Standpunt

Geen veilig verkeer zonder strenge controles

Voor het eerst in ruim een halve eeuw autogeschiedenis is het jaarlijkse aantal verkeersdoden onder de duizend gedaald. Dat is historisch te noemen, maar een reden voor hoerageroep is het niet. Waarom niet?

We horen graag dat de medische wetenschap er zozeer op vooruit is gegaan dat meer verkeersslachtoffers dan vroeger worden gered. Niet waar, want het aantal slachtoffers dat tot dertig dagen na een ongeval sterft, blijft al jaren stabiel.

De weginfrastructuur verbetert zienderogen zodat ook daar winsten worden geboekt. En onze auto’s worden steeds veiliger. Beide beweringen kloppen, maar kunnen nooit een winst op korte termijn betekenen, precies omdat niet iedereen van de ene dag op de andere van auto verandert. Bovendien zorgen beide maatregelen voor een daling van ’slechts’ 10 procent van het aantal verkeersslachtoffers.

Bon, dan blijft de gedragsverandering over. Die kunnen we zeker op ons eigen conto schrijven? Spijtig genoeg is ook dat niet helemaal waar. De veiligheidsgordel is bijvoorbeeld de goedkoopste levensredder die er bestaat. Uitgevonden en vaak uitgespuwd door de vorige generatie, en hij is nog steeds niet volledig aanvaard. We blijven steken op 80 procent. Onze buurlanden halen 95 procent.

Overdreven snelheid dan. De maximumsnelheid van 50 kilometer per uur in de bebouwde kom wordt goed nageleefd, maar in de zones 30 en 70 drukken we de voet al te makkelijk op het gaspedaal. Op dit vlak behaalden de Walen de grootste winst in 2008. Na jaren van ’je-m’en-foutisme’ zijn ze onder druk van de centen aan een inhaalbeweging bezig. Zij zorgen vooral voor de goede cijfers van 2008.

Blijven de alcoholcontroles over. Ook die werpen vruchten af. Maar een verkeersveiligheidscampagne werkt pas goed wanneer ze gepaard gaat met controles. Eind jaren ’90 werden de eindejaarscontroles teruggeschroefd. In geen tijd steeg het aantal betrapten van 3 naar 8 procent. Dit jaar was ook niet zo goed: 5 procent van de gecontroleerde chauffeurs had te diep in het glas gekeken.

De reden daarvoor is dezelfde: er zijn - zoals op voorhand gewaarschuwd - 180.000 controles verricht. Maar dat gebeurde niet altijd in de weekends en zeker niet op elke feestdag. De Vlaming, die uitsluitend op een verhoogde pakkans reageert, heeft dat aangevoeld.

door Johan VAN BAELEN

Toekomst van GM Belgium ligt niet langer in Detroit

Veel wijzer zijn we na het bezoek van de Vlaamse ministeriële delegatie aan Detroit niet geworden. Het management van de Amerikaanse autoreus GM toonde zich minzaam en beleefd tegenover onze minister-president Peeters, maar daar bleef het dan ook bij.

Uiteraard is het goed dat wij onze stem hebben laten horen bij General Motors. Dan weten ze in Detroit tenminste dat wij er ook nog zijn. Maar of ze in het Renaissance Center, de hoofdzetel van GM, vandaag nog veel tijd hebben voor de toekomst van GM Belgium in Antwerpen, is een heel andere vraag. Het gaat in Amerika nu om de laatste overlevingskansen van de hele groep. Een faillissement van wat ooit het grootste bedrijf van de wereld was, is niet veraf.

Analisten zijn al scenario’s aan het uittekenen bij een eventueel ’Chapter 11’. GM kan onder curatele van de handelsrechtbank gezet worden. Dat zou zware gevolgen hebben. Niet alleen voor het bedrijf, maar zeker ook voor Amerika en voor de hele wereldeconomie. Volgens voorzichtige berekeningen kan een faillissement van GM 125 miljard dollar of 97 miljard euro kosten.

Het ziet er daarom naar uit dat de overlevingskansen van GM Belgium niet in Detroit,maar wel in Zürich liggen. GM zelf heeft geen kijk meer op de toekomst van de autowereld. Het concern werkt alleen nog met kortetermijnconstructies. Het management denkt in functie van zelfverdediging.

GM Europe daarentegen is sterk verankerd in de Europese leefwereld. Het management beseft er beter dan wie ook dat de automobilist vandaag vooral met milieuvriendelijke en zuinige wagens wil rijden. Na jaren is de overtuiging gegroeid dat het concept van de Europese wagen helemaal niet past in dat van de brede Amerikaanse ’highways’ met acht rijvakken.

