Standpunt

Viering onafhankelijkheid geen moment voor protest

Vandaag vindt de officiële viering plaats van een halve eeuw Congolese onafhankelijkheid. België heeft een mini-delegatie gestuurd. Van de acht ministers die interesse lieten blijken om met de koning mee te vliegen, schiet er uiteindelijk slechts ééntje over, ontslagnemend eerste minister Yves Leterme.

Er is kritiek op de Belgische missie. Te braaf voor het regime, te vriendelijk voor president Kabila. We gedragen ons als schapen. De koning en Yves Leterme verkijken een kans om de Congolese machthebbers duidelijk te maken wat wij van hen denken. Waarom halen Albert II en de Belgische premier niet publiek hard uit?

Wat een nonsens. Even ernstig blijven aub. Ziet u de koning in Kinshasa een speech houden waarin hij het Congolese staatshoofd de oren wast? Ondenkbaar. Ook voor Yves Leterme. Ofwel ga je in op de uitnodiging voor de viering van 50 jaar onafhankelijkheid en dan gedraag je je daar, zeker als voormalige kolonisator met zelf een weinig fraai palmares. Ofwel ga je niet, en dan kan het tegen je gebruikt worden als een uiting van paternalisme, van een onverwerkt koloniaal verleden ook. Zo simpel is dat. België heeft voor de eerste optie gekozen. Terecht.

Wil dat nu zeggen dat wij met alles akkoord gaan wat er in Congo gebeurt? Natuurlijk niet. De aanwezigheid van de koning en de premier kan niet beschouwd worden als een teken van steun aan het huidige regime. De rest van de wereld zal dat trouwens zo ook niet interpreteren. Het gaat om een diplomatieke plichtpleging waar we niet buiten kunnen.

De ondertekening van het rouwregister voor Chebeya door Leterme is in de gegeven omstandigheden het verst dat de Belgische regering kon gaan. We gaan er trouwens ook vanuit dat zowel de koning als de premier tijdens hun gesprekken met Kabila en Muzito hun bezorgdheid hebben uitgedrukt over wat in Congo gebeurt. Uiteindelijk kan dit efficiënter werken dan de methode-De Gucht.

Hij zei openlijk waar het op stond. Het enige wat hij ermee bereikte was dat België de weinige politieke invloed die het nog had, verspeelde.

In Congo loopt veel fout. En als er één land is dat er alles moet aan doen om de situatie te verbeteren, dan is het België. Maar dat doe je niet door een officiële viering te verstoren. Zo verlies je álle invloed. En zo laat je ruim 60 miljoen ’gewone’ Congolezen in de kou staan. Zij rekenen nog steeds op ons. Wie één keer in Congo is geweest, weet dat.

Door Paul Geudens

Als een olifant in een porseleinwinkel

De commissie-Adriaenssens is niet meer. Na haar voorzitter hebben ook de andere leden collectief hun ontslag aangekondigd. Dat gebeurt donderdag. Een spijtige zaak. Vooral voor de slachtoffers. Maar we begrijpen de beslissing van de commissieleden. Na wat vorige week is gebeurd, is verder werken niet meer mogelijk.

Eerst dit. Het is niet omdat godsdienstvrijheid en scheiding tussen kerk en staat grondwettelijk zijn gegarandeerd, dat de kerk boven de wet staat. Indien er strafbare feiten zijn gebeurd dan moet het gerecht zijn werk kunnen doen. In dat opzicht zijn de huiszoekingen in bisschoppelijke middens verdedigbaar. Ze gebeurden op een boertige manier met onnodig veel machtsvertoon, dat wel, maar dat de monseigneurs enkele uren hun paleis niet mochten verlaten, is niet abnormaal. Er worden ’gewone’ mensen voor minder zwaar wegende verdenkingen dagen op water en brood gezet. De protesten van Rome daaromtrent maken weinig indruk.

