Er was een tijd dat het normaal was dat de grootste partij van het land haast automatisch van de koning de opdracht kreeg om de regeringsvorming in goede banen te leiden. Het is ook niet meer dan de democratische logica. Maar deze keer is dat anders.
De N-VA heeft daar voor een deel zelf schuld aan. Bart De Wever verklaarde zowel voor als na de verkiezingen dat hij niet geïnteresseerd was in het premierschap. Dat liet hij graag over aan PS-voorzitter Elio Di Rupo die duidelijke ambities had.
Omdat hij toch de grote overwinnaar was, mocht De Wever een tijdje informateur spelen voor Di Rupo. En toen liep het dus mis. De burgemeester van Bergen maakte zijn rol van preformateur niet waar. Begin september gaf hij zijn ontslag. Het olijke duo Pieters – Flahaut mocht vervolgens een maand proberen, om uiteindelijk uit te komen bij Bart De Wever als koninklijke verduidelijker.
Na tien dagen mocht hij beschikken. Zeer tegen zijn zin werd hij opgevolgd door Johan Van de Lanotte. Die mocht, in tegenstelling tot De Wever, ruim de tijd nemen om zijn opdracht waar te maken, net als Wouter Beke nu trouwens.
Beweren dat de N-VA niet aan bod is mogen komen, is de waarheid geweld aan doen. Drie keer zaten ze sinds 13 juni 2010 in de cockpit. Maar reële kansen heeft de partij nooit gekregen. De periode van De Wever als verduidelijker was veel te kort om er iets van te maken. De PS, de sp.a en CD&V hebben wel voluit hun ding mogen doen, zij het zonder resultaat.
Waarom zou De Wever het dan nog eens niet mogen proberen? Niet dat we hem veel kansen op succes geven, maar als hij het zelf vraagt, geef hem dan die kans. Na 318 dagen onderhandelen komt het op een paar weken niet meer aan.
Ik snap niet dat de Franstaligen daar zo weigerachtig tegenover staan. Zijn ze misschien bang dat De Wever zwart op wit kan aantonen dat Brussel en het Zuiden van het land eigenlijk geen grondige staatshervorming willen?
Door Paul Geudens
Reacties