Standpunt

Di Rupo en De Wever moeten tandje bijsteken

Er komt steeds meer kritiek op de aanpak van preformateur Elio Di Rupo. En zijdelings ook op gewezen informateur Bart De Wever. Zondag liggen de verkiezingen zeven weken achter ons, en wat hebben beide heren tot nu toe bereikt? Ik vrees nog niet te veel.

Officieel weten we niets over de inhoud en de stand van de onderhandelingen. De discretieplicht, ingevoerd door Bart De Wever, is door Elio Di Rupo alleen maar versterkt. Maar er komen barsten in de omerta. Meerdere gesprekspartners beginnen zich af te vragen waarom ze moeten zwijgen. Want eigenlijk is er niet veel te vertellen.

Dat de lekken langzamerhand toenemen, is geen goed teken. De deelnemers worden het beu. De volstrekte geheimhouding die Di Rupo en De Wever hebben afgekondigd, is slechts vol te houden zolang ze haar efficiëntie bewijst. Onderhandelaars houden de lippen graag op elkaar wanneer ze merken dat het iets uithaalt, dat er vooruitgang wordt geboekt. Zoals de sfeer momenteel is, werkt de methode-Di Rupo averechts. Een conclaaf van zeven weken zonder paus, dat hebben ze zelfs in Rome zelden meegemaakt.

Dat de formatie moeilijk zou verlopen, dat was op de avond van 13 juni reeds duidelijk. Niemand verwachtte een regering tegen 21 juli. De eerste week van oktober is altijd vooropgesteld als streefdoel. Aan het huidig tempo wordt die datum echter niet gehaald. Na 47 dagen is er nog steeds niet echt onderhandeld. Er wordt beleefd naar elkaars wensen geluisterd, en that’s it. De twee hoofdrolspelers noteren alles, maken een inventaris op, maar komen zelf met weinig of geen voorstellen. Ze blijven te passief, en dat begint de andere partijen danig op de zenuwen te werken. Die worden ook steeds minder bereid om toegevingen te doen. Eigenlijk zitten we al in die fase. Het duurt te lang.

Het is duidelijk dat de twee winnaars van de verkiezingen dringend een tandje moeten bijsteken. Het momentum van 13 juni - het is nu of nooit - vervliegt van dag tot dag een beetje meer. De sfeer aan de onderhandelingstafel wordt van langsom zuurder. De gesprekspartners worden het rondjes draaien beu.

Elio Di Rupo blijft nog twee weken preformateur. Dat is onbelangrijk. Zijn titel doet er niet toe. Wát telt, is dat hij actiever op zoek gaat naar compromissen. Dat is de kern van zijn taak. Nog een paar weken surplacen, en we zitten helemaal in het rampscenario van Leterme uit 2007.

door Paul GEUDENS

Sp.a moet kiezen tussen Van der Maelen en regering

Er zijn nog zekerheden in het leven. Toen ik hoorde dat de Belgische militaire aanwezigheid in Afghanistan goed was voor enkele pagina’s in de gelekte documenten op WikiLeak, verwachtte ik binnen het uur een vraag van Dirk Van der Maelen om het parlement samen te roepen. Hetgeen ook gebeurde. Samen met Wouter De Vriendt van Groen! eist hij dat de bevoegde Kamercommissies zo vlug mogelijk over de zaak vergaderen. Vakantie of niet. Van beroepsernst gesproken.

Van der Maelen heeft zich vanaf december 2007 vastgebeten in de Belgische aanwezigheid in Afghanistan. Voordien had hij daar minder problemen mee. De sp.a zat toen immers in de regering en kameraad André Flahaut zwaaide de scepter op Defensie. De Vlaamse socialisten keurden samen met Open Vld, PS, MR en cdH de Belgische bijdrage in Afghanistan goed.

