Totale verzakelijking van het voetbal

Het is een ware coup. Financieel en juridisch wellicht netjes afgehandeld, maar wel een coup. Door in het holst van de nacht en in het grootste geheim Standard op te kopen, zorgt Roland Duchâtelet voor een zelden geziene schokgolf in het Belgische voetbal.

En niet alleen omdat met Standard en Sint- Truiden twee van de meest traditierijke clubs in dit land van de ene op de andere dag een nieuw tijdperk instappen, met veel vragen en onzekerheden. Maar ook omdat Duchâtelet met zijn overname de verhoudingen in het Belgische voetbal totaal op zijn kop zet. Als voorzitter van het bescheiden Sint-Truiden gold Duchâtelet altijd als een eigenzinnig dwarsligger. Of het om tvrechten of play-offs ging, de zakenman met Antwerpse roots verkondigde altijd en overal zijn mening, vaak lijnrecht tegen de grote clubs in. Hij was de luis in de pels. Een vervelend kleintje. Vandaag is dat kleintje plots een hele grote geworden.

Wat Duchâtelet bezielt om met zijn fortuin plots richting Luik te trekken, weet alleen hij. Besefte Duchâtelet - in het zakenleven alleen vertrouwd met de grootste successen - dat Sint-Truiden altijd Sint- Truiden zou blijven: een provincieclub met bijhorende beperkingen? Zat hem dat dwars? Zeker is: met Standard heeft hij een mooie binnenweg gevonden, direct richting Belgische top.

Maar bovenal is deze overname een zoveelste illustratie van de totale verzakelijking van het voetbal. In Engeland kijken ze er al lang niet meer van op als er weer eens een miljonair een club opkoopt. Die trend heeft nu ook België bereikt. Topclubs – en daar hoort Standard toe – zijn zakelijke projecten geworden, investeringen waarmee vastgoed en grote spelerskapitalen gemoeid zijn. Dat een topzakenman pur sang als Duchâtelet daar zijn kans schoon ziet, is in die zin misschien niet eens zo verwonderlijk.

Blijft de vraag hoe dit alles in het Luikse zelf wordt ervaren. Met Standard komt een van de Waalse kroonstukken in Vlaamse handen. In deze communautair gevoelige tijden, waarin het Waalse voetbal toch al niet floreert, verkijkt Duchâtelet er zich beter niet op. Ook al omdat zijn voorganger niet de kleinste is. Je kan Luciano D’Onofrio veel aanwrijven, maar niet dat hij Standard geen succes heeft bezorgd. Een nieuwe landstitel na 25 jaar, nog een tweede erbovenop. Er wacht Duchâtelet een zware erfenis aan de oevers van de Maas.

Door Wim Vos