Standpunt

Zaak-Vansevenant: Hoe een mug een olifant werd

Daar komt de Tour, daar is het eerste dopingverhaal. Twee weken geleden werd uit een lading Australisch spul een kleine zending, geadresseerd aan Wim Vansevenant, geplukt. Spul dat verdacht leek. Spul waarvoor je in ons land een speciale vergunning nodig hebt om het te transporteren of zelfs überhaupt in je medicijnkast te hebben. TB500 in het jargon. Op basis van thymosine, het chemische equivalent van een hormoon dat het menselijke lichaam zelf aanmaakt. In zwang in middens die geld hopen te verdienen met dravende en galopperende paarden. TB500 doet de spiermassa toenemen en verstevigt het afweersysteem. Kortom: een prestatieverbeterend product.

Vandaar dat het op de lijst van verboden middelen voor sporters staat. Terecht, melden wetenschappers en dokters die het kunnen weten. De speurders roken een zaak en riepen Vansevenant dinsdag bij zich voor een vier uur durende ondervraging. Veel meer dan de bekentenis dat hij de drie (3!) weliswaar peperdure ampullen voor zichzelf had besteld, kregen ze niet te horen.

De rode lantaarn van drie elkaar opvolgende Tours verstopte zich ook niet voor de pers en deed een bekentenis: hij voelt zich niet al te lekker. Niet mentaal, niet fysiek. Vandaar dat hij op zoek ging naar een product dat zijn ‘algemeen welzijn’, zoals hij het zelf noemt, een opstoot kan geven. Hij probeerde TB500, hier niet verkrijgbaar, al eerder uit en voelde zich daar goed bij.

Punt, andere lijn? Dat nu ook weer niet. Vansevenant kent de pech dat hij ooit wielrenner was. De ‘ohlala’s’ klinken altijd iets luider als excoureurs betrapt worden op het bezit van producten die niet tot de gangbare materie behoren. In het verleden stapelden de bewijzen daarvan zich wel eens torenhoog op. En toert de West-Vlaming in grote koersen niet met gasten van de Omega Pharma – Lottoploeg rond? Dan is de link met Philippe Gilbert en co snel gelegd.

Dat was precies wat gisteren gebeurde voor wie even aan de toog ging hangen. Verdachtmakingen die ontzettend zwaar wegen, maar waarvoor op dit moment geen enkel bewijs bestaat en die dus volkomen misplaatst zijn. De speurders beschikken over geen enkele aanwijzing dat Vansevenant er naast zijn boerderij een lucratieve bijverdienste op nahoudt. Het onderzoek naar sporen in die richting werd zelfs afgeblazen omdat een krant er te vroeg over lekte. Zo luidt althans de uitleg van de speurders. Maar als die nu al de handdoek gooien, moeten ze al aanvoelen dat ze net iets te wild in galop gingen. Misschien blijkt straks wel dat ze van een mug een olifant maakten. Of bewijzen ze straks mijn ongelijk?

Door Luc Lamon

NMBS: De speeltijd heeft nu lang genoeg geduurd

Marc Descheemaecker is in korte tijd een BB geworden, een Bekende Belg. Dat is geen goed teken. Er ging het voorbije jaar geen maand voorbij zonder dat hij zich – samen met zijn collega’s van Infrabel en de holding – moest verantwoorden voor tekortkomingen bij de NMBS. Gaat het niet over veiligheid, dat is het over stiptheid of een mank financieel beleid.

Gisteren was het dus weer zover. De man moest de hele dag spitsroeden lopen wegens de spoorchaos van maandagavond tussen de kust en Brussel. Duizenden reizigers strandden in een station of midden de koeien.

We hebben een paar simpele, droge vragen voor hem.

1. Is het normaal dat het spoormateriaal faalt wanneer de buitentemperatuur niet tussen de 10 en 20 graden zit? Is er voldoende aandacht voor onderhoud?

2. Is het normaal dat de NMBS mensen laat bakken en uitdrogen? Liever dan de deuren van de gestrande rijtuigen te openen?

3. Is het normaal dat er bij accidenten zoals maandag niet onmiddellijk een noodplan wordt uitgerold of een crisiscentrum wordt opgericht? Zijn er dan geen noodscenario’s?