Het bezoek van Kris Peeters en zijn collega’s aan de GM-topmannen Wagoner en Forster was daarom perfect getimed. Precies op het moment dat de lijnen van een nieuw GM Europe uitgezet worden, hebben zij de kans gekregen om de Vlaamse inbreng in een nieuw autoconcept voor Opel uit te tekenen.

Het Vlaamse aanbod van 300 miljoen euro aan bankgaranties is op zichzelf niet indrukwekkend. Zeker niet voor een autofabriek. Maar het gaat om de symbolische kracht van een Europees initiatief. Samen met de Duitsers, de Oostenrijkers, de Britten en de Spanjaarden. Desnoods los van GM. Ja, het moet kunnen.

door Marc BALDUYCK

FDF dwingt Reynders tot knieval

Trots kondigde MR-voorzitter Didier Reynders vorige zaterdag aan dat zijn formatie een strategische samenwerking was aangegaan met LiDé, de nieuwe ultraliberale partij van politiek avonturier Rudy Aernoudt.

Aernoudt zelf kreeg de derde en verkiesbare plaats op de MR-lijst voor Europa en voor de regionale verkiezingen waren eveneens interessante plaatsen voorbehouden voor LiDé-kandidaten. Iedereen tevreden. Aernoudt omdat hij zeker was van vijf jaar Europees Parlement en het bijbehorende inkomen, Reynders omdat hij een concurrent onschadelijk had gemaakt.

De peilingen in Wallonië spiegelen LiDé allerminst een riante politieke toekomst voor. Met een score van 0,4 procent liep Aernoudt het risico geen enkele zetel binnen te halen. Maar hij kon wel de MR verzwakken door ze kiezers af te snoepen. Beide partijen vissen immers in dezelfde vijver en hebben één grote doelstelling gemeen: de overheersing en de macht van de PS in Wallonië breken en als het even kan ook in Brussel.

Optreden in gespreide slagorde zou de MR op 7 juni misschien de verkiezingsoverwinning kosten. Bijgevolg moest LiDé zo snel mogelijk lid worden van de federatie Mouvement Réformateur. Maar Reynders heeft kennelijk de reacties van zijn kartelpartners FDF en de burgerbeweging MCC zwaar onderschat.

Voor de MCC wordt de MR onder invloed van Aernoudt te rechts. Voor het FDF verkondigt de man communautaire standpunten die de radicale francofonen als ketterijen in de oren klinken. Ze vreesden dat de plaatsen op de kieslijsten nog duurder zouden worden. Daarom schotelde het FDF Reynders maandagochtend een ultimatum voor: ’Hij of wij. En als het Aernoudt wordt, gaan wij op eigen kracht naar de kiezer.’

Reynders kreeg enkele dagen om een oplossing te verzinnen. Geen eenvoudige opdracht in een kartel dat meer op een Mexicaans leger begint te lijken dan op een geoliede politieke formatie. De MR-voorzitter wist dat de crisis laten aanslepen tot escalaties zou leiden. Hij heeft eieren voor zijn geld gekozen en LiDé aan de deur gezet. Het FDF heeft zijn slag thuisgehaald en Didier Reynders heeft een slechte beurt gemaakt.

Zijn functioneren als vicepremier en minister van Financiën ligt onder vuur bij de oppositie en bij de meerderheid. Nu heeft zijn leiderschap van de MR averij opgelopen en is zijn autoriteit verzwakt. En de PS? Die kijkt grinnikend toe van op de tribune.

door Dirk CASTREL

N-VA valt CD&V aan op communautaire front

De N-VA voelt de wind in de zeilen en is uitgesproken optimistisch over de uitslag van de verkiezingen. De partij hoopt zelfs op zetelwinst in het Vlaams Parlement. Het is afwachten of de kiezers dit optimisme gaan omzetten in stemmen. In elk geval werd de formatie van Bart De Wever de jongste weken niet geplaagd door interne twisten of moeilijkheden bij de samenstelling van de lijsten.

Bij Groen! begrijpen enkele veteranen niet goed waarom ze onaangekondigd van de lijsten worden geweerd en evenmin waarom ervaring en stielkennis worden geofferd op het altaar van de vernieuwing. Open Vld heeft sinds de regeling voor de lijst in Oost- Vlaanderen haar evenwicht teruggevonden. De sp.a heeft beroerde tijden achter de rug na de crisis over de naamswijziging en de komst van Bert Anciaux. De Vlaamse socialisten worstelen nu met de samenstelling van de Antwerpse lijst. De linkervleugel voelt zich bekocht omdat ze amper aan bod komt en eist een verkiesbare plaats en meer zichtbaarheid op.

