Standpunt

Wouter Beke moet het vuile werk opknappen

De N-VA heeft haar ultimatum voor de communautaire gesprekken gisteren niet expliciet willen herhalen. De partij wil ook niet gezegd hebben dat ze het inslikt. Dus is het de vraag wat er eind april gaat gebeuren.

Het was Jan Jambon die de deadline lanceerde. In een interview met Gazet van Antwerpen stelde hij begin maart dat zijn partij de communautaire gesprekken zou stopzetten indien ze door de regering-Leterme niet werd betrokken bij de opmaak van de meerjarenbegroting, een Europese verplichting die eind april moet klaar zijn. “Het kan niet dat de grootste partij van het land daar niet mag over meepraten”, was zijn stelling toen.

De N-VA blijft bij dat standpunt, maar ze verbindt er niet langer de radicale gevolgen aan die Jambon eerder formuleerde. “We zullen wel zien wat ons te doen staat”, luidt het nu.

Ik denk dat de N-VA op Wouter Beke wacht. De koninklijke onderhandelaar zit aan het einde van zijn Latijn. De onderhandelingen met Bart De Wever en Elio Di Rupo zijn zo dood als een pier zegt iedereen die het kan weten. Het is dus slechts een kwestie van tijd vooraleer Beke de handdoek in de ring gooit. Zowel bij de N-VA als de PS verwachten ze dat dit kort na Pasen zal gebeuren.

Waarom zou de N-VA dan nu nog een ultimatum stellen? Bart De Wever en Elio Di Rupo hebben liever dat Wouter Beke het vuile werk opknapt. Laat hem de stekker er maar uittrekken.

Aan de onderhandelingstafel is al maanden een zwartepietenspel bezig. Iedereen weet dat er geen akkoord over de staatshervorming inzit, maar niemand wil als eerste opstappen. De kans is immers groot dat die partij de schuld zal krijgen voor de mislukking.

De PS voelt zich heel lekker bij deze situatie. Hoe langer de gesprekken duren, en hoe uitzichtlozer ze worden, hoe groter de kans dat de N-VA wordt geïsoleerd.

De N-VA is niet bang van in de oppositie te gaan. De partij moet alleen de juiste exitstrategie bepalen.

De grootste problemen zijn er voor CD&V. Wat zal zij doen nadat Wouter Beke ermee is gestopt? In een regering zonder N-VA stappen? Leterme laten verder doen? Verkiezingen?

Door Paul Geudens

Regering-Leterme kan nooit genoeg doen

Het ratingbureau Standard & Poors (S&P) heeft in een nieuw rapport België gewaarschuwd voor de gevolgen van de vergrijzing. Er moeten dringend maatregelen komen om de kosten op te vangen.

Het is een duidelijke verwittiging. De tweede reeds. Enkele maanden geleden kondigde S&P een verlaging van de rating voor ons land aan indien er tegen de zomer geen nieuwe regering zou zijn.

Beide waarschuwingen hangen natuurlijk nauw samen. Wanneer er ingrijpende maatregelen op de arbeidsmarkt moeten genomen worden, dan kan dit alleen door een volwaardige regering gebeuren. En die is er nu niet.

S&P heeft gelijk. België kampt met een probleem. Op dit ogenblik gaat reeds ruim een vijfde van het bbp - dat is de som van alle goederen en diensten die we in één jaar in België produceren - naar de vergrijzing. Bij ongewijzigd beleid zal dat in 2030 een derde zijn.

Het enige wat de huidige regering-Leterme op dit moment kan doen, is de begroting onder controle houden. Gisteren kondigde ze nog aan dat het tekort volgend jaar wordt teruggedrongen tot 2,8 procent. Dat is goed. Dat is belangrijk, maar niet voldoende. Er is een nieuwe, sterke, moedige ploeg nodig om maatregelen op langere termijn te nemen.

Voorafgaande voorwaarde is natuurlijk dat er eerst een communautair akkoord is. Zonder staatshervorming moeten we er zelfs niet aan denken om structurele veranderingen door te voeren.

