Standpunt

Vlaams front? Welk front?

Op uitnodiging van de N-VA zitten de voorzitters van CD&V, Open Vld samen met Bart De Wever om de mogelijkheden voor de constructie van een Vlaams front te bespreken. Een soort van front eigenlijk, met Vlaams tussen haakjes, want Open Vld-voorzitter Alexander De Croo wil liever een alliantie aangaan met deze drie Vlaamse partijen plus de MR van Charles Michel.

Alle partijen koesteren een eigen interpretatie over inhoud en doelstelling van zo’n samenwerkingsverband. Voor N-VA komt het er op aan de Franstaligen onder druk te zetten, zodat ze zich wat inschikkelijker opstellen aan de onderhandelingstafel. De partij van De Wever vindt het strategisch bijzonder belangrijk dat N-VA, CD&V en Open Vld gezamenlijk en eensluidend reageren op de nota die formateur Elio Di Rupo op tafel zal leggen.

CD&V en Open Vld hebben al eerder laten weten dat ze dit werkstuk over de staatshervorming en de sociaaleconomische maatregelen in eerste instantie zullen beoordelen op basis van hun eigen programma. Voor Alexander De Croo ligt de breuklijn nu vooral op sociaaleconomisch vlak.

Toch zijn in dit land de communautaire problemen onlosmakelijk verbonden met de sociaaleconomische. Open Vld wil de MR absoluut aan boord houden, maar hoe gaat het FDF reageren op het luik staatshervorming van de nota-Di Rupo? Daar is niet veel verbeelding voor nodig. De nietbenoeming van de kandidaat-burgemeester in Kraainem was voor Olivier Maingain alweer een aanfluiting van de democratie.

Sp.a en Groen! staan buitenspel, hoewel de Vlaamse socialisten deel uitmaken van de Vlaamse regering en zij ook hebben ingestemd met de Octopusnota over de Vlaamse communautaire eisen. De aanval is de beste verdediging, vindt sp.avoorzitster Caroline Gennez en ze wijst elk front af als contraproductief omdat het leidt tot nog meer blokkeringen.

Gespreide slagorde aan Vlaamse kant, maar ook bij de Franstalige partijen is er geen sprake van grote eensgezindheid. MR-patron Charles Michel verwijt de linkse Franstalige partijen eng conservatisme dat hervormingen onbespreekbaar en onmogelijk maakt. Uit deze brij moet de formateur een nota distilleren. Het lijkt hoe langer hoe meer op een kamikazeopdracht.

Door Dirk Castrel

Voor S&P is Brussel gelukkig nog Athene niet

Vanzelfsprekend moeten we Griekenland helpen. Niemand twijfelt eraan dat de Europese solidariteit nog eens moet omgezet worden in bijkomende milljardensteun aan Athene. Maar dan moeten we de puntjes toch wel even op de i zetten.

Griekenland kreeg verleden jaar al 110 miljard euro steun toegezegd. Dat is liefst 4.400 miljard in oude Belgische franken of nagenoeg evenveel als de waarde van ons BNP, de som van wat we met z’n allen in één jaar bijeenwerken. Iedereen schrikt bij dit waanzinnig groot bedrag. Die miljarden zijn trouwens betaald door de Europese belastingbetalers, door hard werkende mensen en ondernemingen die al die jaren een correcte bijdrage geleverd hebben aan de overheid.

Athene zou nu nog eens 60 miljard euro moeten krijgen. Ook dat bedrag kunnen we in naam van de Europese solidariteit best nog ophoesten. We hebben er trouwens alle belang bij, want indien Griekenland morgen failliet verklaard wordt zullen onze eigen banken mee delen in de miljardenverliezen.

