CD&V blonk vóór 13 juni niet uit door Vlaamsgezindheid. Telkens wanneer het communautaire ter sprake kwam, ging Marianne Thyssen op de rem staan. “Wij zijn voor een staatshervorming, maar...” Altijd weer die “maar” erbij.
Haar voorzichtigheid werd ingegeven door angst. Drie jaar geleden kwam de partij met een straf Vlaams verhaal af, maar bracht er met de regering-Leterme niets van terecht. Bang om weggehoond te worden - wie gelooft die mensen nog? - pakte Marianne Thyssen het nu veel kalmer aan.
Dat leidde tot een electoraal drama. Tony Van Parys durfde het openlijk te zeggen: de partij heeft tijdens de verkiezingscampagne de grondstroom compleet gemist, namelijk dat de Vlaming de zaken wil zien veranderen. In de eerste plaats communautair. De staat moet grondig hervormd worden zodat er efficiënt kan bestuurd worden. De rest volgt vanzelf wel.
CD&V stond net voor het tegenovergestelde: continuïteit. Continuïteit van wat? Van oeverloos en steriel verder discussiëren met de Franstaligen? Thyssen probeerde de kool en de geit te sparen. Zoals Yves Leterme dat deed met zijn wollig samenwerkingsfederalisme. En dat is nefast afgelopen.
Anderhalve week na de verkiezingen blijft een partij achter die gespleten is, die angst heeft om duidelijke keuzes te maken, die kampt met een gebrek aan zelfvertrouwen en met een morrende achterban.
Kris Peeters zette gisteren de puntjes op de i. Zijn rendez-vous met De Wever stond ongegeneerd in het teken van een doorgedreven regionalisering. Hij blijft zweren bij de copernicaanse omwenteling. Zijn persoonlijke uitvinding die tijdens de verkiezingscampagne door de N-VA gretig werd overgenomen, maar door zijn eigen partijvoorzitster werd doodgezwegen. Het is niet voor niets dat Peeters zich tijdens de campagne verstopte.
De CD&V-partijleiding moet nu oppassen dat ze geen tweede blunder maakt. Uit pure rancune kan ze Bart De Wever beginnen boycotten en zo een staatshervorming blokkeren. Dan is het over vier jaar helemaal gedaan met CD&V.
Door Paul Geudens
Reacties