme al een gelijkluidende noodkreet. En nu weer, met nog meer keiharde cijfers.

We hopen dat de Antwerpse onderwijsschepen niet voor de ganzen preekt. Dat alle Vlaamse parlementairen doordrongen zijn van de sense of urgency. Ook diegenen die hun stemmen in een niet-stedelijke omgeving moeten halen, waar onderwijsproblemen vaak terug te brengen zijn tot het herstellen van een lekkend schooldak.

Het lijkt erop dat Vlaanderen dringend twee inhaalbewegingen tegelijkertijd zal moeten maken. Het wegwerken van een achterstand in de bestaande infrastructuur. En het creëren van nieuwe scholen, gekoppeld aan de zoektocht naar bijkomend personeel.

Het vraagt meer dan gewone stressbestendigheid om bij die onrustwekkende feiten en cijfers het hoofd koel te houden. Toch is dat nu net wat er moet gebeuren. Het gaat tenslotte om een van de belangrijkste pijlers, zoniet dé voornaamste pijler van onze samenleving: de opleiding en opvoeding van onze kinderen. Een samenleving die daaraan moet verzaken, heeft haar failliet bewezen.

Door Wim Daeninck

MR zet communautaire provocaties voort

Net als zijn collega-voorzitters beoefent MR-praeses Charles Michel deze dagen het mutisme in de zin van niet willen spreken. Maar niet zijn acolieten. Gisteren voelde MR-fractieleider Daniel Bacquelaine zich geroepen om het communautaire vuurtje wat aan te wakkeren.

Stop het moeizaam zoeken naar een compromis over B-H-V. De oplossing is zo klaar als pompwater: vraag de inwoners van de zes faciliteitengemeenten of ze bij het Brusselse dan wel bij het Vlaams gewest willen horen. Dat is pas democratie. Nieuw is zijn voorstel niet, maar dat het precies nu weer uit de kast wordt gehaald, getuigt van weinig goede wil. Tenzij het zijn bedoeling zou zijn om als Reynders-boy het leven van Charles Michel wat lastiger te maken. Bij de franskiljonse inwijkelingen in de zes randgemeenten vallen zulke uitspraken misschien goed, maar ze zouden best eerst de rekening maken en zien wat ze verspelen als ze bij Brussel zouden worden ingelijfd.

Bovendien gaat Bacquelaine achteloos voorbij aan de grondwettelijke indeling van het land in taalgebieden die niet met een vingerknip te wijzigen zijn. Bacquelaine zit helemaal op de lijn van de taalimperialisten van het FDF. Waar een Franstalige zich vestigt moet hij bediend worden in zijn taal, punt. Vandaar ook de eis om het minderhedenverdrag snel te ratificeren zodat de Franstaligen rechten kunnen laten gelden van De Panne tot in Tongeren. Wie in het confederale Zwitserland van het ene kanton naar het andere verhuist wordt automatisch verondersteld het taalregime van dat nieuwe kanton te eerbiedigen. Al gehoord van taaltwisten in Zwitserland?

Ook Damien Thiéry, de niet-benoemde kandidaat-burgemeester van Linkebeek - die zijn strijd voor de Franstaligen in de Rand intussen al gehonoreerd zag met een zitje in de Kamer - is woensdag bevallen van een leuk ideetje. Omdat een piepklein stukje van het Linkebeekse station op Ukkels grondgebied ligt, wil hij zijn gemeente laten opnemen in de regio waar het abonnement van de Brusselse vervoersmaatschappij kan worden gebruikt.

Minister van Overheidsbedrijven Inge Vervotte is er niet ingetrapt. Anders zou Thiéry weer een argument in handen krijgen voor aansluiting bij Brussel. Ze geven het niet op en ze zullen het nooit opgeven.

Door Dirk Castrel

Vervotte laat grote leegte achter bij CD&V

Inge Vervotte zet op 33-jarige leeftijd een punt achter haar politieke loopbaan. De meeste van haar leeftijdsgenoten kunnen alleen maar dromen van de indrukwekkende carrière die zij achter de rug heeft. Vele beroepspolitici zouden dankbaar en trots zijn als ze zo’n palmares op het einde van hun loopbaan kunnen voorleggen.

