Standpunt

Prins Laurent bewijst eigen overbodigheid

Lees ook het Antwerpse standpunt op blz. 54 Prins Laurent heeft het weer bruin gebakken. Hij kan het gewoon niet laten keet te schoppen. Het is karakterieel. De man moet tegen zichzelf beschermd worden.

De prins heeft een reis naar Congo gemaakt. Maar zowel de koning als de eerste minister had het hem ten stelligste afgeraden. Een bezoek aan Congo van een Belgische hoogwaardigheidsbekleder is een delicate onderneming. Maar Laurent wou niet luisteren en nu zit hij met de gebakken peren. Meerdere politieke partijen dreigen ermee zijn dotatie - een Win For Life van ruim 25.000 euro per maand - af te pakken.

Zou hij nu nog niet geleerd zijn, dachten we al meerdere keren. Neen dus. De prins is koppig. Hij volhardt in de boosheid. Geld van de marine gebruiken voor de renovatie van zijn villa Clementine, foto’s van zijn tweeling per opbod verkopen, journalisten afblaffen, het ene proces-verbaal na het andere voor overdreven snelheid, stampij maken in het vliegtuig omdat hij business wil vliegen, het moet allemaal kunnen volgens Laurent.

De prins is enkele eeuwen te vroeg geboren. Hij vindt dat hij door zijn afkomst boven elke norm en kritiek verheven is. Koninklijk bloed slaat alles. Samen met zijn broer, kroonprins Filip die ook geregeld een bok schiet, hebben zij in hun eentje meer bijgedragen tot het neerhalen van de Belgische monarchie dan de hele republikeinse beweging in de voorgaande eeuw. De zonen van Saksen-Coburg zijn goed bezig hun eigen overbodigheid te bewijzen.

Vooral dan de jongste. Laurent is senator van rechtswege, maar voor de rest heeft hij geen enkele officiële taak. De reden waarom hij door de Belgische staat - door u en ik dus - rijkelijk wordt gesponsord, is dat hij een zoon is van koning Albert.

Het enige wat hem in ruil wordt gevraagd, is zijn fatsoen te houden en geen politiek geladen uitspraken te doen. Door het aanvaarden van zijn dotatie is hij een officieel lid van het koningshuis, en moet hij dus neutraal blijven. Maar zelfs dat is te veel gevraagd voor de rebelse prins.

Het parlement moet er nu eindelijk maar eens komaf mee maken en hem zijn jaarlijkse vergoeding afnemen. Laurent wil alleen de lusten maar niet de lasten van een koningskind. En dat gaat niet.

Door Paul Geudens

Witte sector trekt terecht aan de alarmbel

De Witte Woede steekt opnieuw de kop op. Duizenden werknemers uit de Vlaamse en de federale zorgsector hebben dinsdag gemanifesteerd in Brussel uit protest tegen het uitblijven van nieuwe sociale akkoorden. Ze zijn het wachten grondig beu.

Het is nochtans twijfelachtig dat de meerjarenakkoorden over hun loon- en arbeidvoorwaarden er snel zullen komen. Het federaal kabinet is een regering in lopende zaken en kan vooruit noch achteruit. De Vlaamse regering heeft geen geld.

Ze deed een eerste schuchter voorstel, maar dat is massaal door de sector afgewezen wegens ruim onvoldoende. Het bood te weinig uitzicht op een ingrijpende verbetering van de werkomstandigheden. De federale regering heeft wel een mini-akkoordje kunnen afsluiten, maar dat geldt alleen voor 2011 en biedt evenmin perspectieven voor de volgende jaren. Het ziet er dus naar uit dat de betogers hun belofte van gisteren zullen waarmaken en opnieuw gaan betogen in Brussel. Van stakingen is voorlopig nog geen sprake maar zoals het verleden heeft aangetoond, zijn dergelijke acties ook in deze zogeheten zachte sector niet uitgesloten.