De commissie-Adriaenssens staat evenmin boven de wet. En toch is dit een ander geval. Blijkbaar bestonden er afspraken tussen justitie en professor Adriaenssens over de werkwijze. De commissie zou een paar maanden krijgen om in alle discretie klachten te verzamelen. Later kon dan worden uitgemaakt welke dossiers een gerechtelijk vervolg moesten krijgen.

Er werd ook totale geheimhouding beloofd. Juist daarom werden in amper twee maanden bijna 500 getuigenissen verzameld. Wat het gerecht niet vermocht in twintig jaar, presteerde de commissie-Adriaenssens in enkele weken. Vele pedofilieslachtoffers zijn immers niet uit op strafvervolging van hun belagers, maar op erkenning van het leed dat hun is aangedaan. In de eerste plaats van de kerkelijke overheid.

Het vertrouwen waarmee zij met hun klachten naar de commissie stapten is door het optreden van het gerecht totaal geschonden. De slachtoffers voelen zich in de val gelokt, verraden. Justitie had dit anders moeten aanpakken.

Een machtsgeile onderzoeksrechter waande zich even God en is tekeer gegaan als een olifant in een porseleinwinkel. Dat levert nooit het gewenste resultaat op. Indien er nood was aan informatie vanuit de commissie- Adriaenssens dan had men op een discrete manier haar voorzitter kunnen ondervragen. Of kreeg de professor misschien te veel aandacht en is hij daarom doelbewust in de gracht gereden?

Door Paul Geudens

Te lang snuffelen doet de honger verdwijnen

Later deze week begint informateur Bart De Wever aan het echte werk want dan komen de politieke partijen op bezoek. De ontmoetingen met de winnaars en de verliezers van de verkiezingen waren voor deze week gepland omdat De Wever besefte dat sommigen eerst tijd nodig hadden om hun wonden te likken na hun electorale bolwassing.

Aan Vlaamse kant zitten Open Vld en CD&V met een serieuze kater, aan Franstalige kant is dat de MR. De Vlaamse christen-democraten gaan de onderhandelingen in met een interim-voorzitter. Bij de Franstalige liberalen mag Didier Reynders nog praten met de informateur maar dan is zijn voorzitterschap voorbij. Net zo bij cdH waar de populaire Luxemburger Benoît Lutgen in de startblokken zit om Madame - ’Non’ - Milquet op te volgen. Toegegeven, vorige informateurs hebben al met stabielere partijen mogen praten. Maar kon het echt niet wat sneller?

Bart De Wever heeft de obligate lijst bezoekers afgewerkt zoals dat traditioneel van een informateur wordt verwacht. Men kan zich afvragen of dit defilé van blinkende gezichten absoluut nodig is om het land aan een regering te helpen. De uitdagingen zijn gekend, de deprimerende uitgangspunten eveneens.

“Het gaat geen eindeloze show worden”, zei de informateur voor aanvang van zijn opdracht. Juist, de duivenbond van Zichen- Zussen-Bolder is nog niet langs geweest zoals bij Reynders in 2007. En toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat er overbodige afspraken in de agenda van De Wever staan. Dat er voorlopig niet echt een essentieel verschil bestaat met zijn voorgangers. Of moet Bart De Wever misschien eerst bewijzen dat hij zich aan de aloude Belgische politieke zeden houdt? Demonstreren de plechtige ontvangsten dat hij wel degelijk respect opbrengt voor de instellingen van dit land? Laurette Onkelinx haalde het eerder aan: “De informatie verloopt zoals ze altijd is verlopen”.

Dat is geen onbelangrijke opmerking. Als de eerste Vlaams-nationale informateur uit de geschiedenis moet hij signalen geven dat hij geen revolutie wil ontketenen. Daarin lijkt hij te lukken. Het doel heiligt de middelen, zei Machiavelli. En ondertussen wint De Wever natuurlijk tijd. ’s Namiddags, wanneer de koekkruimels en andere sporen van de officiele gasten zijn opgeruimd, spreekt hij informeel met figuren die er écht toe doen. Hun officiële ontvangst is pas deze week. Hopelijk weten ze dan wat ze aan elkaar hebben. Te lang snuffelen doet de honger verdwijnen.

