Het is hommeles in de regering. Via
een wisselmeerderheid heeft de
Senaatscommissie Sociale Zaken
ingestemd met een algemeen rookverbod
in de horeca vanaf 2012. Dat
gebeurde tegen de zin van Open Vld en MR,
twee coalitiepartijen.
De Kamer had eerder dit jaar reeds een wet goedgekeurd die vanaf 1 januari 2010 roken verbiedt in alle horecazaken, behalve in etablissementen waar alleen voorverpakte levensmiddelen met een lange houdbaarheidsdatum worden verkocht. De Senaat doet daar nu een schep bovenop. Tot grote woede van de zelfstandigenorganisaties en de Vlaamse liberalen.
Zij vrezen voor zware economische gevolgen. Wellicht hebben zij een punt. Een totaal rookverbod in de horeca kan de doodsteek betekenen voor heel wat dorpscafés. Zij moeten het grootste gedeelte van de omzet halen bij hun vaak aan nicotine verslaafde stamgasten. Onder de kerktoren zijn de rokers meestal nog in de meerderheid. Ik kan mij voorstellen dat die klanten binnenkort hun pintje liever thuis drinken en dat veel cafébazen hun zaak - moeten - sluiten.
Toch is er geen ontkomen aan. Het onderscheid zoals dat door de Kamer eerder was gemaakt, is onzinnig. In etablissementen waar alleen chips, chocolade en borrelnootjes over de toog gaan, mag er sigarettenrook kringelen; waar verse soep of croques worden gegeten, niet. Vanwaar het verschil? Is passief roken ongezonder in een plaats waar warme maaltijden worden geserveerd? Wordt de lucht er minder verpest? Ik dacht het niet. Iedereen gelijk voor de wet is eerlijker en logischer.
Bovendien komt er sowieso een Europese reglementering aan. De volgende commissie gaat wellicht een algemeen rookverbod afkondigen in de 27 lidstaten. In veel landen bestaat dat trouwens al. Met wisselende economische gevolgen voor de horecasector. Uitzonderingen zoals op sommige plaatsen in Spanje waar de uitbaters zelf mogen kiezen of ze roken toestaan mits ze dat goed zichtbaar afficheren voor het publiek, gaan er onverbiddelijk uit.
De tegenstanders van een algemeen rookverbod voeren een achterhoedegevecht. Zij leggen zich best neer bij het onvermijdelijke. Hetgeen de overheid niet van de plicht ontslaat om overgangsmaatregelen te nemen. Bijvoorbeeld in de vorm van fiscale tegemoetkomingen voor café-uitbaters die willen investeren in rookterrassen. Smirting (spontane ontmoeting van rokers op het voetpad) kan ook zijn charmes hebben.
door Paul GEU£DENS
De Kamer had eerder dit jaar reeds een wet goedgekeurd die vanaf 1 januari 2010 roken verbiedt in alle horecazaken, behalve in etablissementen waar alleen voorverpakte levensmiddelen met een lange houdbaarheidsdatum worden verkocht. De Senaat doet daar nu een schep bovenop. Tot grote woede van de zelfstandigenorganisaties en de Vlaamse liberalen.
Zij vrezen voor zware economische gevolgen. Wellicht hebben zij een punt. Een totaal rookverbod in de horeca kan de doodsteek betekenen voor heel wat dorpscafés. Zij moeten het grootste gedeelte van de omzet halen bij hun vaak aan nicotine verslaafde stamgasten. Onder de kerktoren zijn de rokers meestal nog in de meerderheid. Ik kan mij voorstellen dat die klanten binnenkort hun pintje liever thuis drinken en dat veel cafébazen hun zaak - moeten - sluiten.
Toch is er geen ontkomen aan. Het onderscheid zoals dat door de Kamer eerder was gemaakt, is onzinnig. In etablissementen waar alleen chips, chocolade en borrelnootjes over de toog gaan, mag er sigarettenrook kringelen; waar verse soep of croques worden gegeten, niet. Vanwaar het verschil? Is passief roken ongezonder in een plaats waar warme maaltijden worden geserveerd? Wordt de lucht er minder verpest? Ik dacht het niet. Iedereen gelijk voor de wet is eerlijker en logischer.
Bovendien komt er sowieso een Europese reglementering aan. De volgende commissie gaat wellicht een algemeen rookverbod afkondigen in de 27 lidstaten. In veel landen bestaat dat trouwens al. Met wisselende economische gevolgen voor de horecasector. Uitzonderingen zoals op sommige plaatsen in Spanje waar de uitbaters zelf mogen kiezen of ze roken toestaan mits ze dat goed zichtbaar afficheren voor het publiek, gaan er onverbiddelijk uit.
De tegenstanders van een algemeen rookverbod voeren een achterhoedegevecht. Zij leggen zich best neer bij het onvermijdelijke. Hetgeen de overheid niet van de plicht ontslaat om overgangsmaatregelen te nemen. Bijvoorbeeld in de vorm van fiscale tegemoetkomingen voor café-uitbaters die willen investeren in rookterrassen. Smirting (spontane ontmoeting van rokers op het voetpad) kan ook zijn charmes hebben.
door Paul GEU£DENS
Reacties