De eisen voor de federale en de Vlaamse regering lopen ongeveer gelijk. Omdat de werkdruk almaar hoger komt te liggen, vragen de werknemers ook om nieuw personeel aan te trekken. De vergrijzing staat voor de deur. Babyboomers van eind jaren veertig, begin jaren vijftig verlaten het arbeidscircuit en beginnen aan een nieuwe fase in hun leven. Maar ze worden ouder, want de levensverwachting is gestegen tot 80 jaar. Het aantal vierdeleeftijders neemt almaar toe en de zorgbehoeften zullen navenant mee stijgen.

Die evolutie zal een serieuze impact hebben op de rust- en verzorgingshuizen, de thuisverpleging en de revalidatie. Er zullen steeds meer ‘patiënten’ zijn. Daar zijn extra mensen voor nodig en om die te bereiken, is er nood aan aantrekkelijke arbeidsvoorwaarden. Tegen 2014 zouden er al 120.000 personeelsleden te weinig zijn in de witte sector.

We kunnen niet eindeloos beroepskrachten uit voormalige Oostbloklanden halen. Die zijn daar nodig. De federale regering heeft nog enig respijt, maar voor de Vlaamse is de tijd op. Zij moet aan tafel met de bonden van de sector. Onverwijld.

Door Dirk Castrel

Ons land moet zich doodschamen

De drie Roemeense zusjes zijn weg. De Belgische en Roemeense autoriteiten moeten zich doodschamen. Ze sollen met kinderen. Mensonwaardig is het wat die meisjes hebben meegemaakt. Gisteren mislukte eerst een nieuwe repatriëringspoging omdat er te veel pers op het vliegtuig zat. Later “lukte” het dan toch.

Stel u even in de plaats van die kinderen. Een stiefvader die hen misbruikte en probeerde te verkopen, een moeder die hen verwaarloosde. Twee jaar geleden kwamen ze naar België, waar ze bij gastgezinnen werden ondergebracht om ze langzaam te laten bekomen van al het naars dat ze hadden meegemaakt. Tot de moeder haar dochters weer opeiste. België ging daar op in en besliste de meisjes over te brengen naar Roemenië, waar zij in een instelling zouden terechtkomen. Vorige week werden ze naar de luchthaven gebracht, maar ontbraken hun paspoorten. Gisteren geraakten ze tot op het vliegtuig, maar werden ze er weer afgehaald omdat er te veel journalisten meereisden.

“Wij hebben tot taak de privacy van minderjarigen te beschermen”, liet het parket van Gent achteraf weten. “Bovendien vallen die kinderen nog steeds onder het jeugdbeschermingsrecht.”

Die laatste zin moet de maag van ieder rechtgeaard mens doen keren. Jeugdbescherming? Die meisjes van 4, 7 en 11 worden niet beschermd, er wordt pingpong met hen gespeeld! Het zijn zachte speelballen in de handen van ijskoude ambtenaren en formalistische politici.

Het punt is natuurlijk niet de opeenvolging van mislukte repatriëringen. De grond van de zaak is dat België niet had mogen toestemmen in de vraag van Roemenië. Dat zou jeugdbescherming geweest zijn! Zo en niet anders zou men die kinderen voor meer kwaad hebben behoed dan ze al hebben meegemaakt.

En dat men mij niet komt vertellen dat het juridisch onmogelijk is om de zusjes hier te houden. Criminelen kunnen hier een paspoort krijgen, maar drie onschuldige kinderen niet. Probeer dat maar eens uit te leggen.Er zijn altijd uitwegen. Waar een wil is, is een weg. In een land waar een regering in lopende zaken eeuwig kan voortregeren, is trouwens ongeveer alles mogelijk.

Door Paul Geudens

N-VA en CD&V moeten ruzies bijleggen

Koninklijk onderhandelaar Wouter Beke begint vandaag aan zijn week van de waarheid. Donderdag of vrijdag moet hij weten of een akkoord mogelijk is tussen de twee protagonisten, Bart De Wever en Elio Di Rupo.

Dat wil niet zeggen dat er over vijf dagen een overeenkomst moet zijn over B-H-V, Brussel, de financieringswet en de overdracht van een aantal bevoegdheden, maar het zou dan wel duidelijk moeten zijn of het erin zit of niet. Er moet vooruitgang zijn.