Door Dirk Castrel

Een man van eer zou nu mee opstappen

"Nooit opgeven”, was de verkiezingsslogan van Marianne Thyssen. Die klinkt nu erg bitter, na haar ontslag als partijvoorzitster. Onverwacht kwam de beslissing niet. CD&V was in feite al maanden een stuurloos schip, een partij die het noorden kwijt was.

Toch nam niemand het Marianne Thyssen persoonlijk kwalijk. Als de achterban op iemand boos is, dan is het op Yves Leterme. Hij dwong Thyssen in een rol die ze zelf nooit heeft gevraagd of gewenst.

Tegen wil en dank werd ze enkele maanden geleden plots tot partijboegbeeld voor de verkiezingen gebombardeerd. Yves Leterme besefte zeer goed dat hij met zijn misgelopen staatshervorming weinig potten zou breken op 13 juni. En dus moest Thyssen zijn kruis overnemen. Zichtbaar aarzelend, zelfs met tegenzin.

Maar Marianne Thyssen is niet geschikt voor dat ruwe politieke werk. Laat haar dossiers bestuderen in het Europees Parlement, laar haar spreken voor een beschaafd en deskundig publiek, maar stuur haar aub niet naar stierengevechten met Bart De Wever en Filip Dewinter in de arena. Daar is ze niet voor geschapen.

Het lijsttrekkerschap voor de Senaat was geen cadeau. Het was een last. Bovendien werd ze in de eigen partij dan ook nog eens compleet fout gestuurd. Van de ene moest ze dit zeggen, van de andere dat. Het resultaat was een campagne van “ja, maar” en “neen, tenzij”. Een ramp dus. Dat leidde tot een historische nederlaag.

En nóg hield de komedie aan. Het was allemaal de schuld van de anderen. Van de media, van de ondankbare kiezer, van de crisis, van bisschop Vangheluwe, van... Haar raadgevers en andere toplui ontwikkelden een ontkenningsgedrag met een hoog DDR-gehalte.

Yves Leterme zag het allemaal rustig aan. De ene keer van op de Kemmelberg in “zijn” West-Vlaanderen, de andere keer vanuit de Wetstraat 16. Hij liet Marianne Thyssen ploeteren en spartelen als een met olie besmeurde vogel in de Golf van Mexico.

Een man van eer zou zich nu solidair verklaren met zijn moegetergde partijvoorzitster en zelf ook een stap opzij aankondigen. Leterme minister in de regering-Di Rupo, dat zou toch echt wel de schaamte voorbij zijn.

De nieuwe voorzit(s)ter wacht een zware taak. De heropstanding zal lang duren. De partij is een puinhoop. Wie voelt zich geroepen? Inge Vervotte. Op z’n vrouwtjes?

Door Paul Geudens

Met welke CD&V spreekt informateur De Wever?

Wat voor een Vlaanderen wil CD&V? Dat van Marianne Thyssen? Een Vlaanderen dat als een maan rond België cirkelt? Of dat van Kris Peeters? Een leerling van Copernicus die België rond Vlaanderen wil doen draaien? Met welke CD&V spreekt Bart De Wever?

CD&V blonk vóór 13 juni niet uit door Vlaamsgezindheid. Telkens wanneer het communautaire ter sprake kwam, ging Marianne Thyssen op de rem staan. “Wij zijn voor een staatshervorming, maar...” Altijd weer die “maar” erbij.

Haar voorzichtigheid werd ingegeven door angst. Drie jaar geleden kwam de partij met een straf Vlaams verhaal af, maar bracht er met de regering-Leterme niets van terecht. Bang om weggehoond te worden - wie gelooft die mensen nog? - pakte Marianne Thyssen het nu veel kalmer aan.