En zo zitten we bij de kern van hét probleem van dit land, de alfa en de omega van de Belgische politiek: het communautaire. Hier kan niets gebeuren, op geen enkel gebied, zonder dat Nederlandstaligen en Franstaligen beiden hun fiat hebben gegeven. De beschermingsmechanismen in de Grondwet zijn zo sterk dat de minderheid van de bevolking zijn wil kan opdringen aan de meerderheid. Hier kan geen letter aan een wet gewijzigd worden zonder de instemming van alle partijen.

Het gevolg is: stilstand. En dus achteruitgang. We zullen dat binnen een paar maanden voelen wanneer S&P zijn rating verlaagt. Dat gaat de Schatkist veel geld kosten. U en mij dus...

Medaille voor moed en zelfopoffering voor Beke

Wouter Beke verdient de prijs voor moed en zelfopoffering. Met alle mogelijke en onmogelijke middelen probeert hij Bart De Wever en Elio Di Rupo tot een communautair akkoord te bewegen. Mochten er weddenschappen mogelijk zijn, hij zou op 1000 tegen 1 bij de bookmakers staan. Niemand geeft hem nog een kans. Ook en zelfs zijn gesprekspartners niet.

Een partij die een akkoord wil, verschanst zich niet in loopgraven, zoals een prominente PS’er - Philippe Moureaux - verleden week aankondigde. Of die bezondigt zich niet aan openlijke agressie zoals het oprichten van de federatie Wallonië-Brussel. Elio Di Rupo zei het overigens vorige week nog in Mons: zijn partij zal geen staatshervorming aanvaar- den die Wallonië verarmt.

Het punt is echter dat iedereen verarmt. België, Vlaanderen, Wallonië, Brussel, allemaal moeten ze het met minder doen. Dat staat vast. Sowieso. Voor Wallonië is het echter voordeliger om onder een Belgische paraplu te besparen. Tot nader order wordt de federale schatkist nog voornamelijk met Vlaams geld gevuld. En dus heeft Di Rupo het ideale excuus om alles bij het oude te laten.

Langs de kant van de N-VA zijn de voortekenen niet minder pessimistisch. U herinnert zich de deadline die Jan Jambon stelde. “Indien deze regering van lopende zaken een meerjarenbegroting bij Europa indient zonder dat wij daar onze zeg over hebben, dan beschouwen wij dat als het einde van de onderhandelingen.” Met andere woorden, dan stapt de N-VA op. Bart De Wever probeerde dat ultimatum nadien een beetje te verzachten, maar ondervoorzitter Ben Weyts herhaalde het een paar dagen geleden nog eens.

Het is duidelijk dat de N-VA de nooduitgang zoekt. De partij wil van het indienen van die meerjarenbegroting een “politiek feit” maken dat de anderen haar bewust hebben opgedrongen om de N-VA buiten te krijgen. Het is een voorwendsel om zonder kleerscheuren uit de onderhandelingen te stappen. Een vals voorwendsel, maar het is er natuurlijk natuurlijk wel een. En men kan er best rekening mee houden.

De N-VA is de gesprekken met de PS beu. Na 300 dagen ter plaatse trappelen is dat ook heel begrijpelijk. Maar wat biedt de grootste partij van het land als alternatief aan?

Door Paul Geudens

Schrijf het Vlaams Belang nog niet af

Het VB organiseerde zondag in de Antwerpse Zuiderkroon een congres over migratie. Daarmee start de partij de voorronde van de lokale verkiezingen in oktober 2012. Zo’n vroege aanloop is voor Filip Dewinter & co geen overbodige luxe, want het VB is de jongste jaren stevig onder druk komen te staan.

Allereerst was er de steile opmars van de N-VA, waardoor het VB zijn positie als marktleider onder de Vlaams-radicale partijen moest inleveren. Daarnaast waren er de vele interne incidenten die het imago van de partij steeds dieper deden zakken, met als apotheose het afscheid van Marie-Rose Morel in de kathedraal van Antwerpen, waarbij de partijtop zelfs niet aanwezig mocht zijn.

Is het VB anno 2011 eigenlijk nog wel relevant? Die vraag wordt geregeld gesteld. Maar tot spijt van wie het benijdt: het antwoord is ja. Het politieke landschap biedt de komende jaren zeker ruimte voor een partij die harde standpunten inneemt over immigratie en tegen de islam.