Slaagt hij er niet in de voorzitters van N-VA en PS dichter bij elkaar te brengen, dan kan hij zijn opdracht beter teruggeven aan de koning. De tijd van elkaar te beloeren en te besnuffelen is voorbij. Er moet nu eindelijk gescoord worden. Is dat niet mogelijk, dan moet men dat eerlijk durven te zeggen.

De omstandigheden waarin Beke aan zijn eindspurt begint, zijn niet ideaal. Zo zit het goed scheef tussen de N-VA en CD&V. Minister-president Kris Peeters heeft er gisteren alles aan gedaan om de Vlaamse partijen weer op één lijn te krijgen. Terecht. Een Vlaams front is cruciaal om een goede, diepgaande staatshervorming uit de brand te slepen.

De N-VA en CD&V moeten hun meningsverschillen bijleggen. Ze hebben overigens beide boter op hun hoofd. De Wever moet begrijpen dat zolang hij geen akkoord kan bereiken met Di Rupo, er een regering in lopende zaken móét zijn. Hij moet ook oog hebben voor de moeilijke positie waarin CD&V zit.

Leterme en de andere federale CD&Vministers mogen niet doen alsof zij alle wijsheid in pacht hebben. Ze zouden zich beter wat bescheidener opstellen. Op 13 juni vorig jaar is hun beleid afgekeurd. Maar wat vooral belangrijk is, is dat NVA en CD&V hun meningsverschillen niet op straat uitvechten. De Franstalige partijvoorzitters komen niet meer bij van het lachen.

De enige manier om Elio Di Rupo te overtuigen om alsnog akkoord te gaan met een staatshervorming, is hem vandaag duidelijk te maken dat de tandem CD&V/N-VA nog steeds rijdt, ondanks de valpartijen van verleden week. Zodra hij beseft dat de twee grootste Vlaamse partijen elkaar definitief hebben losgelaten, zal hij geen centimeter meer bewegen.

Paul GEUDENS

Hebben alleen vakbonden rechten?

Mag ik u een goede raad geven? Blijf vandaag uit Brussel weg. Als u er niet écht nodig bent, mijd de hoofdstad. Het bespaart u een hoop miserie.

Aanleiding is de Europese top. De vakbonden betogen daar tegen. De verkeersellende zal niet te overzien zijn. Tenzij we allemaal thuisblijven naturlijk.

Eerst iets over die Europese toppen. Sinds Herman Van Rompuy Europees president is, vinden ze maandelijks plaats. Meestal zelfs gedurende twee dagen. In hartje Brussel. De omgeving van het Schumanplein wordt telkens hermetisch afgesloten, net als de toegangswegen.

Rond het gebouw waar de excellenties vergaderen, struikel je over de politiemannen en andere bodyguards. De rest van Brussel wordt aan zijn lot overgelaten. Automobilisten, trek uw plan! Met telkens een enorme chaos tot gevolg.

Waarom moeten die toppen eigenlijk altijd in de Europese wijk plaatsvinden? Waarom niet in Hertoginnedal? Of in een leegstaande kazerne? Een oud klooster? Een schip op zee? Beter te beveiligen, geen files, en met de moderne communicatietechnologieën zijn de medewerkers even dichtbij.

De betoging dan. Geen haar op mijn hoofd dat er ook maar één seconde aan denkt om die te bekritiseren, laat staan te veroordelen. Betogen en staken zijn heilige rechten van de vakbonden, toch?

Maar waarom moet dat in volle ochtendspits, zoals het ABVV doet? Is 10u te laat om de spandoeken en de megafoons boven te halen? En waarom in verspreide slagorde? Er wordt vandaag verzameld op niet minder dan vijf plaatsen in Brussel. Liefst op een cruciale invalsweg, zodat de hinder maximaal is.

Wat heeft dat nog te maken met syndicale vrijheden? Hebben de mensen die vandaag willen werken, dan geen rechten? Wie betaalt de uren dat ze te laat komen? Om van de files en de extra CO2-uitstoot nog te zwijgen.

Brussel, zijn inwoners en al wie er moet zijn, worden vandaag gegijzeld. Met een beetje goede wil van de vakbondsleiders kon dit anders. Zij hadden de hinder kunnen beperken. Net als het Brusselse stadsbestuur en de politie. Wie haalt het in zijn hoofd om een hele stad te laten lamleggen?