4. Is het normaal dat er urenlang geen informatie wordt verspreid? Dat ouders niet weten waar hun kinderen blijven? Dat scholen zelf voor vervangende autobussen moeten zorgen?

5. Wat doen de spoorwegen – buiten het betalen van bonussen aan de topmensen en het uitdelen van sorrypassen omdat de trein weer eens vertraging had – eigenlijk met de drie miljard euro die ze jaarlijks van de belastingbetaler krijgen toegestopt?

6. Is het normaal dat de problemen rond communicatie en coördinatie nu al jaren blijven aanslepen? Moet de structuur van dat logge vehikel niet dringend herbekeken worden? Waarom is daar zo lang mee gewacht?

De gemeenschap heeft recht op adequate antwoorden en oplossingen. Indien de NMBS-managers die niet kunnen of niet willen geven, moeten ze opstappen. De speeltijd heeft nu lang genoeg geduurd.

Door Paul Geudens

Niet alleen Caroline Gennez maakte fouten

Caroline Gennez heeft gisteren haar afscheid aangekondigd als voorzitster van de sp.a. Een verrassing was het niet. Er wordt al maanden gespeculeerd over een opvolger. De naam van Bruno Tobback staat met stip genoteerd.

De Mechelse politica met Limburgse roots heeft geen gemakkelijk parcours achter de rug. Als partijvoorzitster heeft zij slechts zelden echt kunnen overtuigen. Daar zijn meerdere redenen voor.

De voornaamste is dat zij geen tijd kreeg om te groeien. Een euvel dat wel meer voorkomt bij de Vlaamse socialisten. Denk aan Freya Van den Bossche, denk aan Ingrid Lieten.

Toen Johan Vande Lanotte in 2007, na een fameuze verkiezingsnederlaag, af wilde van het voorzitterschap, schoof hij autoritair de beschermelinge van Steve Stevaert naar voor. Veel keuze had Gennez niet. Zij was de Chinese vrijwilligster met dienst.

Van bij het begin kreeg zij het moeilijk. Er was sp.a rood, er was de transfer van Bert Anciaux en de commotie rond de naamsverandering. Er was de –zwaar onderschatte – eliminatie van Frank Vandenbroucke en de wansmakelijke mail van een medewerker daarover. Er was de mail van het kabinet van Ingrid Lieten, er was de bankbonus van Bruno Tuybens, enzovoort… Alle mogelijke plagen van Egypte kreeg ze over haar heen. Sommige lokte ze zelf uit, andere moest ze lijdzaam ondergaan.

Dit was niet vol te houden. Caroline Gennez heeft er goed aan gedaan zich niet meer kandidaat te stellen voor het voorzitterschap. Maar ze is niet de enige binnen de partij die aan een gewetensonderzoek toe is. Er zijn collega’s die ook boter op hun hoofd hebben. We hebben het dan in de eerste plaats over de – onzichtbare – sp.a-ministers in de Vlaamse regering. Zij zijn evengoed verantwoordelijk voor de negatieve spiraal waarin de sp.a nu al een paar jaar zit.

Algemeen wordt verwacht dat Bruno Tobback in het najaar het roer zal overnemen. Op dit ogenblik is hij inderdaad de geknipte figuur om dat te doen. Ik vrees trouwens dat een paar coryfeeën nu al met klamme handjes zitten. Zijn vader, ooit ook voorzitter, hield niet van halfbakken remedies en fi- guren. Als de zoon uit hetzelfde hout is gesneden, gaan er koppen rollen.

Door Paul Geudens

MR moet kiezen tussen pest en cholera

Voor FDF-chef Olivier Maingain zijn alle middelen goed om een oplossing voor B-H-V onmogelijk te maken. De weigering van Vlaams minister Geert Bourgeois om Véronique Caprasse te benoemen tot burgemeester van Kraainem is koren op zijn molen, want Vlaanderen heeft daarmee voor de zoveelste keer de democratische rechten van de Franstaligen geschonden.

Dat Caprasse niet bereid is de omzendbrieven- Martens en -Peeters te respecteren en daarmee de taalwet zou overtreden, is bijzaak. De kwestie van de drie kandidaat-burgemeesters was voor het FDF aanleiding om zondag in Kraainem een protestdemonstratie te houden tegen deze schending van de lokale democratie.