Sterker nog, die tendens is in heel West-Europa in opmars. In Nederland lag extreem- rechts na Pim Fortuyn op apegapen, maar nu neemt de PVV van Geert Wilders via de zogenaamde gedoogsteun zelfs deel aan het beleid. In Frankrijk was het Front National van Jean-Marie Le Pen weggezakt naar een schamele 3 procent, maar zijn dochter Marine is erin geslaagd om een serieuze uitdager te worden van president Sarkozy. En ook in Denemarken, Zwitserland, Oostenrijk en Italië doen de rechtse partijen het goed.

Filip Dewinter heeft de voorbije jaren veel tijd en energie geïnvesteerd in contacten met geestverwanten in andere landen. Vandaar dat hij dit weekend een aantal coryfeeën kon ontvangen in de Zuiderkroon. De boodschap van het congres luidt dat België een voorbeeld moet nemen aan landen die in hun wetgeving maatregelen hebben opgenomen om het migratiebeleid te verstrengen.

Dat die boodschap hout snijdt, daarover bestaat in Vlaanderen weinig discussie. Het probleem is dat de Franstalige partijen een heel andere visie hebben op asiel en migratie. Mocht er in de regeringsonderhandelingen ooit een communautair akkoord worden bereikt, dan wordt het migratiedebat de volgende splijtzwam. En dus heeft het VB zijn houdbaarheidsdatum nog lang niet bereikt.

Door Lex Moolenaar

Er komt géén staatshervorming

Niemand durft het hardop zeggen, maar de onderhandelingen over een nieuwe, grote staatshervorming zitten muurvast. Af en toe worden optimistische geluiden verspreid vanuit de omgeving van de koninklijke onderhandelaar, maar die moeten dienen als alibi om verder te doen. Wouter Beke mag nu niet stoppen, dat is duidelijk.
/

De PS rekent er nog altijd op dat de N-VA uiteindelijk de onderhandelingen zal verlaten. Daarom dringt Elio Di Rupo zo aan op de formule met negen. Indien Bart De Wever afhaakt, blijven er nog acht over. Ruim voldoende voor een meerderheid in de Kamer, zelfs een twee derde.

Verleden week dacht de PS dat de buit binnen was. Yves Leterme en de andere CD&V-ministers lieten zich bijzonder kritisch uit over de N-VA. Maar Elio Di Rupo’s hoop werd vlug in de kiem gesmoord. Onder meer door een interview van Kris Peeters. Hij herhaalde dat de N-VA onmisbaar is voor een nieuwe regering.

De vraag is hoe dit gaat aflopen. Eén zaak staat met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vast: er komt geen communautair akkoord vóór de zomer. Nadien is het te laat.

Wat de gevolgen van deze mislukking zullen zijn, is minder duidelijk. De grootste problemen zijn er voor CD&V en Open Vld. Kunnen zij in een nieuwe, volwaardige regering stappen zonder staatshervorming?

Kan Alexander De Croo ministers afvaardigen naar een kabinet zonder dat er een oplossing is voor B-H-V? Herinner u dat de Open Vld de regering-Leterme een klein jaar geleden naar huis stuurde wegens B-H-V.

De regering-Leterme laten vallen is evenmin een optie. Je kunt moeilijk een ontslagnemende regering tot ontslag dwingen...

Moet Yves Leterme dan maar verder ploeteren tot in 2014, zoals gesuggereerd door Didier Reynders? In een land dat zichzelf democratisch noemt, is dat haast onmogelijk.

Verder doen tot in oktober 2012 dan maar? Dan zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Die gelegenheid zou men kunnen gebruiken om ook een nieuw federaal parlement te kiezen. Of toch maar vervroegde verkiezingen dit jaar? Elke opiniepeiling die meer winst voorspelt voor de N-VA maakt dit scenario steeds onwaarschijnlijker.

Door Paul Geudens

Arm Vlaams Parlement

Arm Vlaanderen. Arm Vlaams Parlement. Ik heb er geen andere woorden voor. Moest de minister-president daarvoor uit Brazilië terugkomen? Om simpelweg uit het Vlaams regeerakkoord voor te lezen? Niet te geloven. Hopelijk was er geen buitenlandse pers aanwezig om over dit armetierig spektakel te berichten.