Vervotte heeft tien jaar in eerste klasse van de Wetstraat gespeeld maar zij was niet getrouwd met de politiek. Zij is in een scharniermoment van haar leven gekomen waarbij zich een nieuwe opportuniteit aangeboden heeft, en die heeft ze gegrepen. Ze was als de dood om op termijn totaal afhankelijk te worden van de politiek en misschien het slachtoffer te worden van de vernieuwingsdrang waaraan geen enkele partij kan weerstaan.

Ze heeft niet gekozen voor de traditionele raden van beheer in grote ondernemingen maar voor de welzijnszorg, waar heel wat minder valt te verdienen. De politiek wordt stilaan een afspiegeling van het leven buiten de parlementaire cenakels. Je werkt je hele leven niet meer voor dezelfde baas en je gaat niet meer in de politiek voor je hele professionele activiteit. De jongeren Cathy Berx en Joachim Coens (CD&V) en laatst Sven Gatz (Open Vld) hebben hun loopbaan eveneens een ingrijpende wending gegeven.

Met het vertrek van Vervotte verdwijnt een persoonlijkheid die er nog in slaagde om bij de man in de straat een positief beeld uit te stralen van de politiek. De CD&V-kopstukken zeggen haar keuze van het hart te begrijpen, wat evenwel niet wegneemt dat de partij met een serieuze kater achterblijft. Soms was Vervotte maanden onzichtbaar maar in de peilingen scoorde ze altijd. Het moet zijn dat ze over iets bijzonder beschikte. Geloofwaardigheid?

Vervotte laat in Mechelen en Antwerpen een grote leegte achter. CD&V moet maar hopen dat er niet te snel nieuwe verkiezingen komen want een valabele opvolger staat niet meteen klaar. De partij wordt inzake personeelsbeleid geconfronteerd met een groot probleem. Wie haar vervangt als lijsttrekker staat een ondankbare opdracht te wachten. We zien Kris Peeters niet overstappen van het Vlaamse naar het federale niveau. Op electoraal vlak betekent het verlies van dit populaire boegbeeld een aderlating voor CD&V, die kan uitdraaien op een kleine ramp.

Door Dirk Castrel

Vrienden van de olie, niet van de leider

De dagen van kolonel Kadhafi als leider van Libië lijken geteld. Rebellen zijn de hoofdstad Tripoli binnengetrokken om hem van de troon te stoten. En op buitenlandse steun moet de ‘Gids van de Revolutie’ niet rekenen.

Overal ter wereld laat men de kolonel, die al 42 jaar aan de macht is in het Noord- Afrikaanse land, vallen. Niet onlogisch. Hij wordt nog altijd gezien als een sponsor van het internationaal terrorisme. En ook mensenrechten staan niet in zijn woordenboek. Met zo iemand sta je liefst niet op de foto. Zeker niet als hij toch aan het einde van zijn leiderschap staat. Dan maak je best al een goede indruk op de nieuwe leider, wie dat ook wordt.

Opmerkelijk nochtans. De voorbije jaren was er een bedevaart naar Tripoli ontstaan. Onder meer Silvio Berlusconi, Nicolas Sarkozy, Tony Blair en Vladimir Poetin zochten de Kadhafi op in zijn thuishaven. Ze liepen mekaar bijna voor de voeten. In ons land werd de kolonel in 2004 ontvangen door premier Guy Verhofstadt. Officieel was dit omdat Kadhafi het terrorisme had afgezworen. En ook het trauma van 11 september 2001 met de strijd tegen Al-Qaida maakte van hem een gesprekspartner. Toch blijft het opmerkelijk hoe flexibel de wereldleiders zijn.

De belangrijkste vraag wordt niettemin: wat na Kadhafi? Diverse landen - waaronder België - laten verstaan dat ze willen meehelpen aan de wederopbouw van het land na de verdrijving van de Kadhafi-clan. Zou dat allemaal zijn ingegeven door een eerlijke bekommernis voor het Libische volk? Of zou het feit dat Libië over heel wat oliereserves beschikt een betere verklaring zijn? Over heel wat andere landen met een bedenkelijke toestand maakt men zich minder zorgen.