Twee- tot driehonderd FDF’ers daagden op. Zijn er dan zo bitter weinig “echte” democraten in de faciliteitengemeenten of raken de Franstaligen het gestook van Maingain & co. stilaan beu? De voorbije week had hij met enkele schandelijke uitspraken over de N-VA en Bart De Wever nochtans gepoogd om te mobiliseren.

Dat is niet gelukt, maar intussen heeft hij moederpartij MR wel stevig in zijn greep. MR-voorzitter Charles Michel heeft de beschuldiging dat De Wever een negationist zou zijn, niet durven veroordelen.

Tussen haakjes, ook van de Vlaamse partijen mocht daarover wat krachtiger weerwerk worden verwacht. De opmerking van Groen!-voorzitter Wouter Van Besien dat Maingain een beetje “de Vic Van Aelst is bij de Franstaligen”, is naast de kwestie. In vergelijking met Maingain is Van Aelst een naïeve koorknaap.

Maingain vergiftigt al decennia het communautaire klimaat. In de Kamer is het FDF een minipartijtje. Maar in Brussel kan Charles Michel niet zonder, wil hij met enige kans op succes naar de gemeenteraadsverkiezingen trekken.

Om het FDF te sussen beklemtoonde Michel zondag dat Brussel geen enclave mag zijn - daar is de corridor weer - en dat hij de rechten van alle Franstaligen in de Rand zal verdedigen. Als formateur Elio Di Rupo zijn nota openbaart,staat de MR voor een moeilijke keuze. Voortpraten of de nota verwerpen, zoals het FDF wil.

Maingain zet ook de andere Franstalige partijen onder druk. Wie zich inschikkelijker opstelt, wordt veroordeeld als een slechte verdediger van de Franstaligen. Het is kiezen tussen pest en cholera.

Door Dirk Castrel

Totale verzakelijking van het voetbal

Het is een ware coup. Financieel en juridisch wellicht netjes afgehandeld, maar wel een coup. Door in het holst van de nacht en in het grootste geheim Standard op te kopen, zorgt Roland Duchâtelet voor een zelden geziene schokgolf in het Belgische voetbal.

En niet alleen omdat met Standard en Sint- Truiden twee van de meest traditierijke clubs in dit land van de ene op de andere dag een nieuw tijdperk instappen, met veel vragen en onzekerheden. Maar ook omdat Duchâtelet met zijn overname de verhoudingen in het Belgische voetbal totaal op zijn kop zet. Als voorzitter van het bescheiden Sint-Truiden gold Duchâtelet altijd als een eigenzinnig dwarsligger. Of het om tvrechten of play-offs ging, de zakenman met Antwerpse roots verkondigde altijd en overal zijn mening, vaak lijnrecht tegen de grote clubs in. Hij was de luis in de pels. Een vervelend kleintje. Vandaag is dat kleintje plots een hele grote geworden.

Wat Duchâtelet bezielt om met zijn fortuin plots richting Luik te trekken, weet alleen hij. Besefte Duchâtelet - in het zakenleven alleen vertrouwd met de grootste successen - dat Sint-Truiden altijd Sint- Truiden zou blijven: een provincieclub met bijhorende beperkingen? Zat hem dat dwars? Zeker is: met Standard heeft hij een mooie binnenweg gevonden, direct richting Belgische top.

Maar bovenal is deze overname een zoveelste illustratie van de totale verzakelijking van het voetbal. In Engeland kijken ze er al lang niet meer van op als er weer eens een miljonair een club opkoopt. Die trend heeft nu ook België bereikt. Topclubs – en daar hoort Standard toe – zijn zakelijke projecten geworden, investeringen waarmee vastgoed en grote spelerskapitalen gemoeid zijn. Dat een topzakenman pur sang als Duchâtelet daar zijn kans schoon ziet, is in die zin misschien niet eens zo verwonderlijk.

Blijft de vraag hoe dit alles in het Luikse zelf wordt ervaren. Met Standard komt een van de Waalse kroonstukken in Vlaamse handen. In deze communautair gevoelige tijden, waarin het Waalse voetbal toch al niet floreert, verkijkt Duchâtelet er zich beter niet op. Ook al omdat zijn voorganger niet de kleinste is. Je kan Luciano D’Onofrio veel aanwrijven, maar niet dat hij Standard geen succes heeft bezorgd. Een nieuwe landstitel na 25 jaar, nog een tweede erbovenop. Er wacht Duchâtelet een zware erfenis aan de oevers van de Maas.