Dat leidde tot een electoraal drama. Tony Van Parys durfde het openlijk te zeggen: de partij heeft tijdens de verkiezingscampagne de grondstroom compleet gemist, namelijk dat de Vlaming de zaken wil zien veranderen. In de eerste plaats communautair. De staat moet grondig hervormd worden zodat er efficiënt kan bestuurd worden. De rest volgt vanzelf wel.

CD&V stond net voor het tegenovergestelde: continuïteit. Continuïteit van wat? Van oeverloos en steriel verder discussiëren met de Franstaligen? Thyssen probeerde de kool en de geit te sparen. Zoals Yves Leterme dat deed met zijn wollig samenwerkingsfederalisme. En dat is nefast afgelopen.

Anderhalve week na de verkiezingen blijft een partij achter die gespleten is, die angst heeft om duidelijke keuzes te maken, die kampt met een gebrek aan zelfvertrouwen en met een morrende achterban.

Kris Peeters zette gisteren de puntjes op de i. Zijn rendez-vous met De Wever stond ongegeneerd in het teken van een doorgedreven regionalisering. Hij blijft zweren bij de copernicaanse omwenteling. Zijn persoonlijke uitvinding die tijdens de verkiezingscampagne door de N-VA gretig werd overgenomen, maar door zijn eigen partijvoorzitster werd doodgezwegen. Het is niet voor niets dat Peeters zich tijdens de campagne verstopte.

De CD&V-partijleiding moet nu oppassen dat ze geen tweede blunder maakt. Uit pure rancune kan ze Bart De Wever beginnen boycotten en zo een staatshervorming blokkeren. Dan is het over vier jaar helemaal gedaan met CD&V.

Door Paul Geudens

MR lijkt steeds meer op Mexicaans leger

Er zit een dikke vlieg aan de lamp bij MR-FDF. Didier Reynders heeft zijn troepen niet meer in de hand. Zijn kartel begint steeds meer op een Mexicaans leger te lijken.

Senaatsvoorzitter Armand De Decker, toch niet de meest rebelse Franstalige liberaal, verklaarde gisteren dat de MR wil meewerken aan een grote staatshervorming. Indien het FDF dat niet zint, dan moet het maar tegenstemmen, aldus de burgemeester van Ukkel. Hij heeft het meer bepaald over drie FDF-volksvertegenwoordigers in de Kamer. De MR houdt er dan nog 15 over.

Een reactie van Olivier Maingain liet niet lang op zich wachten. Hij eiste dat partijvoorzitter Reynders onmiddellijk De Decker zou terugfluiten. Wat Reynders niet deed. Wellicht was hij op voorhand op de hoogte gesteld over wat De Decker wilde zeggen over het FDF. De Senaatsvoorzitter verwoordt trouwens een gevoelen dat bij veel Franstalige liberalen leeft. Zij zijn Maingain liever kwijt dan rijk. Zeker nu op 13 juni is gebleken dat het FDF in Brussel-Halle-Vilvoorde evengoed achteruitgaat als de MR in Wallonië. Maingain verloor er 3,5 procent.

Dat verandert de zaken gevoelig binnen de MR. De enige reden waarom veel MR’ers de strapatsen van Maingain duldden, was juist omdat hij de partij in Brussel aan winst hielp. Nu dat ook voorbij is, is het FDF quasi-overbodig geworden. Zelfs een obstakel.

Maingain heeft nu de keuze. Ofwel schikt hij zich naar de MR-consignes, ofwel gaat hij alleen verder met zijn drie onwillige burgemeesters. Kiest hij niet en blijft hij binnen de MR verder rebelleren, dan zal hij op termijn uit de partij worden gezet. De MR wil immers o zo graag mee regeren. En het zal niet Maingain zijn die dat gaat tegenhouden.