U weet waarover het gaat. Kris Peeters zei zaterdag in een Franstalige krant dat Brussel nooit een volwaardig gewest kan worden. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, want in het Vlaams regeerakkoord en de Octopusnota staat letterlijk dat het hoofdstedelijk gewest een specifiek statuut heeft, en dat de Vlaamse Gemeenschap Brussel nooit zal loslaten. Punt aan de lijn. Meer uitleg is daar niet over te geven. En meer heeft Peeters ook niet gezegd in La Libre Belgique.

Dat de Franstaligen gepikeerd zouden reageren op zijn uitlatingen, dat begrijpen we volkomen. Zij zijn dat verplicht aan hun kiezerspubliek. Maar dat een paar Vlaamse partijen, Groen! voorop, een actualiteitsdebat vragen en zelfs eisen dat Peeters zijn handelsmissie in Brazilië afbreekt, dat gaat er bij mij niet in.

Geen één dag konden ze wachten, de verkozenen des volks, de politieke elitie van Vlaanderen, om de regeringsleider op de rooster te leggen. Het moest en het zou woensdagnamiddag worden. Even laten zien wie hier de baas is. En dus moest Peeters als een gestrafte schooljongen holderdebolder het vliegtuig op.

Hebben de Vlaamse volksvertegenwoordigers dan echt niets nuttiger te doen? Is het jaloezie? Of wilden sommigen even tonen wat ze wel durven? Hoeveel macht ze wel hebben? Kijk eens aan wat een stoere eik hier voor u staat! Met mijn voeten spelen ze niet.

Een buitenlandse reis van een ministerpresident onderbreken, dat is goed voor het ego en de hormonenspiegel. Waarschijnlijk houden ze de krantenknipsels bij om later aan het nageslacht te tonen wat een belangrijke man opa wel was.

Enfin, als de pantoffelhelden zich belachelijk willen maken, ze doen maar. Ze worden er genoeg voor betaald. Maar dat men nooit meer komt klagen over een gebrek aan respect en aandacht voor het Vlaams Parlement.

Door Paul Geudens

Wallonië moet meer zelfvertrouwen krijgen

Wanneer Elio Di Rupo meer dan vijf uur vrijmaakt om een paar Vlaamse journalisten in de Borinage en Bergen rond te leiden, dan moet daar een goede reden voor zijn. We zien er Kris Peeters of Bart De Wever nog niet zo gauw de tijd voor nemen.

Dat hij de clichés in Vlaanderen over de ‘luie Walen’ hartsgrondig beu is, nemen we graag aan. Maar ik meen dat hij overdrijft. Die leven hier niet, of slechts in een zeer beperkte groep.

Ook het beeld van het zogeheten ‘Waals profitariaat’ is ondertussen bijgesteld. De mistoestanden in de sociale zekerheid zijn er zeker nog, maar ze verminderen, zowel in de gezondheidszorg als de werkloosheid. Overigens zijn die er ook in Vlaanderen. Ik zou de Vlamingen die stempelen of op de ziekenkas zijn maar toch (in het zwart) werken niet graag de kost geven.

Natuurlijk zijn er jaarlijks nog belangrijke financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië. Maar die hebben ook met economische verschillen te maken. Hier wordt meer geld verdiend dan in het zuiden.

Er verandert wel iets. Zoals de voorzitter van de PS ons gisteren met zijn charmeoffensief in en rond Bergen liet zien, leeft de economie daar op. De vraag is of de Borinage representatief is voor heel Wallonië. Elders hebben ze geen pleitbezorgers als Di Rupo.

En niet alle Franstalige socialistische mandatarissen zijn zo behept met efficiënt bestuur als de burgemeester van Bergen. Kijk naar Charleroi...

Wat Di Rupo echter het meest vreest, is een staatshervorming die Wallonië financieel onafhankelijker maakt. De PS-voorzitter zal nooit toestemmen in veranderingen die de Vlaamse transfers doen opdrogen. Hij is bang om op eigen benen te staan.

