Vertelde hij over een gezellig plechtige communiefeest in de familie, of had hij het over misbruik van een weerloos kind? Correctie: minstens twee kinderen. Dat zei hij even tussendoor. Een slachtoffer meer of minder, dat doet er niet toe. Verbijsterend. Weerzinwekkend. Misselijkmakend.
Heel ontspannen, met een glimlach op zijn gezicht van hier tot in Scherpenheuvel, ver- telde hij vanuit een hotel in de Loirestreek zijn versie van de feiten. “Onschuldige intimiteit” is het in zijn ogen. Wat doe je nu als er een bed te weinig is om allemaal te slapen? Hij begrijpt niet dat er zoveel heisa om zijn persoon is ontstaan.
Vangheluwe beseft echt niet wat hij gedaan heeft. Hij minimaliseert en banaliseert zijn misdaden. Drang tot eerherstel is het enige wat hem drijft. Excuses aan de slachtoffers kunnen er nauwelijks af. Medeleven al helemaal niet. Ze hebben tenslotte een pak geld gekregen, toch?
Hoe is in godsnaam zo iemand ooit bisschop kunnen worden, vraag ik mij dan af. Vangheluwe had in zijn tijd de naam intelligent te zijn, en vooral veel empathie te hebben. Hij kon zich inleven in de wereld van de gewone man. Iedereen heeft zich in hem vergist. Een geboren acteur is hij, met een ziekelijke geest die het onderscheid tussen goed en kwaad niet kan maken.
Het is bijzonder spijtig dat hij door het Belgisch gerecht niet meer vervolgd kan worden. Zijn plaats is niet in een abdij in Frankrijk, maar in een cel of in een psychiatrische inrichting.
Hopelijk onderneemt Rome nog iets. Een verbanning uit België is misschien op zijn plaats, maar dan liefst naar een oord waar hij werkelijk tot inkeer kan komen. Een klooster in de Sinaïwoestijn of in Ethiopië bijvoorbeeld. Waar hij échte godsvrezende mensen ontmoet. Dan zal hij misschien inzien dat hij niet waardig is om nog ooit priester genoemd te worden.
Door Paul Geudens
Reacties