Het blijft bang afwachten. Heel Noord- Afrika is nog lang niet tot rust gekomen. De nieuwe revolutie die in diverse landen heeft plaatsgevonden, zou de komende maanden en jaren voor veel inwoners wel eens in ontgoocheling kunnen omslaan als de verwachte veranderingen er niet komen. En dan krijgt fundamentalisme een mooie voedingsbodem.

Daarom laten we de begeleiding van de omwenteling in Libië best over aan een internationaal bestuur, veeleer dan aan individuele landen.

Door Johan Van Geyte

Regeringsvorming: Optimisme is voorlopig niet gewettigd

Het is lang geleden dat de partijvoorzitters nog eens met de glimlach naar de onderhandelingstafel zijn gestapt. Zaterdag leek het daar nochtans sterk op. Voor en na de bijeenkomst legden ze geen verklaringen af maar de sfeer aan de tafel was goed.

Voorzichtigheid is echter geboden. Ze zijn nog maar pas aan de start van de onderhandelingen over B-H-V en de staatshervorming. De weg naar een compromis is bezaaid met wolfijzers en schietgeweren. Schijn bedriegt, er zal nog keihard gebikkeld worden aan de tafel van Di Rupo, en het is lang niet zeker dat het gezelschap een oplossing bereikt. Het is helemaal niet zeker of er licht komt in de politieke duisternis. De marge voor wederzijdse toegevingen over B-H-V is bijzonder klein, en met de MR zit er een voorlopig onberekenbare partner aan tafel die in het communautaire dossier zwaar onder druk staat van haar kartelpartij FDF. De vijftien zetels van de Franstalige liberalen zijn nodig, de drie van het FDF niet. Maar kan Charles Michel de FDF’ers een compromis doen slikken?

Hoogst onzeker. Michel wordt niet alleen belaagd door het FDF, de clan-Reynders is de revolte tegen kopman Didier nog niet vergeten en zou het niet erg vinden als Michel junior met zijn kop tegen de muur botst.

Of de groenen deel zullen uitmaken van de nieuwe regering is nog onduidelijk. Of steunen ze de staatshervorming vanuit de oppositie? Ze schijnen wel regeerverantwoordelijkheid te willen opnemen, als het maar samen is. De liberalen hebben het nog niet met zoveel woorden gezegd, maar zij zijn de ecologisten liever kwijt dan rijk. Open Vld-voorzitter Alexander De Croo noemt zich een koele minnaar van een regering met veel partijen. Voor Di Rupo zijn de groenen welkom.

Hoe meer links georiënteerde formaties hoe liever. Aan Franstalige kant is er dan meteen geen oppositie meer. Gezond is zo’n situatie absoluut niet. Een coalitie leiden met acht partijen wordt een huzarenstuk, zelfs voor een sluwe vos als Elio Di Rupo. Het mag een wonder heten als een dergelijke formule werkbaar is. En de ministerpostjes worden extreem duur met acht partijen. In deze tijd van besparingen is een resem staatssecretarissen uitgesloten. Maar dat is toekomst. We zullen eerst zien of ze in staat zijn om de B-HV- hindernis te nemen.

Door Dirk Castrel

De kracht van Van Rompuy zit in zijn geduld

We mogen er best fier op zijn. Onze eigenste Herman Van Rompuy wordt internationaal steeds meer gepositioneerd als Mister Euro. De bescheiden Brabander bouwt op die manier een indrukwekkende carrière uit.

Er moet zeker niet getwijfeld worden aan de technische capaciteiten van Herman Van Rompuy. De man heeft onder meer als Belgisch minister van Begroting een sterke hand gehad in het economisch herstelbeleid van de afgelopen jaren. Hij heeft mee de basis gelegd voor de heropleving van onze industrie en de dienstensector.