De Griekse kwestie zal centraal staan tijdens de Europese top van 24 juni. De Europese leiders zullen dan hun latente onenigheden moeten uitpraten. Ze moeten de financiële markten overtuigen van hun vastberadenheid om de problemen op te lossen. Die beslistheid om Athene uit de ellende te halen kan het best onderbouwd worden door de Grieken niet langer zélf de verantwoordelijkheid te laten dragen over hun gevraagde herstructureringsplannen. De Griekse regering heeft bewezen dat ze dat echt niet aankan. De aanstelling van een groep buitenlandse experts kan een uitweg bieden. Griekenland komt daarmee onder de curatele van Europa. Berlijn heeft destijds het communistische Oost-Duitsland onder de voogdij van de Treuhandanstalt en onze eigenste André Leysen geplaatst. In tien jaar was het land op een aanvaardbaar westers niveau gebracht.

Misschien kunnen diezelfde experts straks ook België wel eens onder handen nemen. Het ratingbureau S&P heeft de negatieve vooruitzichten voor ons land herbevestigd. Waarmee we alvast niet verder wegzinken. Brussel is Athene niet. We scoren vandaag een punt, maar voor economen is hier ook flink wat werk aan de winkel.

Door Marc Balduyck

Geen genoegen nemen met opsmukoperatie

De ‘feestelijkheden’ voor de eerste verjaardag van de verkiezingen van 13 juni 2010 zijn achter de rug. De verwijten rond wie nu verantwoordelijk is voor de politieke impasse zijn uitgewisseld. De strategieën als gevolg van de jongste peilingen bijgesteld. Het serieuze werk kan weer beginnen.

Indien het formateur Elio Di Rupo menens is met zijn opdracht schakelt hij nu een paar versnellingen hoger. Ik heb nog nooit een formateur geweten die zo aarzelend en zo voorzichtig aan zijn opdracht is begonnen. Hij durft zelfs zijn coalitiepartners niet uit te kiezen.

Het lijkt erop dat de PS-voorzitter zelf niet gelooft in zijn slaagkansen. Dat verklaart zijn terughoudendheid. Waarom zou hij zijn nek uitsteken voor een project dat er nooit zal komen? Waarom zou hij zich verbranden aan een door hem voorgesteld compromis dat in zijn ogen nooit werkelijkheid wordt?

Ik ben er meer en meer van overtuigd dat de PS en de andere Franstalige partijen speculeren op een regering Leterme III zonder de N-VA.

Zij zijn tot het besef gekomen dat de N-VA nooit zal toegeven. Bart De Wever zal zijn handtekening niet zetten onder een regeerakkoord dat geen diepgaande staatshervorming in zich draagt.

Ik begrijp zijn houding. Het is nú dat het moet gebeuren.

Stel dat de N-VA ingaat op de voorstellen van de Franstaligen tot een institutionele opsmukoperatie met halfbakken ingrepen die niets of weinig veranderen aan de beslissingslijnen en de geldstromen in dit land, dan wordt er tot 2020 niet meer gesproken over de hervorming van de Belgische staat.

Dat is spelen met de welvaart van onze kinderen. Dit land heeft nood aan een grondige herstructurering. Alle internationale instanties, alle analisten bevestigen dat. Zonder veranderingen lost België de economische rol.

Voorlopig hangt onze wagon nog aan de Duitse locomotief, maar dat blijft niet duren. We moeten zélf in de stuurhut kruipen. Dit land heeft een Copernicaanse revolutie nodig, zoals onder meer Kris Peeters al jaren verkondigt. Hopelijk denkt zijn partij daar over een paar weken, wanneer het eindspel wordt ingezet, ook zo over.

Door Paul Geudens

Sociale onrust steekt overal de kop op

Het sociaal klimaat is aardig aan het opwarmen. Het afsluiten van sectorale akkoorden is moeizaam verlopen. Bij de spoorwegen is de stakingsdreiging latent aanwezig. De bussen en trams van De Lijn rijden niet uit op 18 juni. De Antwerpse loodsen denken aan acties. De bonden van het gevangenispersoneel hebben een nationale stakingsaanzegging ingediend. In Zaventem hebben de medewerkers van Aviapartner het werk neergelegd uit protest tegen mogelijk jobverlies.