Met het aantreden van Verhofstadt III veranderde dat. De sp.a verliet de federale regering. Sedert Pieter De Crem de portefeuille heeft overgenomen, deugt er voor Van der Maelen niets meer in Afghanistan. Als hij het voor het zeggen had, moet elke Belgische soldaat die er een voet verzet vooraf toestemming vragen aan het parlement.

Zo werkt dat natuurlijk niet. Militaire operaties zijn per definities geheim. Ook achteraf. Te veel publieke uitleg over het hoe en het waarom van veel acties brengt het leven van de soldaten in gevaar. De grens tussen het recht op informatie en controle van het parlement enerzijds, en de plicht om de militairen maximale veiligheid te garanderen anderzijds, is delicaat en flinterdun.

Van der Maelen ziet dat anders. In feite wil hij van dat hele Afghanistan-gedoe af. Hij eist dat de Belgen zo vlug mogelijk naar huis komen. Een bocht van 180 graden, maar bij de sp.a is dat niet ongewoon. Denk aan de fiscale amnestie of aan de notionele intrestaftrek. Eerst mee goedkeuren, en dan bestrijden. Belangrijker is echter dat de koerswijziging van de sp.a preformateur Di Rupo voor problemen stelt. Hoe gaat hij dit oplossen in de regeringsonderhandelingen?

Volgens de huidige afspraken blijven ’onze jongens’ in Afghanistan tot einde 2012. CD&V, PS en cdH keurden dat plan goed. De N-VA lijkt daar geen problemen mee te hebben. Alleen de sp.a is dus tegen. Ik ben razend benieuwd hoe principieel de sp.a het spel gaat spelen. Boycot Caroline Gennez de vorming van een nieuwe regering wanneer ze geen gelijk krijgt? Of offert ze Van der Maelen op?

door Paul GEUDENS

Waarom doen parketten aan struisvogelpolitiek?

De onderhandelingen over de vorming van een nieuwe regering duren al meer dan veertig dagen, en ze zullen ongetwijfeld nog minstens eens zoveel tijd vergen. Onderhandelen moet in dit land veel tijd in beslag nemen, zelfs als het gaat over de ontruiming van een privéterrein waarop een groep zigeuners zonder toestemming van de eigenaar enkele dagen komt kamperen. Ondanks een beslissing van de rechter in kort geding om dat terrein te ontruimen moet over die ontruiming per se worden onderhandeld. Dat overleg heeft volgens de burgemeester van Wingene vijf uur geduurd. Resultaat: de groep vertrekt, betaalt de eigenaar een schadevergoeding van 300 euro en de gemeentekas - dat is de belastingbetaler - legt 700 euro bij. Over de achtergelaten vuilniszakken en de waterrekening wordt zedig gezwegen. Allemaal om herrie te vermijden en het zaakje in der minne te regelen.

Als men die dwaze logica tot in het onzinnige zou doorgedreven hebben mag de eigenaar van die wederrechtelijk bezette weide nog van geluk spreken dat hij geen boete aan zijn broek heeft omdat hij kampeerders op zijn terrein heeft die daar krachtens het decreet op de ruimtelijke ordening niet thuishoren. Totaal absurd. Het is te gek om los te lopen. Met welke autoriteit kan die burgemeester zijn politiemannen nog op pad sturen om bijvoorbeeld parkeerbonnen uit te schrijven?

Intussen zetten de zieltjeswinners van Vie et Lumière hun kat-en-muisspelletje ongehinderd voort. Gisteren zijn ze, alweer zonder toestemming, neergestreken op de festivalweide van het Henegouwse Dour waar ze naar goede Franse traditie het aperitief hebben genuttigd. De religieus geïnspireerde groep heeft de evangelische teksten over respect voor andermans have en goed kennelijk niet goed gelezen of slecht begrepen. In Dour heeft de gemeente eveneens de uitzettingsprocedure in gang gezet.

