Na tien maanden lijkt de strijd gestreden

Mark Eyskens heeft weer eens een kans gemist om te zwijgen. Zijn uitspraken over een klassieke tripartite-regering hebben de Vlaamse onderhandelingspositie danig verzwakt.

Eigenlijk is het debat over het lozen van de N-VA verleden week begonnen met Louis Tobback. In zijn onnavolgbare cassante stijl deed hij de volgelingen van Bart De Wever af als een verzameling caractériels, een bende karaktergestoorden. Eyskens deed er gisteren nog een schep bovenop, en Wilfried Martens volgde aarzelend.

Mogen we hierbij opmerken dat het om drie oude politieke gloriën gaat die in hun tijd het Belgisch huis zodanig hebben verbouwd dat een kat haar jongen er niet meer in terugvindt? Dat het vandaag zo moeilijk is om een ordentelijke staatshervorming uit te werken ligt onder meer aan het hogergenoemde trio. Ze zouden zich beter wat bescheiden opstellen. Maar dat geheel terzijde.

Wat belangrijker is, is dat zij met hun uitspraken de - op zich al zeer minieme - kansen op een communautair akkoord verder hebben verkwanseld.

Stel u even in de plaats van de Franstalige partijen. Elke dag horen ze in Vlaanderen wel iemand roepen dat met de N-VA geen land te bezeilen valt. Dat Bart De Wever geen akkoord wil, dat hij slechts één zaak nastreeft: het einde van België. En dat er dus best een regering komt zónder de N-VA.

Waarom zou Elio Di Rupo in godsnaam nog enige moeite doen om samen met De Wever een akkoord uit te werken? Hij zou wel goed gek zijn. Nog even wachten, en de prijzen vallen als hemels manna in zijn schoot.

De PS is ervan overtuigd dat zij weldra een regeerakkoord kan sluiten met CD&V, Open Vld en sp.a. Met de vage belofte dat er in een of andere obscure vergadering zal worden verder gepraat over de staatshervorming.

We kunnen Di Rupo geen ongelijk geven. Hij heeft bijna wat hij - samen met cdH, MR en Ecolo - al maanden vraagt: de status-quo.

De Vlamingen hebben eens te meer zwaar in de eigen voet geschoten. Het beeld dat Eyskens en consorten de jongste dagen hebben verspreid is niet meer uit te wissen, alle reparatieverklaringen van Kris Peeters, Yves Leterme en Wouter Beke ten spijt. Na tien maanden lijkt de strijd gestreden.

Door Paul Geudens

Comments

[Geplaatst door: Stalen Vuist]

de realiteit zal de waanzin wel inhalen.

europa zal ons doen hervormen wat reeds lang nodig is dankzij deze incompetente grijze dementies en op de volgende verkiezingen kan ik haast niet wachten. ik denk dat ik dan de hele dag voor de tv ga liggen smullen van hun geflirt met de drempel als de resultaten kanton per kanton bekend raken