Eerst dit. Het is niet omdat godsdienstvrijheid en scheiding tussen kerk en staat grondwettelijk zijn gegarandeerd, dat de kerk boven de wet staat. Indien er strafbare feiten zijn gebeurd dan moet het gerecht zijn werk kunnen doen. In dat opzicht zijn de huiszoekingen in bisschoppelijke middens verdedigbaar. Ze gebeurden op een boertige manier met onnodig veel machtsvertoon, dat wel, maar dat de monseigneurs enkele uren hun paleis niet mochten verlaten, is niet abnormaal. Er worden ’gewone’ mensen voor minder zwaar wegende verdenkingen dagen op water en brood gezet. De protesten van Rome daaromtrent maken weinig indruk.
De commissie-Adriaenssens staat evenmin boven de wet. En toch is dit een ander geval. Blijkbaar bestonden er afspraken tussen justitie en professor Adriaenssens over de werkwijze. De commissie zou een paar maanden krijgen om in alle discretie klachten te verzamelen. Later kon dan worden uitgemaakt welke dossiers een gerechtelijk vervolg moesten krijgen.
Er werd ook totale geheimhouding beloofd. Juist daarom werden in amper twee maanden bijna 500 getuigenissen verzameld. Wat het gerecht niet vermocht in twintig jaar, presteerde de commissie-Adriaenssens in enkele weken. Vele pedofilieslachtoffers zijn immers niet uit op strafvervolging van hun belagers, maar op erkenning van het leed dat hun is aangedaan. In de eerste plaats van de kerkelijke overheid.
Het vertrouwen waarmee zij met hun klachten naar de commissie stapten is door het optreden van het gerecht totaal geschonden. De slachtoffers voelen zich in de val gelokt, verraden. Justitie had dit anders moeten aanpakken.
Een machtsgeile onderzoeksrechter waande zich even God en is tekeer gegaan als een olifant in een porseleinwinkel. Dat levert nooit het gewenste resultaat op. Indien er nood was aan informatie vanuit de commissie- Adriaenssens dan had men op een discrete manier haar voorzitter kunnen ondervragen. Of kreeg de professor misschien te veel aandacht en is hij daarom doelbewust in de gracht gereden?
Door Paul Geudens
Reacties