Bij de parketten bleef het de jongste dagen oorverdovend stil. Waar bleef het initiatief tot vervolging van de parketten van Veurne (Nieuwpoort) en Brugge (Wingene)? Zijn ze ervan uitgegaan dat het wel zou koelen zonder blazen? Dat de groep over enkele dagen toch weer naar Frankrijk zou trekken en dat vervolgen bijgevolg weinig zin zou hebben? Een veroordeling zal misschien niet de torenhoge straf opleveren die volgens sommige specialisten mogelijk is, maar het is wel een signaal dat niemand boven de wet staat.

door Dirk CASTREL

Voor de aap gehouden en belachelijk gemaakt

De rechter heeft gisteren gevonnist dat een grote groep Franse woonwagenbewoners een weide in Wingene onmiddellijk moet verlaten. De enig juiste beslissing. Het spelletje ’Toerisme Vlaanderen’ heeft al veel te lang geduurd.

De religieuze zendelingen waren daar zondag neergestreken. Eerder waren ze in Nieuwpoort. Ook daar hadden ze wederrechtelijk een terrein ingepalmd. De burgemeester liet hen dagen betijen.

De eigenaar was er natuurlijk niet gelukkig mee. Je zult het als boer maar voor hebben dat je gewassen worden platgewalst door 250 caravans en mobilhomes. De plaatselijke bevolking begreep de toegeeflijkheid van het stadsbestuur evenmin. Wie zijn wagen op de openbare weg vijf minuutjes fout parkeert riskeert een boete, terwijl een groep zwervers die een privéterrein bezet ongemoeid wordt gelaten. Wie op het strand een sigarettenpeuk weggooit vliegt op de bon, maar op een weide mogen 400 krakers hun vuilnis ongestraft achterlaten. Dan stuurt de burgemeester welwillend de vuilniskar om de boel op te kuisen. Hier wringt natuurlijk iets.

Zoals het ook niet te begrijpen valt hoe het gezelschap tijdens het weekend ongezien van Nieuwpoort naar Wingene is geraakt. Een stoet van 250 wagens, die moet toch opvallen? Heeft de politie hen niet in het oog gehouden? Werden ze niet gevolgd? Van Nieuwpoort tot Wingene, dat is 50 kilometer. Heeft niemand onderweg gezien dat ze niet naar Frankrijk reden, maar de omgekeerde richting uitgingen? Waarom werden de collega’s van de omringende korpsen niet verwittigd en werden de predikanten niet tegengehouden en teruggestuurd?

De organisatie ’Vie et Lumière’ heeft de Belgische autoriteiten voor de aap gehouden en belachelijk gemaakt. De burgemeester van Wingene zei gisteren dat hij juridisch niets kon doen, “omdat hij geen belanghebbende partij was”. Het initiatief om naar de rechter te stappen moest van de eigenaar komen. Klinkklare onzin natuurlijk. Een burgemeester is verantwoordelijk voor de openbare veiligheid in zijn gemeente. Een groep zigeuners die het eigendomsrecht en de wetgeving op de ruimtelijke ordening manifest schendt, en daardoor de plaatselijke rust verstoort, valt daar zeker onder.

Terug naar Frankrijk begeleiden, na betaling van alle kosten en processen-verbaal: dát is het enige correcte antwoord op deze provocatie.

door Paul GEUDENS

Alsof er nooit een 13de juni is geweest

Preformateur Elio Di Rupo is gisteren met zeven partijen aan tafel gaan zitten over de staatshervorming. Hij wil ons echter doen geloven dat hij nog steeds niet weet of we een regering met zeven dan wel met vijf partijen krijgen.

Indien dat juist is, indien het duo De Rupo- De Wever inderdaad nog steeds geen zicht heeft op de nieuwe coalitie, dan vind ik dat - anderhalve maand na de verkiezingen - verbijsterend.