Er is echter niet alleen Maingain. Ook Louis Michel heeft zich gisteren weer geroerd. Hij zegt de ideeën van de N-VA te verfoeien. “Nationalisme is oorlog”, aldus Michel. En dat op een ogenblik dat partijvoorzitter Didier Reynders werkelijk alles uit de kast haalt om zich bij De Wever salonfähig te maken...

Ruzie binnen de MR: op het eerste gezicht kan het de Vlamingen als muziek in de oren klinken. Het verzwakt de Franstalige tegenstand tegen een staatshervorming en tegen een oplossing voor B-H-V gevoelig. Maar is de MR in de huidige situatie nog wel een betrouwbare regeringspartner? Wil Didier Reynders in de federale coalitie, dan zal hij eerst orde en duidelijkheid moeten scheppen in de eigen partij.

Door Paul Geudens

In één week veel veranderd in geesten van Franstaligen

"Is Bart De Wever een betrouwbare partner in de Belgische regering?” Dat was zondagmiddag de centrale vraag in een politiek discussieprogramma op RTBf. Het wantrouwen is groot. Er was sprake van het Paard van Troje. Wanneer hij ons een hand reikt, wat zit er dan in de andere? Werkt hij niet met een verborgen agenda? Zijnde een geleidelijke vernietiging van België?

Of hij het deed uit pure provocatiedrang dan wel uit overtuiging weet ik niet, maar Louis Tobback nam op een merkwaardige manier de verdediging op van de N-VA. Indien Bart De Wever nog versterking zoekt voor zijn onderhandelingsteam moet hij even langs het stadhuis van Leuven passeren. Daar schuilt een nieuwe, bekwame adept.

“De Wever een separatist die België wil kapotmaken? Hoeveel rond deze tafel (en ze waren met zes) zijn diep in hun binnenste geen republikein? En toch ijvert niemand onder ons voor het verdwijnen van de koning”, zo stak Tobback van wal. Niemand antwoordde. “U wil 500 miljoen voor Brussel? Gesteld dat Brussel die nodig heeft, dan betekent dit dat Vlaanderen en Wallonië respectievelijk 300 en 200 miljoen euro moeten ophoesten. Niet één keer, maar jaarlijks. Willen de Walen dat betalen? En kúnnen ze dat betalen?

De federale schatkist is leeg. Het moet dus van de regio’s komen”, aldus nog Tobback.

Laurette Onkelinx (PS) en Marcel Cheron (Ecolo) pruttelden nog wat tegen, maar ze lagen al lang knock-out op het canvas. De oude socialist pakte ze allemaal in. De genadestoot volgde. “Waarom moet u nu met Bart De Wever praten? Omdat u drie jaar geleden met de traditionele partijen weigerde te spreken over een staatshervorming.” De stilte was oorverdovend.

Allemaal beloofden ze het signaal dat de Vlaamse kiezer op 13 juni gaf ernstig te nemen. Blijkbaar is er in de geesten van de Franstaligen in één week meer veranderd dat de afgelopen vijftien jaar.

Circa vijftien jaar geleden brak Luc Van den Brande als Vlaams minister-president een lans voor confederalisme. Hij werd daarvoor op het matje geroepen bij de koning. De Franstaligen eisten ei zo na zijn verbanning naar Elba. Maar nu lijken ze er dus wel klaar voor. Indien we Onkelinx, Wathelet en Reynders mogen geloven, dan zijn ze zelfs eisende partij geworden. “Laat die bevoegdheden maar komen. We zijn niet bang. Ze zijn in ons voordeel”, verklaarden ze in koor voor de camera’s. Menen ze het echt? Enige hoop is gewettigd.

Door Paul Geudens

De Wever geeft sterk signaal

Na een tweede bezoek aan de koning is Bart De Wever aangesteld als informateur. Hij kan nu officieel gaan werken aan een regering met een centrale as van N-VA en PS.

