Van al wat de N-VA heeft gevraagd, is enkel de benoeming van een formateur gerealiseerd. De N-VA vraagt sinds 1 mei dat een kandidaat-premier het initiatief in handen neemt, dat wordt gekozen voor een coalitie met zeven en dat echte onderhandelingen snel van start gaan. Daar komt niets van in huis, en dat heeft De Wever gisteren verleid tot enkele scherpe uitspraken aan het adres van de formateur en van het Paleis.
Di Rupo weigert om zichzelf als kandidaatpremier naar voren te schuiven en wimpelt alle vragen over het premierschap af. Voor hem geldt het begrotingsevenwicht nu als grote prioriteit. Daar valt iets voor te zeggen. De Europese Commissie kijkt nauwlettend toe op de evolutie van de overheidsfinancien en begin volgende maand publiceert het ratingbureau Standard & Poor’s zijn rapport over de Belgische kredietwaardigheid. Di Rupo wil het signaal geven dat de sociaaleconomische problemen op het voorplan liggen.
Maar de communautaire vraagstukken zijn in dit land onlosmakelijk verbonden met de sociaaleconomische. Zonder oplossingen voor het ene komen er geen oplossingen voor het andere, ook al worden beide thema’s parallel behandeld. De belangrijkste communautaire knelpunten en tegenstellingen blijven met de financieringswet, B-H-V en Brussel prominent in beeld. Ze verdwijnen niet door de prioriteit naar de begroting te verschuiven.
De uitlatingen van Bart De Wever maken alweer pijnlijk duidelijk hoe groot het wantrouwen is. De Vlaams-nationalisten zijn er nog steeds van overtuigd dat de Franstaligen aansturen op een breuk tussen N-VA en CD&V om een regering te vormen zonder hen. Kan Elio Di Rupo hen van het tegendeel overtuigen?
Door Dirk Castrel
Het is duidelijk dat Laken er nog altijd alles aan doet om N-VA te dwarsbomen. Met Di Rupo en bij uitbreiding alle Franstalige partijen hebben daarbij de nodige steun. Het wordt overzomeren en dan "zien we wel". N-VA moet hoe dan ook het been stijf houden; veel Vlamingen waarderen dat meer en meer.
Geplaatst door: Leo Van Rillaer | 19/05/11 om 11:01