Onmiddellijk na 13 juni heerste een optimistische sfeer. De kiezer had zich zeer duidelijk uitgesproken. Zowel in Vlaanderen als in Wallonië was er slechts één echte winnaar. Het was voor iedereen zonneklaar dat de N-VA en de PS aan zet waren. Zij hadden van de kiezer een mandaat gekregen om de komende vier jaar te regeren. Zij waren samen zo sterk, dat ze de anderen hun wil konden opdringen. Zeker wat betreft de hervorming van de staat.

Welke partij zou een communautair akkoord tussen Bart De Wever en Elio Di Rupo durven af te schieten? Geen enkele, buiten het Vlaams Belang. De kiezer had immers het signaal gegeven dat het genoeg was geweest met de politieke spelletjes. De boodschap was helder: los nu vlug die communautaire problemen op, zodat we daar voor eens en voor altijd vanaf zijn en we eindelijk aan goed en efficiënt bestuur kunnen beginnen. Bijvoorbeeld op het vlak van de gezondmaking van de overheidsfinanciën.

Vandaag zijn we 43 dagen verder. En waar staan we? Als we Di Rupo mogen geloven, nog niet ver, ondanks de stem van de kiezer. De snuffelronde is blijkbaar nog steeds aan de gang.

De politieke spelletjes gaan lustig verder, alsof er nooit een 13de juni is geweest. De vaudeville rond de eventuele regeringsdeelname van de groenen toont aan dat het partijbelang nog steeds belangrijker is dan het algemeen belang.

Sp.a en cdH willen, uit puur electorale overwegingen, Groen! en Ecolo erbij om hun linkerflank af te dekken. Of hun aanwezigheid in de regering het bestuur van het land ten goede komt, is compleet bijzaak geworden. Caroline Gennez en Joëlle Milquet zijn al met de verkiezingen van 2014 bezig... Het wordt tijd dat Di Rupo en De Wever beide dames tot de orde roepen en aan het echte werk beginnen. De sp.a en het cdH zijn te klein uit de stembus gekomen om nu hoog van de toren te blazen. Enige bescheidenheid zou hen sieren.

door Paul GEUDENS

Staatshervorming met steun van oppositie kan

Het centre démocrate Humaniste van Joëlle Milquet eist dat de partijen die nodig zijn voor de tweederdemeerderheid om de staatshervorming goed te keuren ook deel uitmaken van de regering. Met dit standpunt maakt Milquet de opdracht van de preformateur er niet eenvoudiger op. We zijn anderhalve maand na de verkiezingen en Madame Non heeft haar eerste bommetje laten ontploffen.

Bovendien heeft ze de discretie doorbroken die tot op heden een essentieel kenmerk was van de regeringsvorming. Milquet staat op goede voet met de PS-voorzitter en ze had hem haar standpunt even goed in vertrouwen kunnen meedelen. Maar nee, het moest via een communiqué. Haar demarche kan op een verschillende wijze worden geïnterpreteerd. Sommigen beweren dat ze het Di Rupo nu wel erg moeilijk maakt, anderen zien er veeleer een manoeuvre in om Ecolo onder druk te zetten. De volgende regering staat voor een gigantische besparing met impopulaire maatregelen. Met het cdH in de regering en Ecolo aan de zijlijn vreest Joëlle Milquet voortdurende kritiek op elke beslissing die het nieuwe kabinet neemt. Dus is het veel verkieslijker om de Franstaligen groenen binnen te halen en ze meteen monddood te maken.

Elio Di Rupo reageert niet en zet zijn ontmoetingen met partijleiders voort. Ook met die van de groenen. Hij blijft de kansen voor zijn optie om op twee sporen te werken zorgvuldig aftasten en wijkt niet af van die lijn. Het zou overigens niet de eerste keer zijn dat een etappe in de staatshervorming wordt goedgekeurd met de stemmen van partijen die niet tot de meerderheid behoren. Onmogelijk is het dus niet al is een kabinet met een tweederdemeerderheid heel wat geruststellender.