Dat de partijvoorzitter van de N-VA is aangesteld tot informateur voedt de speculaties dat hij geen eerste minister wordt. Een informateur rijdt bijna nooit voor zichzelf. Hij is de wegbereider voor iemand anders. In dit geval Elio Di Rupo van de Parti Socialiste.

In de politiek is alles mogelijk. Wie een paar maanden geleden had voorspeld dat De Wever een regering zou klaarstomen voor de voorzitter van de PS, die werd naar het gekkenhuis gestuurd. De PS, dat was voor de NVA toch de partij met de affiches van ’Vlaanderen gestrikt?’

Maar zondag 13 juni heeft alles overhoop gegooid. De kiezer heeft zondag De Wever en Di Rupo letterlijk verplicht om samen te werken. Zij zijn op het ogenblik de enige echte politieke leiders van het land. Dus moeten zij hun verantwoordelijkheid nemen en hun oude meningsverschillen omzetten in een gemeenschappelijk project. De mensen, vooral zij die voor hun partijen hebben gestemd, verwachten oplossingen. Geen voortzetting van de oorlog.

Waarmee Bart De Wever in de hoogst ongewone situatie zit dat hij moet werken aan een symbiose - volgens Van Dale: “het verschijnsel dat twee ongelijksoortige organismen leven op of in elkaar tot wederzijds voordeel” - tussen een ethisch-conservatieve, Vlaamsnationale partij en een partij die door waarnemers als de meest linkse van alle West-Europese socialistische partijen wordt gebrandmerkt.

Lukt dat? De grootste hindernis is niet de samenwerking tussen de N-VA en de PS. Tussen De Wever en Di Rupo lijkt in vijf dagen een merkwaardige entente gegroeid te zijn. Zij zien het zitten. Maar ze kunnen het natuurlijk niet alleen. Het zijn de partijen die er bijkomen die de zaken flink kunnen bemoeilijken. Gewond door de verkiezingsuitslag, zullen ze hun huid duur verkopen. En als het even kan, de twee winnaars graag een pootje lappen.

Met De Wever moeten we vlug duidelijkheid krijgen. Hij is voor de no-nonsenseaanpak, geen showman zoals zijn voorganger Reynders in 2007. Het feit dat hij geen partijgenoot de weide instuurt maar zélf de taak op zich neemt, is een sterk signaal. Het wijst erop dat hij verantwoordelijkheid wil nemen en dat hij geen tijd wil verliezen.

Door Paul Geudens

Vandaag betalen we voor laksheid uit goede tijden

Guy Quaden, gouverneur van de Nationale Bank, maakt de weg vrij voor de nieuwe regering om de belastingen te verhogen. De Luikse hoogleraar van PS-signatuur maakt op die manier het toekomstige werk van Elio Di Rupo wat makkelijker.

Veel illusies moeten we ons trouwens niet maken. De overheid heeft haar financiële huishouding niet meer op orde. Dit jaar staat tegenover elke 100 euro aan ontvangsten zowat 105 euro aan uitgaven. Volgend jaar wordt dat volgens de prognoses van de Nationale Bank zelfs 105,3 euro als er niets verandert.

Intussen wordt de schuldenlast van dit landje weer groter. Om die af te betalen, zouden alle Belgen opnieuw al hun inkomsten van een heel jaar moeten afgeven.

Er zit dus niets anders op dan in te grijpen. En dat kan niet meer door de boekhouding wat creatiever in te vullen door inkomsten en uitgaven een beetje op papier te verschuiven. Deze keer zal het moeten gebeuren met échte maatregelen, als we niet hetzelfde drama willen meemaken als de Grieken.

Met wat gemorrel in de marge komen we er niet meer. Tegen 2015 moet de overheid op jaarbasis 22 miljard euro vinden om het gat te dichten.

Veel keuze is er niet. Ofwel moet er worden bespaard op de uitgaven, ofwel moeten er nieuwe inkomsten worden gezocht voor de overheid, ofwel moet er een combinatie van de twee komen.