De conclusie na een halve dag in het gezelschap van Elio Di Rupo is dan ook dat een grote staatshervorming nog zeer ver weg is. Wellicht heeft hij vooral dát gisteren willen uitleggen: waarom we niet op zijn akkoord moeten rekenen.

En dat begrijpen we niet. Met meer eigen bevoegdheden moet Wallonië, net als Vlaanderen, een beter economisch beleid kunnen voeren dan nu het geval is, en dus nóg beter presteren. Wallonië moet meer zelfvertrouwen krijgen.

Door Paul Geudens

Respect voor elkaars grenzen is essentieel

Met zijn uitspraak dat Brussel nooit een volwaardig derde gewest zal worden heeft Vlaams minister-president Kris Peeters alle Franstalige partijen in de gordijnen gejaagd. Onaanvaardbaar, een pure provocatie, roepen MR, FDF, cdH en PS in koor.

Peeters maakt het zijn voorzitter Wouter Beke, op zoek naar een basisakkoord, bijzonder moeilijk, klinkt het verwijt.Nieuw of erg verrassend was de uitspraak van Peeters niet. Wat hij zei staat in de Octopusnota, de bijbel voor de Vlaamse onderhandelaars. Een nota waarvan de Franstaligen beweren dat ze de inhoud goed kennen.

In veruit de meeste Brusselse gemeenten worden de Nederlandstaligen stiefmoederlijk behandeld. Indien al wat te maken heeft met gemeenschapsmaterie, zoals onderwijs en gezondheidszorg, naar het Brussels ‘gewest’ zou overgaan, dan wordt die marginalisering nog sterker doorgedrukt.

Het aanbod van de gemeenten inzake Nederlandstalig gemeentelijk basisonderwijs blijft bijvoorbeeld onder het volume aan scholen waarop de Nederlandstaligen cijfermatig aanspraak maken. Acht Brusselse gemeenten bieden zelfs helemaal geen Nederlandstalig basisonderwijs aan. In ziekenhuizen en bij OCMW’s worden de taalwetten met de voeten getreden. Die situatie wordt al jaren tevergeefs aangeklaagd.

De permanente eis van vooral het FDF om in welk scenario dan ook gebiedsuitbreiding voor Brussel te eisen staat haaks op de hoofdstedelijke functie van het ‘Hoofdstedelijke Gewest’. Brussel is de hoofdstad van de Europese Unie en respect voor elkaars grenzen was de basisidee waarop het verenigd Europa stoelt.

Zonder die algemeen aanvaarde idee zou de Europese Unie er nooit gekomen zijn. Het is toch ontoelaatbaar dat Brussel zich zo imperialistisch opstelt tegenover één regio? Stel u even voor dat Duitsland rechten zou doen gelden op Elzas-Lotharingen omdat daar veel Duitstaligen zijn gevestigd.

De Europese Commissie zou denken dat ze in Berlijn compleet gek geworden zijn. Steeds dreigen met territoriale uitbreiding ontkracht de hoofdstedelijke functie waarvoor Brussel precies meer geld eist. Zopas hebben de Franstaligen hun federatie ‘Wallonie-Bruxelles’ beklonken. Maar dat is in hun ogen geen provocatie. Wat is het dan wel?

Door Dirk Castrel

Het zwarte eendje werd een lelijke zwaan

Prins Laurent heeft in de Franstalige pers een oproep gelanceerd om hem te steunen. Hij zei er nét niet bij: tegen de Vlamingen. Een zoveelste zware uitschuiver. Laurent maakt van zijn zaak een communautair spel, en het gaat hem nog lukken ook.

Alles nog even op een rijtje. Aanvankelijk draaide de discussie alleen rond de kwestie van het niet gevolgde negatieve reisadvies. Dat was een eerste blunder die niet paste bij zijn prinselijke verplichtingen.

Nu we weten met wie hij in Congo en Angola sprak en at, krijgt zijn ecologische uitstap naar Afrika een heel andere envergure. Laurent bracht de buitenlandpolitiek van ons land in diskrediet.