Door Wim Vos

Reuzenstap in de goede richting

In het parlement is gisteren tussen N-VA, CD&V, Open Vld en sp.a een politiek akkoord bereikt over een verstrenging van de snel-Belgwet. De Franstalige partijen zijn bereid het voorstel door te sturen naar de Raad van State.

Dit is een cruciale fase in het proces van wetswijziging. Mogelijk komt de tekst terug naar het parlement met een negatief advies. De beoordeling gebeurt immers door een Franstalige kamer van de Raad van State. Het is niet uitgesloten dat met name de MR en de PS speculeren op een afwijzing zodat het wetsvoorstel dode letter blijft.

Afgezien van dit voorbehoud is het een heuglijke vaststelling dat eindelijk ernstige pogingen worden gedaan om komaf te maken met de lakse nationaliteitswetgeving.

En dat in een periode dat het land al meer dan een jaar zonder regering zit. Het parlement neemt zijn verantwoordelijkheid. Zoals het dat reeds eerder deed met betrekking tot bijvoorbeeld de gezinshereniging. Prima zo. Meer van dat aub.

België kent op dit ogenblik ongeveer de slapste nationaliteitswetgeving ter wereld. Een hond met een hoed op kan Belg worden. Zonder hier ooit geweest te zijn, zonder de taal te spreken of ook maar de geringste uiting van de wil tot integratie.

Het is een misbaksel uit de paars-groene periode. Toen Guy Verhofstadt in 1999 een regering tégen CD&V smeedde, diende hij een tegennatuurlijke coalitie op de been te brengen waarin tal van toegevingen aan de linkse partijen moesten gedaan worden. De snel-Belgwet en een collectieve regularisatie van asielzoekers waren daar uitgesproken voorbeelden van. Geen opoffering was voor Verhofstadt te groot om CD&V in de oppositie te duwen.

In 2007, toen CD&V opnieuw in de meerderheid stapte, was er een akkoord om de snel-Belgwet te verstrengen. Maar het kwam er nog niet van. Het enige wat Herman Van Rompuy als eerste minister kon bereiken, was een tweede collectieve regularisatie… Rustige vastheid heette dat toen.

Nu komt het er dus eindelijk wél van. Of gebeurt er minstens een ernstige poging daartoe. Ideaal is de tekst nog niet. Zo is er nog geen immer verplichte inburgeringscursus. Maar in vergelijking met de paarsgroene nationaliteitswetgeving is het wel een reuzenstap in de goede richting.

Door Paul Geudens

Dexia vat onrust best niet te lichtzinnig op

Dexia raakt maar niet uit het nieuws. Eerst waren er de gemeenten die met hun financiën in de knoei kwamen omdat ze geen dividend van Dexia kregen. Dan was er een afwaardering van een reeks beleggingen met 3,6 miljard euro. En nu een mogelijk verlies op de 4,3 miljard euro aan Griekse staatsleningen waarin de bank heeft belegd. Een aantal Amerikaanse klanten vond dat alvast voldoende om zijn rechten op Dexia versneld op te eisen.

Dexia heeft nochtans geen solvabiliteitsprobleem. Mochten we de financiële groep vandaag vereffenen, dan zou de ontmanteling ruim voldoende opbrengen om iedereen zijn spaarcenten terug te betalen.

De bank heeft daarentegen wel een fi- nancieringsprobleem. Ze heeft meer uitgeleend onder de vorm van kredieten en verbintenissen dan het spaargeld dat ze heeft opgehaald. Dat maakt dat ze voor een deel van haar eigen financiering is aangewezen op andere banken of op de financiële markten. Als die de vinger op de knip houden, krijgt Dexia het lastig.

De voorbije maanden is die toestand nochtans al fel verbeterd. Sinds Nieuwjaar is de financieringskloof al 15 miljard euro gedaald. Daarmee is ook de doelstelling voor heel 2011 al gehaald. De angel is echter dat de financiële markten de lat intussen veel hoger hebben gelegd. Wat ze vorig jaar nog acceptabel vonden, is dat vandaag lang niet meer.