Idealiter kiest de nieuwe regering voor een grondige evaluatie van de uitgaven. Wat is er echt nodig om dit land te laten draaien en wat is van tweede orde? Er kan nog behoorlijk worden geschrapt in allerlei subsidies en instellingen. Een slanker overheidsapparaat zou overigens wendbaarder zijn om te reageren op veranderingen in de maatschappij.

België en belastingen zijn trouwens al synoniemen. Veel meer druk kunnen we ons niet meer veroorloven. Maar zonder nieuwe belastingen zal het wellicht niet gaan.

Dat er kritiek zal komen, is even voorspelbaar. Maar wie wil roepen, moet wel geloofwaardig zijn. En dat geldt niet voor de liberalen. Onder de regering-Verhofstadt zat alles mee: de economie draaide op een hoog toerental zodat de fiscale inkomsten massaal binnenkwamen. Tegelijk zat de rente op haar laagste peil ooit. En toch moesten trucs worden bovengehaald om de rekeningen te doen kloppen. Die laksheid betalen we vandaag.

Door Johan Van Geyte

Examen van De Croo volgt over vier jaar

Het is hommeles bij de Open Vld. Guy Vanhengel heeft de kat de bel aangebonden. Omdat hij binnenskamers geen gehoor vond voor zijn kritiek, heeft hij in het openbaar zijn voorzitter frontaal aangevallen. Het woord “broekje” viel net niet, maar het lag wel op het tipje van zijn tong. Patricia Ceysens moet het - off the record - nog meer ontgelden. Zij zou de boze geest zijn binnen de nieuwe Open Vld.

De manier waarop zijn partij de regering heeft laten vallen en vervolgens naar de verkiezingen is gegaan, zint Vanhengel niet. Toen voorzitter De Croo zijn vertrouwen in Leterme II opzegde, liet hij reeds verstaan dat hij dat geen verstandige beslissing vond. Nu, met het archislechte resultaat voor Open Vld, krijgt hij het grote gelijk aan zijn kant en wil hij dat uitbazuinen. Al kan men zich vragen stellen bij zijn argumenten. Verloor de partij de verkiezingen de voorbije twee maanden? Of de afgelopen drie jaar...?

Soit. Vanhengel zegt wel luidop wat velen al langer vermoedden: het voorzitterstrio met De Croo, Van Quickenborne en Ceysens heeft het kabinet niet laten vallen vanwege B-H-V, maar omdat het in de oppositie wilde gaan. Wanneer men geen regeringsverantwoordelijkheid draagt, is het inderdaad makkelijker om een politieke partij te verjongen en te herbronnen.

Prominente oudere liberalen als Guy Vanhengel zullen daarmee moeten leren leven. Ik zie niet hoe Alexander De Croo de klok nog kan terugdraaien. Hij is een bepaalde richting ingeslagen, en hij zal die verder volgen.

Er is nog een andere reden waarom De Croo nú vervroegde verkiezingen heeft uitgelokt. Stel dat hij had gewacht tot de normale datum, juni 2011 dus, en hij had dan een patat gekregen zoals zondag. Op dat moment zou hij al anderhalf jaar voorzitter zijn geweest en zou men hem kunnen verwijten dat zijn aanpak niet werkte. Dan was hij misschien al voorzitter af geweest. Nu ligt dat anders. Hij is pas een goed half jaar bezig, te vroeg om een definitief vonnis te vellen.

In feite zou men kunnen zeggen dat Alexander De Croo tijd heeft gekocht om zijn project waar te maken. De eerstvolgende verkiezingen vinden normaal pas plaats in 2014, de gemeenteraadsverkiezingen niet meegerekend. Tot dan is hij gerust. En tegen die tijd is er waarschijnlijk weinig of geen sprake meer van Guy Vanhengel.

Het echte examen voor De Croo volgt pas over vier jaar. Maar dan moet hij er wel staan.

Door Paul Geudens