Een. Er is geen uitzicht op een communautair akkoord. In de onderhandelingen wordt geen vooruitgang geboekt, tenzij enkele millimeters per week.
Twee. De N-VA is niét betrokken bij de opmaak van de meerjarenbegroting zoals de ontslagnemende regering- Leterme die heeft ingediend bij Europa.
Houdt de N-VA woord? Daar bestaat enige twijfel over. Op een persconferentie weigerden Jan Jambon en Siegfried Bracke hun deadline te herhalen. Terwijl Bart De Wever enkele dagen later toch zei dat het nu écht bijna op was. Misschien valt dus weldra de hakbijl. Of misschien wordt de doodsstrijd toch nog even gerekt en vertelt Wouter Beke vrijdag aan de koning dat hij graag nog wat verder doet.
Geen enkele partij trekt zich graag vrijwillig terug. Ze wordt liever buitengezet dan er zelf uit te trekken. Dat komt beter over bij de kiezer. Zeker voor de N-VA die, ofschoon ze ondertussen de grootste partij van het land is, toch nog altijd graag de rol van underdog speelt.
Wat er ook van komt, of het nu deze of volgende week gebeurt, de kansen dat in de huidige formule en omstandigheden een communautair akkoord wordt bereikt, zijn quasi nihil. Geen enkele hoofdrolspeler heeft er belang bij.
Waarom zou Bart De Wever een compromis aanvaarden dat de partij niet goed vindt? Waarom zou hij zijn verkiezingsprogramma verloochenen? De N-VA heeft voor zichzelf de lat gelegd, en daar zal ze niet onder gaan. Nu niet en later niet.
De PS zit in de omgekeerde situatie. Elio Di Rupo wil slechts veranderingen toestaan tot op een bepaald niveau. Hoger zal hij niet willen springen. Nooit. Komt daarbij dat hij hoopt dat hoe langer hij het been stijf houdt, hoe groter de kans is dat de N-VA wordt uitgesloten.
Wouter Beke tenslotte staat volgend jaar voor cruciale gemeenteraadsverkiezingen. Nu de N-VA lossen leidt tot politieke zelfmoord.
Door Paul Geudens
Reacties