Na de aanbevelingen van de Europese Commissie heerst er onrust over de pensioenen en over de automatische loonindexering. Bovendien vreest iedereen dat de overheid diep in onze portemonnee zal tasten om de overheidsfinanciën uit de rode cijfers te halen. En de Witte Woede steekt opnieuw de kop op. Donderdag manifesteerden duizenden personeelsleden van de gezondheids- en de welzijnssector. Zij vragen al maanden naar meerjarenakkoorden over hun loon- en arbeidsvoorwaarden, maar raken er steeds meer van overtuigd dat ze aan het lijntje worden gehouden. Enkel voor de gezondheidssector is een miniakkoord afgesloten voor 2011. Voor het overige is er niets dan onzekerheid.

Het gaat hier nochtans om een reusachtige sector waarvoor de federale en de Vlaamse overheid deels bevoegd zijn. De globale tewerkstelling in ziekenhuizen, rustoorden, thuiszorg, revalidatiecentra, kinderopvang, gezinshulp en beschutte werkplaatsen ligt nu op 450.000 banen. De Vlaamse regering, bevoegd voor zowat 150.000 man personeel, onderhandelt momenteel met de vakbonden. Dat overleg verloopt stroef, omdat de ploeg van Kris Peeters financieel erg krap zit.

Op federaal niveau kijken de vakbonden tegen een ontslagnemende regering aan die amper over manoeuvreerruimte beschikt. Daarom vragen ze terecht om hun eisenpakket op tafel te leggen tijdens de onderhandelingen over de formatie en het niet over te laten aan de nieuwe regering. “Als die er misschien ooit komt”, sneerde een vakbondsleider gisteren. Dat zou opnieuw een uitstel van maanden betekenen.

De eisen voor de federale en de Vlaamse regering sporen gelijk en komen neer op meer koopkracht en meer personeel. Er is maar één probleem: geen geld.

Door Dirk Castrel

Veel betalen, weinig terugkrijgen

Voor velen onder ons begint binnenkort de zomervakantie. Ik wil uw plezier niet bederven, maar wens er u toch even op te wijzen dat de reis die u eventueel heeft geboekt nog niet betaald is. Die heeft u op krediet gekocht. U heeft namelijk dit jaar nog geen euro verdiend.

Tot nu toe heeft u voor de staat gewerkt. Tot gisteren gingen al uw inkomsten integraal naar de fiscus, de sociale zekerheid, taksen, accijnzen en andere heffingen die de schatkist moeten spijzen.

Tax Freedom Day, de dag waarop de gemiddelde Belg genoeg heeft verdiend om al zijn belastingen voor dat jaar te betalen en dus voor eigen rekening begint te werken, valt dit jaar op 10 juni. Dat heeft PricewaterhouseCoopers berekend.

In België bestaat een belastingdruk van 43,8 procent. Ons land staat daarmee op de derde plaats in Europa, na Zweden en Denemarken.

Sommige politici vinden dat niet erg. Dirk Van der Maelen bijvoorbeeld vindt Tax Freedom Day “populistische prietpraat”. De sp.avolksvertegenwoordiger wijst erop dat wij ook veel terugkrijgen voor al dat belastinggeld. Hij noemt onderwijs, net als gezondheidszorg en sociale zekerheid, politie en brandweer, openbaar vervoer, bruggen en wegen.

Leeft mijnheer Van der Maelen op Mars? Bruggen en wegen, zegt hij… Ik stel voor dat hij de toestand van het Belgische wegennet even vergelijkt met die van Frankrijk, Nederland of Duitsland, waar ze veel minder belastingen betalen. Daar rijden ze op biljartlakens, hier op patattenvelden.

Openbaar vervoer? De NMBS, die jaarlijks ongeveer 3 miljard euro belastinggeld krijgt toegestopt, is een ramp.

Sociale zekerheid? Voor de hoogste belastingen genieten wij van de laagste pensioenen.

Als uitsmijter kunnen we er aan toevoegen dat in andere landen de belastingbetaler binnen een redelijke termijn na de verkiezingen een regering krijgt. Hier duurt dat meer dan een jaar, als het er al ooit van komt.

Neen mijnheer Van der Maelen, de Belgische staat leeft boven zijn stand. Dit land is ziek en heeft dringend nood aan hervormingen.