Zijn verweer als zou de ontmoeting met Kabila niet meer geweest zijn dan een louter beleefdheidsbezoek als privépersoon, rammelt aan alle kanten. Prins Laurent is geen mens als u en ik. En dan heb ik het niet over zijn fratsen, maar over zijn status. Het feit alleen trouwens dat Kabila hem op de koffie vraagt, bewijst dat. Die eer (?) zal ons nooit te beurt vallen. Dat is een tweede fout.

Drie: hij loog aanvankelijk schaamteloos over wie hij in Congo allemaal ontmoette. Vier: zelfs Laurent moet beseffen dat je als Belgisch publiek persoon niet op kosten van de president van Congo kan leven. Zéker niet wanneer het om een privébezoek gaat, zoals hij beweert. Dat maakt de zaak alleen maar erger. Ten slotte probeert hij de heisa rond zijn persoon een communautair kantje te geven. Dat is vijf.

Conclusie: Laurent ging minstens vijf keer ernstig in de fout. En daarom verdient hij een meer dan vaderlijke uitbrander. Hij moet het voelen. Liefst in zijn portemonnee. Daar ligt zijn gevoeligste plek.

Van de sympathieke, rebelse, volkse prins van een paar jaar geleden blijft niets meer over. Het zwarte eendje is een lelijke zwaan geworden. Laurent is een omhooggevallen, arrogant, egoïstisch, inhalig kind dat dringend op zijn plaats moet gezet worden.

Maar het zal niet gebeuren. De Franstaligen zullen hem blijven steunen. Ze zullen hem zijn dotatie niet afnemen. “We kunnen hem toch niet laten gaan werken”, zei de Donnéa gisteren op tv. Zo krijgt hij een vrijgeleide voor de toekomst. Hij kan zich voortaan alles permitteren.

Door Paul Geudens

Armen betalen zonnepanelen van de rijken

Moeten we op zoek gaan naar natuurvriendelijke energiebronnen? Zeker. Moet de overheid dat aanmoedigen? Ja. Graag zelfs. Maar dan op een slimmere manier dan het nu gebeurt. Vooral socialer.

Uw krant schreef het weken geleden reeds: de elektriciteitsrekeningen gaan de komende maanden omhoog wegens het grote succes van de zonnepanelen en de daaruit voortvloeiende groenestroomcertificaten. Mensen die elektriciteit opwekken met zonnepanelen, worden daar ruim voor vergoed door Eandis. Maar die speelt de kosten natuurlijk door naar de consument.

Een pervers systeem: minder begoeden moeten zo meebetalen voor zonnepanelen die ze zelf niet kunnen plaatsen. Inderdaad. Een installatie om zelf stroom op te wekken kost behoorlijk wat geld. Het is een investering die zichzelf op termijn weliswaar dubbel en dik terugverdient, maar je moet wel eerst de centen hebben om ze te doen.

Voor vele modale gezinnen is dat al een probleem. Laat staan voor de kleine inkomens. Komt daarbij dat je ook de ruimte moet hebben om die panelen te plaatsen. Wie in een flat of een klein rijhuis woont, kan het meestal vergeten.

In de praktijk komt het hier op neer dat je zonnepanelen het vaakst ziet in de residentiële dorpen en wijken, daar waar de meer begoede medeburgers wonen.

Voor hen is het kassa kassa. De denktank Itinera heeft berekend dat dergelijke installaties een ongekend hoog jaarlijks nettorendement hebben van 10 procent voor een periode van 20 jaar.

Dat is al een eerste probleem. De premies die door de overheid zijn vastgelegd, zijn veel te hoog. Want zonnepanelen zijn eigenlijk een heel dure vorm van energieopwekking en niet echt geschikt voor een land met weinig zon. De regering zou beter andere alternatieve bronnen aanmoedigen.

Tweede probleem is zoals gezegd de fi- nanciering. Het gaat niet op om de hoge kosten van het systeem af te wentelen op de zwaksten van de samenleving. Zo worden zij twee keer gestraft: al kunnen ze niet profiteren van goedkope energie, tóch moeten ze er extra voor betalen. Een redenering die trouwens ook opgaat voor dubbele beglazing en dakisolatie. Onrechtvaardig tot en met.

Door Paul Geudens