Het Sint-Michielsakkoord kwam in 1992 mee tot stand met de steun van de groenen. In ruil voor die medewerking bekwamen de groenen de invoering van de ecotaks maar die werd nooit toegepast zoals aanvankelijk was afgesproken en de ecologisten bleven toen wel met een kater zitten. Als het nu weer tot een formule zou komen waarbij steun van partijen buiten de coalitie noodzakelijk is, zullen die partijen sluitende garanties eisen opdat wat zij binnenhalen ook zou worden gerealiseerd. Boter bij de vis. Dat bekwam het cdH toen het tien jaar geleden de broodnodige stemmen leverde voor de goedkeuring van de Lambermont- en Lombardakkoorden waarmee het noodlijdende Franstalig onderwijs een forse financiële injectie kon worden toegediend.

door Dirk CASTREL

Moeten politici in de bres springen voor pastoors

Moeten politici in de bres springen voor de reputatie van geestelijken? Johan Sauwens, Jan Durnez, Cindy Fransen, Ward Kennes (allen CD&V), Kris Van Dijck en Mark Hendrickx (beiden N-VA) en Karlos Callens (Open Vld) vinden van wel. Als reactie op een sfeer van veralgemeende verdachtmakingen inzake kindermisbruik, organiseren zij op zaterdag 21 augustus een dankzegging voor “die duizenden priesters, zusters, paters, broeders, diakens en lekenmedewerkers die geen schuld treffen en jaren het beste van zichzelf hebben gegeven en nog geven voor de gemeenschap in Vlaanderen.” Einde citaat.

Ik vind dat een hoogst eigenaardig initiatief. Waarom voelen Vlaamse volksvertegenwoordigers de behoefte op te komen voor de kerk in Vlaanderen? Zijn de pastoors en andere geestelijken zelf niet mans genoeg om zich te verdedigen? Zo dat al nodig mocht zijn. In tegenstelling tot het hogergenoemd septet heb ik niet het gevoel dat een heksenjacht bezig is tegen al wie een kruisje op de revers draagt.

Integendeel zou ik zelfs durven zeggen. Ik hoor veel begrip en medevoelen met geestelijken die het goed menen maar nu dreigen meegesleurd te worden in de recente maalstroom van onthullingen. Want dat is inderdaad nog steeds de overgrote meerderheid, zoals de ondertekenaars van het manifest terecht stellen. Maar om daar nu als politicus een dankzegging voor te organiseren in Scherpenheuvel, dat lijkt me wat overdreven ijver. Delicaat zelfs, met het principe van scheiding tussen kerk en staat.

Waar waren de Barmhartige Samaritanen in het post-Dutrouxtijdperk toen elke leraar of jeugdleider die wat kort bij de kinderen stond, verdacht werd van pedofilie? Dat was toen een heuse heksenjacht. Geen enkele politicus is tussengekomen. Waarom ook geen solidariteitsactie voor de Marokkanen die hier verblijven? Die bevolkingsgroep wordt vaak gestigmatiseerd door de fout van een aantal medemensen waar zij voor de rest niets mee te maken hebben. Waarom springen de politici niet in bres voor de Walen die constant worden beschreven als profiteurs en luiaards? Er wordt zoveel ten onrechte veralgemeend.

Tussen elk koren zit er kaf. Zo ook in elke beroeps- en elke bevolkingsgroep. Ieder weldenkend mens weet dat. Het is niet omdat er zakkenvullers tussen de politici zitten, dat ze allemaal zo zijn.

Paul Geudens

Vlaams Belang steeds marginaler

Marie-Rose Morel verlaat het Vlaams Belang. Een nieuwe zware slag voor de partij. Niet dat Morel nog superactief was, maar haar ontslag bevestigt het beeld van een zinkend schip. Het gaat immers niet alleen om Marie-Rose Morel. Zij is de zoveelste in de rij die het Vlaams Belang de rug toekeert.