Door Paul Geudens

Tijd om eindelijk knopen door te hakken

De Europese Commissie heeft gisteren haar aanbevelingen voor België doorgestuurd. Het zijn er zes geworden. Zes pijnpunten die betrekking hebben op de sociaal-economische en budgettaire situatie van ons land.

Verrassingen zijn er niet bij. De opmerkingen van de Europese Commissie komen overeen met de vaststellingen die we zelf al lang maakten.

Iedereen weet immers waar het Belgisch schoentje knelt. We praten er al jaren over. Het probleem is dat er niets of weinig wordt aan gedaan. We hebben het dan over de lage activiteitsgraad, over de werkloosheidsval, over de hoge lasten op arbeid, over de automatische loonindexering, over de hoge openbare schuld... Waarheden die al jaren worden verkondigd.

De opeenvolgende regeringen van het voorbije decennium waren perfect op de hoogte van de uitdagingen waar ons land voor stond maar ze hebben, om uiteenlopende redenen, niet of te weinig ingegrepen. De begroting werd in orde gebracht met accijnsverhogingen, met de verkoop van gebouwen en andere eenmalige operaties, of met een intensere strijd tegen de fiscale fraude. Allemaal lapmiddelen die structureel niets veranderden.

Dat moet nu veranderen. De speeltijd is voorbij. De aanbevelingen die Europa doet zijn quasi dwingend. De Commissie zal controleren of we ze ter harte nemen. Doen we dat niet, dan zal ze ingrijpen.

Formateur Di Rupo weet dus wat hem te doen staat. Zijn voorstellen zullen in de richting van het Europees rapport moeten gaan. Er moeten nu eindelijk knopen worden doorgehakt.

Daar is politieke moed voor nodig. Zin voor verantwoordelijkheid ook en de wil om samen te werken. Zaken die we op het ogenblik te weinig zien. De reactie van de PS gisteren bewijst dat. “Handen af van de automatische loonindexering” klonk het onmiddellijk na de bekendmaking van ons Europees huiswerk. De partij van de formateur weigert er zelfs maar over te praten. Blijkbaar is het nog steeds niet doorgedrongen dat het deze keer ‘van moetens’ is.

Zo komen we er nooit. We kunnen ons maar beter voorbereiden op verkiezingen in het najaar…

Door Paul Geudens

Méér doen dan putten vullen

Wat is het nu? 17 of 22 miljard euro die we tegen 2015 moeten vinden? Vijf miljard euro verschil, dat scheelt een slok op een borrel. In oude Belgische franken klinkt het veel dramatischer: 200 miljard.

Extra dus! Bovenop de 680 miljard frank die we sowieso moeten vinden. Dat wordt dan 880 miljard. In vier jaar. Ga er maar vanuit dat we het zullen voelen. Dit wordt geen pijnloze operatie, zoals sommige partijvoorzitters en ontslagnemende ministers volhouden.

Maar niettemin noodzakelijk. Wordt de begroting niet gesaneerd, dan gaan we dezelfde weg op als Portugal en Griekenland.

De ontslagnemende regering doet wat ze kan om de winkel draaiende te houden. En ze slaagt daar ook in. De budgettaire resultaten voor 2010 en 2011 zijn beter dan oorspronkelijk begroot. Maar het blijft kortetermijnpolitiek. Pappen en nat houden tot er een nieuwe regering komt.

Die zal fundamentele keuzes moeten maken. België heeft behoefte aan een sociaaleconomisch plan.

Het kan misschien vreemd klinken, maar op zich zijn de putten van 17 of 22 miljard euro slechts bijzaak. Ze moeten gevuld worden natuurlijk, en dat zal niet makkelijk gaan, maar er moet veel meer gebeuren dan dat. Indien de volgende regering zich tegen 2015 vergenoegt met een begroting in evenwicht zonder structurele maatregelen te nemen dan staan we in 2016 voor hetzelfde probleem. De ingrepen moeten dieper gaan dan louter het gat toerijden.

