Vrijdag had Bart De Wever nochtans opgeroepen om het onderling Vlaams gekrakeel te stoppen. Zo ondermijnt men de Vlaamse onderhandelingspositie en wordt het bedje gespreid voor een linkse, Belgicistische regering terwijl Vlaanderen juist omgekeerd heeft gestemd, luidt zijn pleidooi.
Zijn verzoek is in dovemansoren gevallen. De Scudraketten richting N-VA vlogen gisteren weer talrijk rond. Tot grote vreugde van de Franstalige pers die een voortschrijdend isolement van de N-VA meent te mogen vaststellen. Het leedvermaak is sinds een week alomtegenwoordig. Bart De Wever wordt er openlijk uitgedaagd om zijn ultimatum van eind april waar te maken.
Bij de Franstaligen denkt men dat de mosselen bijna aan wal zijn. Nog één, hoogstens twee weken en de N-VA heeft zich buitengewerkt, denkt men, hoopt men.
De zware Vlaamse kritiek op de N-VA komt Bart De Wever overigens niet slecht uit. Het bevestigt zijn thesis dat de anderen hem liever kwijt dan rijk zijn. Op die manier wordt het voor hem wat makkelijker om de onderhandelingstafel te verlaten, zoals hij zinnens is te doen. ‘Men heeft ons gedwongen’, zal het argument zijn.
Groen!, sp.a en Open Vld bereiden zich ondertussen ook voor op de exit van de N-VA. De zwartepiet ligt klaar. ‘Zie je wel dat ze nooit een akkoord hebben gewild?’, is het voor de hand liggend alibi om alleen verder te doen.
En de Franstaligen? Zij stoken eensgezind elk vuurtje op dat de N-VA kan verbranden. De moeilijkste positie is voor CD&V. Kiest men voor de strekking-Leterme die desnoods wel zonder Bart De Wever wil verder doen? Of voor Kris Peeters, die een staatshervorming op basis van zijn Octopusnota blijft eisen vooraleer er van welke regering dan ook sprake kan zijn?
Wouter Beke staat voor de moeilijkste dagen uit zijn carrière. Niet alleen van die al gepasseerd is, ook van die nog moet komen.
Door Paul Geudens
Reacties