Door Paul Geudens

Eenmaal ingeschreven, altijd ingeschreven

In negen jaar gelijkekansenbeleid in het Vlaamse onderwijs zijn witte scholen alleen maar witter en zwarte scholen alleen maar zwarter geworden. Mieke Van Hecke en Raymonda Verdyck, de respectievelijke hoofden van het katholiek onderwijs en van het GO!, schreeuwden het anderhalve maand geleden nog van de daken. Minister Pascal Smet (sp.a) reageerde toen opvallend lauw.

Nu wordt duidelijk waarom. Hij heeft een volledig nieuw inschrijvingssysteem uitgewerkt, waarmee hij twee vliegen in één klap wil slaan. Eén: de scholen dwingen tot een meer evenredige sociale mix van leerlingen. Twee: duidelijkheid en eenvormigheid creëren rond het proces van inschrijvingen.

Het eerste doel, de sociale mix, is nobel. Vanuit de overheid is dit een duidelijk signaal in de noodzakelijke strijd tegen de groeiende segregatie in het onderwijs. Witte scholen verplichten om kansarme leerlingen voorrang te geven, zal veranderingen teweegbrengen. Maar hoe groot die zullen zijn, blijft de vraag.

Want in hoeverre kun je een mentaliteitswijziging bereiken door strikte regels op te leggen? En waar zullen de achterpoortjes zitten? Hoe zullen de Lokale Overlegplatforms de percentages bepalen voor die noodzakelijke mix in scholen? Bovendien staan de kansengroepen pas op de vijfde en laatste plaats in het rijtje van de groepen die voorrang krijgen. Na de broers en zussen, de kinderen van het personeel, de leerlingen die al lager onderwijs in die school hebben genoten...

En hier wringt het tweede schoentje. Wat zal er gebeuren met leerlingen die binnen willen geraken in een secundaire school, maar die niet tot een voorrangsgroep behoren? Zal er na het uitdelen van alle vip-tickets voor hen nog een plaats overblijven? Kamperen zullen hun ouders wellicht niet meer hoeven te doen, tenminste als er wordt gekozen voor een elektronisch aanmeldingssysteem.

Maar er dreigt wel een ander gevaar. Wie zeker wil zijn van een plaats in een gerenommeerde secundaire school, zal zich verplicht voelen om zijn kind daar al vanaf de kleuterklas naar school te sturen. Want eenmaal ingeschreven, is altijd ingeschreven.

Door Sabine Deman

China, Rusland en Vlaams Belang: één front

De Kamer heeft gisteren gedebatteerd over de inzet van Belgische militairen in Libië. Zij steunt de beslissing van de regering om zes vliegtuigen en een mijnenveger ter beschikking te stellen van de coalitie. Bij de ene fractie gebeurde dat al met meer enthousiasme dan bij de andere. Er wordt getwijfeld aan de omvang en het einddoel van de operatie.

Ik heb de indruk dat bij de linkse partijen de steun al zachtjes afbrokkelt. Dat is vlug. We zijn amper drie dagen ver. Het zou mij niet verwonderen mochten zij volgende week vragen om België uit de coalitie terug te trekken. Nog een paar propagandabeelden van Kadhafi uit plaatselijke ziekenhuizen, en het is zover. Zeker wanneer mocht blijken dat die het resultaat zijn van het werk van Belgische F-16’s.

Zo was er Dirk Van der Maelen (sp.a). Hij waarschuwde voor een euforisch sfeertje. Pieter De Crem werd net niet genoemd. Patrick Moriau (PS) voelde zich ongemakkelijk bij de militaire interventie na het bekijken van de tv-beelden van zaterdag. Hendrik De Vriendt (Groen!) stoorde zich aan de offensieve taal van sommigen. We zijn er zeker van dat ook híj weer De Crem bedoelde. Ze moeten hem niet, dat is duidelijk.

Maar de hoofdvogel werd afgeschoten aan de andere kant van het politieke spectrum. Door Gerolf Annemans van het Vlaams Belang. Hij stak een tirade af tegen een interventie in Libië, om dan uiteindelijk de resolutie tóch maar mee goed te keuren. Nooit meegemaakt.