Er moet gepraat worden over lasten op arbeid, over de organisatie van de arbeidsmarkt, over het te rigide arbeidsrecht, over de eindeloopbaanproblematiek en de vergrijzing, over de gezondheidszorg en de rest van de sociale zekerheid, over de ontvetting van het overheidsapparaat, over een vriendelijker ondernemingsklimaat…

Er is nood aan een allesomvattend Belgisch plan, aan een visie over waar dit land over 10, 20 jaar wil staan. En dan komen we onvermijdelijk ook bij de staatshervorming terecht.

Dit werk is zo fundamenteel dat het ernstig moet gebeuren. Nu vlug een halfbakken regering vormen onder druk van de grote getallen is geen oplossing.

Door Paul Geudens

De waarheid kwetst de Franstaligen

Advocaat Vic Van Aelst blijft de gemoederen beroeren in Franstalig België. Hij had het deze week over het gebrek aan respect voor de Vlamingen, vooral in Brussel. Van Aelst voelt zich op het ogenblik meer solidair met de Turken dan met de Walen.

Op de Franstalige zenders RTBf en RTL ging het gisteren over de strafpleiter, en bij uitbreiding over het Vlaams-nationalisme. Woorden als haat en racisme waren er niet van de lucht.

Men vond het vooral spijtig dat partijvoorzitter Bart De Wever geen afstand had genomen van Van Aelst. Dat bewijst dat de hele N-VA er zo over denkt, is de redenering.

We schreven het verleden week al: Vic Van Aelst is niet de meest fijnbesnaarde politicus. Hij is zelfs géén politicus. En hij is gewoon van er een lap op te geven, zoals voor een assisenjury. Hij nuanceert te weinig, hij houdt ook geen rekening met de delicate sfeer van de lopende regeringsonderhandelingen, en hij doet soms effenaf gekke voorstellen zoals de afschaf- fing van de Franse les in Vlaamse scholen.

Maar niet alles wat Van Aelst vertelt, is larie en apekool. Ten gronde heeft hij vaak gelijk. Of mogen de Vlamingen misschien niet opmerken dat de taalwetgeving in Brussel een lachertje is? Dat Nederlandssprekenden er in hun taal nauwelijks terechtkunnen in ziekenhuizen of bij de politie? Terwijl Brussel nochtans officieel een tweetalige stad is.

Mogen we misschien ook niet opmerken dat Joëlle Milquet en Laurette Onkelinx geen al te best Nederlands spreken? Worden we dan te persoonlijk? Wie de ambitie heeft om vicepremier van België te worden, zou uit respect voor álle onderdanen toch de de drie landstalen moeten beheersen, neen?

Overigens is Laurette Onkelinx slecht geplaatst om commentaar te geven op de uitspraken van Vic Van Aelst. Zij noemde de N-VA nog niet zo gek lang geleden “een kanker”. Was dat tactvol? En voor Joëlle Milquet is de wettelijk vastgelegde taalgrens een “sociologische vergissing”. Getuigt dat van respect? Ik dacht van niet.

De waarheid kwetst. De Franstaligen zijn het misschien niet gewoon dat de Vlamingen ronduit vertellen wat er op hun lever ligt en op hun rechten staan. Ze kunnen er voor de toekomst beter mee leren leven.

Door Paul Geudens

De waarheid kwetst de Franstaligen

Advocaat Vic Van Aelst blijft de gemoederen beroeren in Franstalig België. Hij had het deze week over het gebrek aan respect voor de Vlamingen, vooral in Brussel. Van Aelst voelt zich op het ogenblik meer solidair met de Turken dan met de Walen.

Op de Franstalige zenders RTBf en RTL ging het gisteren over de strafpleiter, en bij uitbreiding over het Vlaams-nationalisme. Woorden als haat en racisme waren er niet van de lucht.

Men vond het vooral spijtig dat partijvoorzitter Bart De Wever geen afstand had genomen van Van Aelst. Dat bewijst dat de hele N-VA er zo over denkt, is de redenering.