Een injectie van vers geld door de aandeelhouders zou de onrust kunnen wegnemen. De Nationale Bank, die de banken controleert, is hier ook voor gewonnen.

Maar dit is niet zo evident. Diverse grote aandeelhouders kunnen niet volgen. De Gemeentelijke Holding en Ethias zitten zelf op het einde van hun mogelijkheden en ook de groep Arco heeft weinig ruimte.

Toch werkt Dexia maar beter aan een plan B. Het aantal gewone spaarders dat zich stilaan zorgen maakt, groeit intussen met de dag. Of hun vrees (on)terecht is, maakt niet uit. Vertrouwen is het belangrijkste actief van een bank.

De signalen van onrust worden best niet te lichtzinnig opgevat. De stap naar paniek is dan niet meer zover af. En eens die er is, telt rationaliteit niet meer. Dexia heeft nog werk te doen.

Door Johan Van Geyte

Woord houden, mijnheer Maingain!

Het FDF heeft maandag het partijbureau van kartelpartner MR geboycot. Olivier Maingain vindt dat Charles Michel de N-VA te veel opvrijt. Maingain ontbond tijdens het weekend zijn duivels tegen de N-VA en de MR. Directe aanleiding was een ontmoeting tussen Bart De Wever en Charles Michel eerder deze maand over migratie en asiel.

Dat kan niet, vindt Maingain. “Je onderhoudt geen geprivilegieerde betrekkingen met een partij die de som is van conservatisme en egoïsme, een thatcherisme van de brutaalste soort, een bedreiging is voor de democratie.” Maingain voegt er aan toe dat hij nooit in een regering zal stappen waarvan de N-VA de piloot is.

Waarvan akte. Ik hoop dat Maingain woord houdt. Een regering zónder het FDF is een betere regering dan mét het FDF. Hoe vaker zijn voorzitter zich laat verleiden tot doldriest anti-Vlaams taalgebruik, hoe beter ons dat uitkomt. Telkens bewijst hij – ten overvloede – dat hij inderdaad een clubje vertegenwoordigt dat uitblinkt in grove taal en misprijzen voor de (taal)wetten van dit land.

Nogmaals, ons stoort het niet. Het FDF is met zijn drie zetels in de Kamer overigens totaal overbodig om een meerderheid te smeden.

De grootste problemen zijn voor Charles Michel. Hij zit met een enfant terrible opgescheept dat hem belet op een deftige manier aan politiek te doen.

De voorzitter van de MR staat voor een moeilijke periode. Stel dat formateur Elio Di Rupo binnenkort een nota aflevert die een basis voor verdere onderhandelingen kan zijn. Michel zal dan zeker mee aan tafel willen schuiven. De MR is regeringsgeiler dan om het even welke politieke partij dan ook.

Hij zal er dan wel de N-VA moeten bijnemen. Net als de dagelijkse banbliksems van zijn eigen ondervoorzitter wegens onvermijdelijke toegevingen in B-H-V. Wat kan hij dan doen? Het FDF buitengooien? Een weinig comfortabel vooruitzicht voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 in en rond Brussel.

Moraal van het verhaal: zowel van de Vlaamse partijen als van Elio Di Rupo en Joëlle Milquet mag Olivier Maingain gerust verder doen zoals hij nu bezig is…

Door Paul Geudens

Het Vlaams Belang is ziek

De zogeheten gemeenteraadsfractie van Antwerpen heeft het gehaald in het Vlaams Belang. Op een partijraad werd zaterdag de Belfortgroep rond Francis Van den Eynde buiten de wet gesteld. De raad volgde daarmee een advies van de commissie Verzoening en Tucht.

De beslissing werd met twee derde van de stemmen genomen. Dat is naar Vlaams- Belangnormen zeer weinig. Normaal wordt de partijtop slaafs gevolgd. Die is onfeilbaar. Wanneer Filip Dewinter en Gerolf Annemans hun mond openen, rolt er alleen partij- evangelie uit. Niemand mag hun woorden in twijfel trekken, laat staan betwisten.