Zoals ik ook zelden zo’n egoïstische speech heb gehoord in het Belgisch parlement. De stelling van de heer Annemans komt, vrij vertaald, hier op neer: “Wij hebben niets verloren in Libië. Benghazi is een bolwerk van islamisme. De strijd daar heeft niets met democratie te maken, maar met religieus fanatisme. We gaan er de ene dictator vervangen door een andere gekke kalief. Als we daar dan toch iéts moeten doen, dan is het een zeeblokkade instellen zodat de vluchtelingen niet naar West-Europa kunnen komen.”

Heeft Annemans ijswater in de aderen lopen? Als ik hem goed begrijp, zou hij eigenlijk liefst Kadhafi zijn gang laten gaat. Rustig achterover leunen en toekijken hoe ze elkaar daar uitmoorden. Hij is daarmee in het gezelschap van Rusland en China...

Door Paul Geudens

Odyssey Dawn is moeilijker dan het lijkt

Operatie Odyssey Dawn is een feit. De aanval op Libië is begonnen. België is vanaf vandaag in oorlog. Straks geeft het parlement zijn fiat over de beslissing van de ministerraad van vrijdag. Zes F16’s staan in Griekenland te wachten op hun eerste opdracht.

De Fransen, de Britten en de Amerikanen zijn zaterdag reeds in actie getreden. Volgens een VS-generaal is de no-flyzone al ingesteld. Een paar tientallen vluchten boven Libië en de lancering van een aantal Tomahawk-raketten waren blijkbaar voldoende om de luchtmacht van Kadhafi uit te schaken.

Dat kan de indruk geven dat het allemaal een fluitje van een cent is. Voor een deel is dat waar. Het leger van Kadhafi is geen partij voor de zopas gevormde westers- Arabische coalitie. Zij is superieur op alle vlakken. Maar dat wil niet zeggen dat de militaire operatie binnen een paar dagen gedaan is.

Het enige wat men misschien vlug kan bereiken, is dat de aanvallen op de burgerbevolking ophouden.Kadhafi’s troepen zullen zich nog nauwelijks kunnen bewegen.

Het einddoel moet echter zijn dat zijn regime verdwijnt. En dat is niet eenvoudig zonder de inzet van grondtroepen. Iets wat alle landen van de coalitie willen vermijden.

Westerse soldaten in een Arabisch land, dat ligt zeer gevoelig. Het zouden al bijna Arabische militairen moeten zijn die ter plaatse gaan. En die zijn er niet veel in de coalitie. De vraag is of zij dat ook wíllen. Ik denk het niet. Er is nú al kritiek vanuit de Arabische Liga. En ze zijn nog maar goed een dag bezig... Heel delicaat dus.

Zo mogelijk nog delicater liggen de ontwikkelingen in een paar landen uit dezelfde regio. Wat zullen de Verenigde Naties doen indien de toestand in pakweg Jemen en Bahrein erger wordt? Zal dan ook een resolutie worden gestemd die militair geweld toestaat?

Het Westen is de kampioen van de selectieve verontwaardiging. In Oost-Congo, Darfur en Ivoorkust zijn de voorbije jaren vele honderdduizenden doden gevallen zonder dat de VN noemenswaardige acties ondernamen. In Libië nu wél. Volkomen terecht, natuurlijk. Maar er zullen lastige vragen komen. Waarom Kadhafi verdrijven en andere, even gruwelijke massamoordenaars laten zitten? Omdat zij geen olie hebben?

Door Paul Geudens

Europese afspraken rond kernenergie nodig

Mochten er morgen verkiezingen zijn, de groene partijen zouden flink winnen. De gebeurtenissen in Japan maken veel mensen angstig voor kerncentrales. Groen! en Ecolo ruiken kansen. Het was gisteren in de Kamer te horen tijdens een debat over de nucleaire gevaren.

Het doet mij denken aan de dioxinecrisis. Groene politici liepen in kippenveren over de markt. Met hen zou er nooit nog besmet voedsel op onze tafel komen.

Agalev haalde zijn beste verkiezingsresultaat ooit. De partij kwam in de regering en eiste en bekwam een kernuitstap. De oudste Belgische kerncentrales zouden tegen 2015 gesloten worden. Later is men op deze belofte teruggekomen.