We schreven het verleden week al: Vic Van Aelst is niet de meest fijnbesnaarde politicus. Hij is zelfs géén politicus. En hij is gewoon van er een lap op te geven, zoals voor een assisenjury. Hij nuanceert te weinig, hij houdt ook geen rekening met de delicate sfeer van de lopende regeringsonderhandelingen, en hij doet soms effenaf gekke voorstellen zoals de afschaf- fing van de Franse les in Vlaamse scholen.

Maar niet alles wat Van Aelst vertelt, is larie en apekool. Ten gronde heeft hij vaak gelijk. Of mogen de Vlamingen misschien niet opmerken dat de taalwetgeving in Brussel een lachertje is? Dat Nederlandssprekenden er in hun taal nauwelijks terechtkunnen in ziekenhuizen of bij de politie? Terwijl Brussel nochtans officieel een tweetalige stad is.

Mogen we misschien ook niet opmerken dat Joëlle Milquet en Laurette Onkelinx geen al te best Nederlands spreken? Worden we dan te persoonlijk? Wie de ambitie heeft om vicepremier van België te worden, zou uit respect voor álle onderdanen toch de de drie landstalen moeten beheersen, neen?

Overigens is Laurette Onkelinx slecht geplaatst om commentaar te geven op de uitspraken van Vic Van Aelst. Zij noemde de N-VA nog niet zo gek lang geleden “een kanker”. Was dat tactvol? En voor Joëlle Milquet is de wettelijk vastgelegde taalgrens een “sociologische vergissing”. Getuigt dat van respect? Ik dacht van niet.

De waarheid kwetst. De Franstaligen zijn het misschien niet gewoon dat de Vlamingen ronduit vertellen wat er op hun lever ligt en op hun rechten staan. Ze kunnen er voor de toekomst beter mee leren leven.

Door Paul Geudens

Duitse Gründlichkeit heeft gefaald

De Duitse Gründlichkeit heeft gefaald. Het onderzoek naar de dodelijke variant van de EHECbacterie is helemaal fout gelopen. Voorbarig en onterecht zijn Spaanse groenten als de oorzaak aangewezen. De economische schade is niet te overzien.

De Duitsers waren er zeer vlug bij om met een beschuldigende vinger naar Spaanse tomaten en komkommers te wijzen. Dagen hebben ze het volgehouden, tot deze week bleek dat de besmetting van elders komt.

Ondertussen hadden de Andalousische tuinbouwers de boter wel gevreten. Zij werden algemeen beschouwd als de vervuilers en konden hun producten aan de straatstenen niet meer kwijt. Waarna de paniek zich uitbreidde tot heel West-Europa. Ook Belgische boeren delen in de klappen. Niemand wil nog komkommers eten.

Als klap op de vuurpijl verbood Rusland de import van alle groenten uit de Europese Unie. Een even gekke als overbodige maatregel die is ingegeven door protectionistische overwegingen.

De EHEC-bacterie was voor Moskou – dat het voor de rest niet zou nauw neemt met regels rond hygiëne en volksgezondheid - de ideale gelegenheid om een aantal handelsverdragen op de helling te zetten. Eigen tomaten en komkommers eerst.

Ondertussen weten we nog altijd niet waar de gevaarlijke EHEC-stam vandaan komt. Misschien is de boosdoener wel de Duitse Bockworst, of Duits bier, ik zeg maar wat. Alle gissingen zijn goed.

Slechts één zaak staat tot nu toe vast: dat het besmet product in Noord-Duitsland heeft rond gezworven, of er nog steeds rondzwerft.

De Duitse staat riskeert zware schadeclaims. Dat is niet abnormaal. Voedselveiligheid is voor veel mensen een belangrijk gegeven. De minste verdachtmaking leidt tot paniekstemming. Overheden en wetenschappers moeten daar altijd en overal rekening mee houden.

De druk om zeer vlug met een oorzaak te komen bij een voedselcrisis is groot. Maar dat mag geen excuus zijn om met halve waarheden of loze beschuldigingen te komen. Niemand is gebaat met voorbarige conclusies. De volksgezondheid niet, en de economie niet.

Door Paul Geudens