Uitgerekend die doodzonde heeft de Belfortgroep begaan. Ze is in opstand gekomen tegen de oekazes uit Antwerpen. Wanneer ze tegen het einde van de maand haar revolte niet staakt, wordt ze in de ban geslagen.Dan zet ze zich buiten de partij.

Een politieke partij die ruziënd over straat rolt, doet zichzelf de das om. Een partij moet eenheid uitstralen om de kiezer te kunnen bekoren. Conflicten moeten intern uitgevochten worden. In dat opzicht is de beslissing van de partijraad van het Vlaams Belang te begrijpen. De publieke opstand van de Belfortgroep was niet te tolereren.

Maar het conflict zit veel dieper dan de balorigheid van Francis Van den Eynde en zijn vier acolieten. De échte oorzaak is een gebrek aan democratie binnen het Vlaams Belang. Wie binnen die partij zijn kop boven het maaiveld uitsteekt en niet Dewinter of Annemans heet, wordt onherroepelijk neergesabeld.

Welk nieuw bloed bracht de partij de voorbije decennia voort? Welke jonge politici zijn opgeklommen in de partijhiërarchie? Bij mijn weten geen enkele. Marie-Rose Morel heeft het geprobeerd, maar is jammerlijk mislukt. In haar spoor nam ook Frank Vanhecke afscheid van de partij.

Er zullen er nog volgen. Het Vlaams Belang is ziek. De partij wordt van binnenuit aangevreten door een bacterie die resistent is tegen de tot nu toe beproefde middelen, namelijk een onverbiddelijke kadaverdiscipline.

Dat recept heeft jaren gewerkt, maar nu niet meer. Het Vlaams Belang zal blijven bestaan zolang Dewinter en Annemans actief blijven, maar haar toekomst ligt achter haar.

Door Paul Geudens

Niet alleen bedrijven discrimineren

Bij het uitzendkantoor Adecco circuleerde een apartheidslijst. Het ging om klanten die aangaven dat ze liever geen allochtone interimkrachten in dienst wilden nemen. Ze kregen de code BBB (Blanc, Bleu, Belge) mee, een afkorting uit de vleesindustrie die verwijst naar een “zuiver” Belgisch koeienras.

Het is niet de eerste keer dat Adecco in een slecht daglicht komt te staan. Een paar weken geleden werd het bedrijf nog veroordeeld tot een schadevergoeding van 25.000 euro omdat het inging op vragen van klanten om vreemdelingen voor bepaalde werkaanbiedingen niet te selecteren. De feiten dateren uit dezelfde periode als de apartheidslijst.

Discriminatie bij aanwervingen en op de werkvloer is een moeilijk uit te roeien kwaal. Hoe ga je bewijzen dat een onderneming de wetten terzake overtreedt? Tenzij ze uitdrukkelijk aan de sollicitant meedeelt dat hij of zij niet geschikt is wegens kleur, godsdienst, geslacht of wat dan ook. Of wanneer de foute selectiecriteria zwart op wit op papier staan. Dan is het simpel. Maar anders...

Uiteindelijk beslissen bedrijfsleiders nog steeds autonoom wie ze in dienst nemen. Zolang ze volhouden dat de rekrutering uitsluitend gebeurt op basis van objectieve maatstaven - opleiding of competentie bijvoorbeeld - kan hen weinig gebeuren. Zelfs indien de achterliggende motivatie een bruin kantje heeft.

Ongetwijfeld bestaan er werkgevers die uit puur persoonlijke en racistische instelling bepaalde sollicitanten afwijzen. Veel frequenter zullen de gevallen echter zijn dat allochtonen worden geweerd om “commerciële” redenen. Wat doe je als beenhouwer wanneer de klanten opmerkingen maken over de huidskleur van de winkelbediende? Er fors tegen ingaan? Zoals het eigenlijk hoort. Of kies je voor de gemakkelijkste weg en vervang je hem of haar door een BBB? De klant is koning, toch?

Wat ik wil zeggen, is dat racisme en discriminatie niet altijd de exclusieve fout van de werkgever zijn. Integendeel. We zijn met z’n allen verantwoordelijk voor alle vormen van uitsluiting. Er moet een mentaliteitsverandering komen. Onze maatschappij is veelkleurig. Dat moet zich weerspiegelen in alle geledingen, inclusief de dienstverlening.

Door Paul Geudens