Als gevolg van dit welles-nietesbeleid rond energiebevoorrading zitten we vandaag in een penibele situatie. Geen enkele energieproducent durft nog te investeren in ons land. Het gevolg is een elektriciteitstekort.

De gebeurtenissen in Japan beloven geen beterschap. Er komt een stresstest voor de Belgische kerncentrales. De resultaten zullen pas eind dit jaar bekend zijn. Tot dan moeten we geen beleidsbeslissingen verwachten. Op dat moment is het zeker te laat om de oudste centrales van Doel en Tihange in 2015 te sluiten. Of we moeten allemaal tevreden zijn met veel minder en toch veel duurdere stroom.

We moeten niet onnozel doen, kerncentrales zíjn een risico. Maar de emotionele debatten die deze week in ons land zijn gevoerd, zijn voor een stuk ook demagogisch en zelfs onzinnig.

Demagogisch omdat er partijen zijn die politiek voordeel willen halen uit de ramp in Japan. De kippen zijn vervangen door uraniumstaven. Deze strijders voor propere lucht zwijgen vandaag niet toevallig over de hoge CO2-uitstoot van klassieke elektriciteitscentrales.

Onzinnig omdat België omgeven is door kerncentrales waar we niets aan te zeggen hebben. Wat haalt het uit Doel te sluiten als net over de grens in Frankrijk of Nederland evengoed ongelukken kunnen gebeuren? De enige goede aanpak is een rationele Europese aanpak. Zou dat niet nuttiger zijn dan een Europese regelgeving over welke speeltjes er in een pakje chips mogen zitten?

Door Paul Geudens

Ze willen ons kapot, meneer

In de Kamercommissie Binnenlandse Zaken vond gisteren een pittige discussie plaats over het ontslag van Fernand Koekelberg als commissarisgeneraal van de federale politie. Zoals eerder reeds gesuggereerd door Franstalige politici zaten er communautaire bedoelingen achter de aanval tegen zijn persoon.

Het is omdat Koekelberg een Franstalige is, dat hij in het noorden zo hard wordt aangepakt. Het is allemaal de schuld van de radicale Vlamingen dat die brave, slimme, hardwerkende superflik weg moest.

Het incident bewijst eens te meer hoe diep dit land verdeeld is in zeden en mentaliteit. Een promoreisje van 92.000 euro ter ondersteuning van de sollicitatie voor een nutteloze internationale job? Moet kunnen, redeneren ze in Wallonië. Wat niet bij wet verboden is, is toegelaten.

Komt er toch kritiek, dan wordt die op een schaamteloze manier gerecupereerd voor politieke doeleinden. Zeker wanneer de klokkenkluider van dienst een N-VA’er is. Dan is bewezen wat moet bewezen worden. “De Vlamingen zoeken ons”, is tegenwoordig de mantra van politici en opiniemakers in Franstalig België.

En dat gaat ver. Zelfs de voetbalcompetitie wordt er bijgesleurd om de Vlaamse deugnieterij kracht bij te zetten. Dat volgend jaar misschien slechts één Waalse ploeg overblijft in de hoogste klasse - Standard Luik - is simpelweg te wijten aan een Vlaams complot...

Zo wordt de Waal in de straat elke dag geïndoctrineerd over de grote boze wolf die Nederlands praat. “Ze willen ons kapot, meneer.”

Wouter Beke is gisteren zijn eerste tussentijds verslag bij de koning gaan voorstellen. Volgens eensluidende indiscreties heeft hij nog geen vooruitgang geboekt. In het licht van het voorgaande mag dit geen verrassing zijn.

België is geen land meer. Het is een koepel waaronder Vlaanderen, Wallonië en Brussel alleen nog de friet, de belastingen en de sociale zekerheid gemeen hebben, maar voor de rest compleet naast elkaar leven. Het zijn drie gemeenschappen met diep verdeelde meningen over alles, die elkaar bovendien nog eens grondig wantrouwen ook. Met dank aan Fernand Koekelberg om dat nog eens klaar en duidelijk te illustreren.

Door Paul Geudens