Bij CD&V hebben drie burgemeesters het ongenoegen verwoord dat aan de basis leeft over de mislukking van de beloofde staatshervorming. Ze gaven zelfs het advies om op 7 juni voor de N-VA te stemmen. De voormalige kartelpartner van CD&V maakt van de staatshervorming haar topthema in de kiesstrijd.

De N-VA zal geen kans onbenut laten om de Vlaamse christendemocraten op hun falen te wijzen. De CD&V verdedigt zich en herhaalt ten overvloede dat zij alles uit de kast heeft gehaald om akkoorden over de staatshervorming binnen te halen terwijl de N-VA aan de zijlijn is blijven staan. Dat is een weinig overtuigend argument omdat is gebleken dat de N-VA al in september vorig jaar gelijk had: er waren geen garanties van de Franstaligen om verdere stappen in de staatshervorming te zetten. En het is lang niet zeker dat die garanties er na de regionale en Europese verkiezingen wél zullen komen.

Waarom zouden de Franstalige partijen hun voorafgaande eisen over de benoeming van de kandidaat-burgemeesters van Kraainem, Linkebeek en Wezembeek-Oppem en de gebiedsuitbreiding van Brussel opbergen? Hoe zullen de coalities in de Waalse, Franse en Brusselse regering worden samengesteld? Met een van de twee grote partijen in de oppositie is het vooruitzicht op een nieuwe belangrijke stap voor de staatshervorming hoogst twijfelachtig.

door Dirk CASTREL

Vlaams parlement plots verrassend populair

Yves Leterme. Freya Van den Bossche. Bart Tommelein. Jo Vandeurzen. Bart De Wever. Peter Vanvelthoven. Jean-Jacques De Gucht. Bruno Tuybens. Stuk voor stuk zijn het op dit ogenblik belangrijke federale parlementsleden, politieke zwaargewichten in de Kamer van Volksvertegenwoordigers of in de Senaat.

Maar niet voor lang meer. Allemaal staan ze immers op 7 juni op de verkiezingslijsten voor het Vlaams Parlement. En (bijna) allemaal zijn ze lijsttrekker en willen ze effectief gaan zetelen.

Van waar die vlucht naar Vlaanderen? Aan een uitbreiding van de bevoegdheden kan het niet liggen. Doordat Vlaams ministerpresident Kris Peeters de stekker uit de communautaire dialoog heeft getrokken, komt er van een staatshervorming op korte termijn niets in huis. Het volgende Vlaams Parlement en de volgende Vlaamse regering zullen dus niet met meer bevoegdheden starten dan de huidige.

De verklaring voor de massale oversteek van het federale naar het Vlaamse niveau ligt elders. Ten eerste is het natuurlijk zo dat de partijen hun beste mensen daartoe min of meer dwingen. Zij willen voor élke verkiezing hun stemmenkanonnen inzetten. Wat vaak kiezersbedrog meebrengt. Veel politici springen ongegeneerd over van het ene niveau naar het andere. Dat zij voor een bepaalde assemblee voor vier of vijf jaar verkozen zijn, vergeten ze na twee jaar. Of erger nog, ze nemen het mandaat nooit op waarvoor ze pas verkozen zijn.

Ten tweede speelt deze keer voor een aantal Vlaamse topkandidaten nog iets anders mee. Ze maken gráág de overstap. Sommigen van hen zoeken een ministerportefeuille in Vlaanderen die ze in de Belgische regering op dit ogenblik niet kunnen krijgen. Met uitzondering misschien van Yves Leterme en Bart De Wever - al is het niet uitgesloten dat de N-VA er volgende keer weer bij is - zijn de hogergenoemden allemaal ministeriabelen, ernstige kanshebbers op een ministerspost.

Zes zwaargewichten die een Vlaamse regering op zich kunnen vormen. Wat de zenuwachtigheid bij de huidige zittende ministers groot moet maken. Maar op zich is dat geen probleem. Vlaanderen is gebaat met een sterke regering. Er mag gerust wat competitie zijn tussen toppers. Ik hoop alleen dat ze niet opnieuw naar het federaal parlement verhuizen wanneer ze naast het beoogde postje pakken. Dat ’hoppen’ zou wettelijk moeten verboden worden.

door Paul GEUDENS

GM Belgium in Antwerpen zeker nog niet gered

Veel illusies moeten we ons echt niet maken. GM Belgium is na de publicatie van het herstructureringsplan bij het moederconcern zeker niet gered. Het Amerikaanse management heeft effectief de namen van GM Belgium en Antwerpen niet vernoemd. Maar dat is geen garantie dat de problemen daarmee van de baan zijn. Wel integendeel zelfs.