Verleden week was er Karim Van Overmeire. En Luc Sevenhansis Senator voor de N-VA. Dat is de oogst van één week. Voeg daar de zware verkiezingsnederlaag van 13 juni bij, en het wordt voor iedere buitenstaander duidelijk dat de partij haar beste tijd gehad heeft.

Niet dat ze op het punt staat te verdwijnen. Het Vlaams Belang zal blijven appeleren aan een beperkt kiespubliek. Er zijn in Vlaanderen nog steeds burgers die dwepen met Filip Dewinter en Gerolf Annemans. Zolang dat duo binnen de partij de scepter blijft zwaaien, is haar bestaanszekerheid gegarandeerd. En die van hun.

Maar het soortelijk gewicht van de partij wordt wel steeds kleiner. De tijd dat het Vlaams Belang op de politieke agenda en op de standpunten van de andere partijen woog, is voorbij. Zij wordt steeds marginaler.

In de Wetstraat houdt niemand nog rekening met haar radicaal programma. In de voorbije verkiezingscampagne is dat perfect duidelijk geworden. Filip Dewinter speelde niet mee in de debatten. Hij was een prediker in de woestijn.

Dewinter heeft dat aan zichzelf te danken. Hij heeft ervoor gekozen “vuil genoeg” te blijven. Annemans heeft het letterlijk gezegd op het congres toen de partij van naam veranderde. Dat was toen nochtans een ideale gelegenheid om wat fatsoenlijker en salonfähiger te worden, maar de partijleiding heeft die kans laten voorbijgaan. Bewust overigens.

Dat heeft alles te maken met de persoonlijke carrièreplanning van het hogergenoemde tweetal. Vanaf het moment dat het Vlaams Belang zijn extreme standpunten afzweert en het cordon sanitaire kan doorbreken, kan het in principe in aanmerking komen voor gesprekken met andere partijen. Maar dat kan nooit in aanwezigheid van Dewinter of Annemans gebeuren. Zij zijn dermate verbrand dat niemand met hen wil praten.

Vandaar dat zij er alle belang bij hebben dat het Vlaams Belang een extreme partij blijft die sowieso wordt uitgesloten van de macht. Op die manier kan zich nooit de vraag stellen of Dewinter en Annemans niet beter de partij zouden verlaten.

Door Paul Geudens

Surplace van Elio Di Rupo geeft ruimte aan verzuring

Vandaag zit de eerste werkweek van preformateur Elio Di Rupo erop. Zijn we veel opgeschoten? Ik weet het niet. Buiten de voorzitters van de Parti Socialiste en de N-VA weet waarschijnlijk niemand precies hoe de vork in de steel zit.

Di Rupo heeft een nooit eerder meegemaakte discretieplicht opgelegd. De uitnodigingen voor de voorzitters van de politieke partijen die in aanmerking komen voor regeringsdeelname, baden in geheimzinnigheid.

De plaats van het rendez-vous wordt bijvoorbeeld slechts enkele uren op voorhand prijsgegeven. De ene partij mag met twee komen, de andere enkel met de voorzitter. Het waarom is voor niemand duidelijk. Tot wat die aanpak moet leiden, evenmin.

De werkwijze van Di Rupo begint sommigen te irriteren. Hier en daar valt het woord paranoia. Dat er discreter wordt onderhandeld dan drie jaar geleden, daar is iedereen het over eens. Elk voorstel, elke toegeving die buiten de muren komt, wordt immers door de ene of de andere onmiddellijk en overbiddelijk afgeschoten en sterft bijgevolg een vroege dood.

Alle begrip dus voor de zwijgzaamheid van de preformateur, maar tussen discreet onderhandelen en bang zijn voor de eigen schaduw ligt een wereld van verschil. In vergelijking met de methode-Leterme in 2007 is de slinger nu te ver doorgeslagen naar de andere kant. De door Di Rupo afgekondigde omerta leidt tot wantrouwen onder de potentiële coalitiepartners.

