Het gevolg kunt u al raden: ernstige hinder op het spoor, treinen met vertraging, wellicht afgelaste treinen, gemiste aansluitingen, gebrekkige informatie voor de reizigers en als ze het goed aan boord leggen, wacht een avondspits die grondig in de soep is gedraaid. Mogelijk volgen er op 30 mei nog andere acties en het is bijna zeker dat de bonden de Antwerpse haven met een 24 urenstaking in het goederenverkeer lam gaan leggen.
De spoorwegmaatschappij heeft een annus horribilis achter de rug en de bonden doen er nog een schepje bovenop. Ze tappen altijd uit hetzelfde vaatje. Ligt er iets op hun lever, dan grijpen de bonden terug naar één actiemiddel: werkonderbrekingen of stakingen. Het eerste komt op hetzelfde neer als het tweede.
Wanneer gaan de bonden inzien dat ze daarmee altijd de treinreizigers treffen? Zij moeten machteloos alle soortgelijke acties ondergaan en krijgen altijd de rekening gepresenteerd. Bij de spoorwegen staan de gefrustreerde reizigers immers als laatste in de pikorde. Betalen, zwijgen en content zijn dat hun trein rijdt met niet te veel vertraging. Kunnen de spoorbonden nu echt niet meer verbeelding aan de dag leggen om acties uit te broeden die bij de reizigers misschien sympathie opwekken voor hun zaak? Acties die voor één keer de reizigers niet schaden? Blijkbaar slagen ze daar niet in en blijft brutaal staken de enige optie.
Voor het gigantische pak overheidsmiddelen, belastinggeld van ieder van ons, dat voortdurend in de IJzeren Weg wordt gepompt, moeten ook de spoorbonden zich verantwoordelijk voelen. Blijkbaar is dat nog steeds niet doorgedrongen tot hun dogmatische geesten. Anders zouden ze stoppen met de reizigers te koeioneren en de economie te saboteren.
Door Dirk Castrel
Reacties