Liefst zes op de tien landgenoten maken zich zorgen over de impasse die politiek Brussel in haar greep houdt. Die ongerustheid haalt het zelfs met lengten voorsprong op thema’s als werk, koopkracht en criminaliteit, thema’s die je spontaan heel wat hoger in de rangschikking van de bekommernissen zou plaatsen. Heel merkwaardig, zeker wat werk en koopkracht betreft, want die houden rechtstreeks verband met politieke stabiliteit in het land. Stabiliteit die nodig is om dringende hervormingen door te voeren, zoals in de pensioensector, en om de kosten van de vergrijzing aan te kunnen.
Enkel de Italianen zijn eveneens – maar met drie op de tien toch in beduidend mindere mate – bezorgd over de avonturen van hun hoogste politieke gezagsdragers. Premier Berlusconi heeft zich nu zelfs in de mondiale top tien van de ‘machtsmisbruikers’ gemanoeuvreerd.
Dat meer dan de helft van de Belgen bekommerd is om de aanslepende crisis in de Wetstraat, is ongetwijfeld mee te verklaren door het afkalvende vertrouwen in de politici.
In een enquête van maart vorig jaar naar het vertrouwen in diverse beroepscategorieen kwam de politieke kaste er bekaaid van af. Met 17 procent zakte ze tot een historisch laag peil. Die peiling werd dan nog afgenomen voor de val van de regering-Leterme.
Zoals de kaarten nu liggen, is er niet onmiddellijk een reden om die bezorgdheid te temperen. Er is dan wel een formateur aangeduid, maar hij zal immense tegenstellingen moeten overbruggen om tot een politiek compromis te komen.
Het resultaat van deze peiling brengt wel aan het licht dat nogal wat mensen latent verontrust zijn over de politieke patstelling, in contrast met wat ze daarover in hun vrienden- en werkkring of aan de toog van hun stamkroeg verkondigen. Dat is op zich een redelijk geruststellende conclusie. Want zoals oorlog veel te belangrijk is om alleen aan militairen over te laten, geldt hetzelfde voor politiek en politici.
Door Dirk Castrel
Reacties