Het enige wat momenteel de openbaarheid haalt, zijn prikkelreflexen op gebeurtenissen die eigenlijk buiten de preformatie staan. We denken aan het Vlaams Handvest van Kris Peeters, of aan de identiteitsspeech van Jan Peumans. In Franstalig België is te horen dat dergelijke interventies de pogingen van Elio Di Rupo geen goed doen.

Gisteren was er opnieuw zo’n incidentje. De N-VA zal Huub Broers in de Senaat coöpteren. Bij CD&V is men not amused. “Slecht voor het vertrouwen”, wordt er gezegd. Of de affaire-Broers de formatiegesprekken kan hypothekeren, valt af te wachten. Maar naar alle waarschijnlijkheid niet. Interimvoorzitter Wouter Beke staat niet in een positie dat hij veel kan eisen of boycotten. Hij heeft meer problemen in zijn eigen partij dan met de concurrentie.

Toch moet Di Rupo oppassen. Hoe langer zijn surplace duurt, hoe meer ruimte hij geeft voor verzuring.

Door Paul Geudens

Parlementen gaan in diepe zomerslaap

De parlementen gaan voor enkele maanden in een diepe zomerslaap. Het Vlaams Parlement is al zover, Kamer en Senaat vertrekken volgende week naar zonnige oorden. Ze ontwaken pas eind september, begin oktober. Uitgezonderd de leerkrachten onder ons, kunnen u en ik alleen maar dromen van dergelijke eindeloze vakanties.

En het blijft daar niet bij. Sedert de eerste regering-Verhofstadt in 1999 aan de macht kwam, volgt de politieke agenda die van het onderwijs. De reden? De dames en heren politici zijn ook ouders en dus hebben ze “quality time” nodig om met hun, voor de rest van het jaar, zo verwaarloosde kroost door te brengen. Dat betekent dus deuren dicht met het Allerheiligen- en Krokusverlof, plus natuurlijk twee weken met Kerstmis en Pasen. Hoeft dat allemaal?

Natuurlijk zullen de mandatarissen zich verdedigen met het excuus dat ze niet per se in Brussel hoeven te zijn om te werken. Want dat ze op het thuisfront contact houden met ‘de burger’. Ook belangrijk. Maar wat is dat dan? Politiek dienstbetoon, naar Vlaamse kermissen gaan? Burgemeester en schepen zijn? Sorry, maar de opdracht van een nationale of een Vlaamse verkozene ligt in de eerste plaats in Brussel. Punt aan de lijn.

Daar hebben ze zélf voor gekozen door zich kandidaat te stellen, en daar worden ze goed voor betaald. Gedurende het hele jaar. Niet voor 169 werkende dagen op de 365, zoals uit de kalender van het Vlaams Parlement voor 2010-2011 blijkt. En dat is dan nog ruim gerekend. In de realiteit wordt er in de ’actieve weken’ slechts 3 tot 3,5 dagen effectief gewerkt. Vrijdag wordt gewoonlijk niet vergaderd en op maandag draait alles op een laag pitje omdat er dan partijbureaus zijn. Grof gerekend kunnen we zeggen dat er - we gaan mild zijn - ongeveer 100 werkdagen per jaar zijn. Voor een, het weze herhaald, zeer aantrekkelijke wedde.

Overigens levert al die noeste arbeid - excuseer me dat ik cynisch word - nog een aardig pensioen op ook. Na een mandaat van twintig jaar hebben parlementariërs recht op een volledige uitkering. Die bedraagt 75 procent van hun vroegere parlementaire vergoeding, of zo’n slordige 60.000 euro bruto per jaar. En dat dus allemaal voor 100 dagen maal 20 jaar is gelijk aan 2.000 dagen werken.

En dan tegen de ’gewone’ mensen maar zeggen dat ze langer moeten werken voor een véél kleiner pensioentje. Hoe geloofwaardig zijn ze dan, onze verkozenen?

Door Paul Geudens