Zijn steile opgang binnen de Europese instellingen moet dan ook niet verbazen. De discrete Belg is trouwens een perfecte compromisfiguur tussen de onderscheiden Europese machtsblokken. Hij slaagt erin om de Franse president Sarkozy en de Duitse kanselier Merkel op één lijn te krijgen.

Als toekomstig regeringsleider voor de eurozone zal Van Rompuy het zeker niet makkelijk krijgen. Hij wordt de facto de man die de Europese eenheidsmunt meer aanzien moet geven en het internationaal vertrouwen in de munt herstellen.

Het geweld op de financiële markten van de afgelopen dagen voorspelt in dit opzicht niet veel goeds. De Europese constructie wankelt. Het geloof in Europa is totaal weg. En dan gaat het niet enkel over de speculanten die grof geld proberen te verdienen op de niet ingeloste beloften bij de Europese eenwording. Europa is tot nog toe enkel een overkoepelende monetaire unie met daaronder tegengestelde politieke systemen en gescheiden economieën. De 17 eurolanden vormen een symfonisch orkest dat totaal verschillende partituren speelt. Er was tot nog toe zelfs geen dirigent.

Herman Van Rompuy krijgt nu het dirigeerstokje in handen. Hij moet uit die hopeloze kakofonie een muziekstuk proberen te creëren. In de coulissen worden hem weinig kansen meegegeven. Gewoon omdat de tegengestelde financieel- economische belangen van de 17 zo zwaar wegen op de besluitvorming.

Maar Van Rompuy is een doorzetter. Hij wordt onderschat. Zijn kracht zit in zijn geduld. Hij kan wachten. Allicht tot een nieuwe storm op de financiële markten opsteekt.

door Marc Balduyck

Di Rupo moet het deze week waarmaken

Formateur Elio Di Rupo pakt vandaag de draad van de regeringsonderhandelingen weer op. Hij praat eerst met uittredend premier Yves Leterme over de begroting 2012. In de loop van de week komen dan de partijvoorzitters langs. Zij moeten principieel uitmaken op welke manier zij het dossier B-H-V kunnen oplossen vooraleer de sociaaleconomische problemen aan bod komen.

Daarmee krijgt CD&V-voorzitter Wouter Beke voorlopig zijn zin. De formateur heeft de CD&V absolute garanties gegeven dat het communautaire probleem uitgepraat kan worden vooraleer de eigenlijke sociaaleconomische tegenstellingen op tafel komen.

De onderhandelingen zijn onder druk van de internationale ontwikkelingen iets vervroegd. Eerder leek het erop alsof België zich niets gelegen liet aan de oplopende spanningen in de eurozone. De Belgische politici bleven rustig op hun vakantieadres genieten van de zon. Ondertussen raasde een heuse orkaan over de financiële markten en kwam de langetermijnrente op Belgische staatsobligaties zwaar onder druk.

Di Rupo krijgt daarom vandaag een ontzettend zware verantwoordelijkheid toegeschoven. Hij moet uitmaken of dit land nog een toekomst heeft. Hij moet erin slagen om de communautaire tegenstellingen rond B-H-V te ontmijnen. Onder de acht onderhandelaars was eerder al gesteld dat een akkoord over B-H-V nog maar een kwestie van enkele dagen was. Ze moeten dat dan ook waarmaken en hun handtekening zetten.

Wie het menens is met de leefbaarheid van dit land, mag niet langer meer aarzelen. Ook Italië is binnen de eurozone de revue al gepasseerd. Na Griekenland, Ierland, Portugal en Spanje kreeg het land van Berlusconi een zwaar onvoldoende en moet het nu onder druk van de internationale curatele pijnlijke saneringsmaatregelen nemen.

Niemand wil het meemaken dat ook wij straks aan de beurt zouden komen. Indien België geen maatregelen neemt om zijn begrotingscijfers weer onder controle te krijgen, zullen de Europese Commissie en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) echter noodgedwongen het initiatief naar zich toe trekken. We kunnen de komende dagen uitmaken of Olivier Maingain en zijn FDF ertoe bereid zijn om zelfs dat risico erbij te nemen.

Door Marc Balduyck