Positief is alvast de bereidheid van GM om de structurele problemen van de groep eindelijk in de kern aan te pakken. De Amerikaanse groep maakt gewoon te veel auto’s. Het concern moet zich daarom aanpassen aan de vraag en de productiecapaciteit afbouwen. Dat gaat nu eindelijk gebeuren. Zeker in Amerika, waar de problemen het scherpst liggen. GM gaat op termijn zo’n 47.000 werknemers laten afvloeien, van wie 20.000 in de VS zelf. Vijf Amerikaanse fabrieken gaan dicht. Een aantal merken wordt afgestoten. De Hummer verdwijnt, de Saturn wordt in het beste geval verkocht.

Daarmee betaalt Amerika alvast een zware prijs. Niet in het minst omdat ook concurrent Chrysler nog een heel pijnlijk herstructureringslijstje moet afwerken. Met eveneens duizenden afvloeiingen en fabriekssluitingen tot gevolg.

Eenmaal het Amerikaanse luik van het herstructureringsplan afgewerkt, moeten ook de Europese en de Latijns-Amerikaanse hoofdstukken nog geschreven worden. GM wil ook een fundamentele crisisbijdrage van zijn overzeese ondernemingen. Op die manier komen we in dezelfde crisissfeer van de afgelopen weken terecht. Alleen zal het touw dan nog strakker aangespannen zijn. In Europa is het lijstje van bedrijven waar kan worden ingegrepen erg kort. Vandaag staan er maar vier op. Met spijtig genoeg ook GM Belgium in Antwerpen.

De kansen van de Antwerpse fabriek liggen niet goed. Ondanks het optimisme van de afgelopen uren. Er zijn al verklaringen afgelegd waardoor de mensen weer hoop krijgen. Kunnen we best begrijpen. Na al de ellende van de afgelopen dagen mogen de werknemers van GM Belgium wel een schouderklopje krijgen. Alleen is het niet zeker dat de verhoopte kapitaalparticipatie door de onderscheiden Europese landen van GM Europe als overkoepelend Europees bedrijf een betere onderneming zal maken. GM Europe wordt allicht gedeeltelijk losgekoppeld van GM maar de structurele problemen met de overcapaciteit op de markt zijn daarmee niet verholpen.

door Marc BALDUYCK

Werknemers GM Belgium in wurgende onzekerheid

Dit zijn bijzonder moeilijke dagen voor de werknemers van het autobedrijf GM Belgium in Antwerpen. Ze leven al weken met een wurgende onzekerheid. Niemand weet of hun fabriek open blijft. De dramatische ontwikkelingen rond het moederbedrijf General Motors (GM) in de VS drijven velen tot wanhoop. Na al die jaren van verward opbod rond de toekomst van de Antwerpse fabriek lijkt het alsof we vandaag het laatste hoofdstuk aan het schrijven zijn.

GM heeft al die jaren mee de ontwikkelingsgeschiedenis van de auto uitgetekend. Het concern heeft indrukwekkende prestaties op zijn naam. De Amerikanen onderkenden overigens reeds in de jaren twintig van de vorige eeuw de expansiemogelijkheden in Europa en gebruikten daartoe de haven van Antwerpen als invalspoort. Het zijn veelal schitterende tijden geweest. GM en Opel hebben in Antwerpen miljoenen auto’s geproduceerd. Op het hoogtepunt van de expansie stelde het bedrijf hier zelfs meer dan 15.000 mensen tewerk.

Vandaag moet Antwerpen vechten voor zijn overlevingskansen. De fabriek wordt hopeloos geprangd tussen verscheidene Duitse, Spaanse en Zweedse zusterondernemingen die net als GM Belgium nog nauwelijks enig uitzicht hebben op een gegarandeerde toekomst. In het verleden zijn nochtans flink wat inspanningen geleverd om de positie van de Antwerpse fabriek te verbeteren. De overheid deed onder meer fiscale toezeggingen met betrekking tot het shiftwerk. De flexibiliteit van de werknemers werd opgevoerd tot het absolute maximum.

Nu al is duidelijk dat die troeven niet voldoende zijn. Er liggen al andere kaarten op tafel. Sterkere kaarten. De Europese vakbonden proberen druk uit te oefenen op de overheid. Zij werken aan constructies waarbij hun vestigingen losgekoppeld worden van het Amerikaanse concern. Op zichzelf zijn dat best verdienstelijke pogingen. Maar zij brengen geen oplossing aan voor het fundamentele probleem van de automarkt. Er is gewoon een overschot aan productiecapaciteit.

Het aanbod aan auto’s is te groot. Daar kan ook de overheid als kandidaat-investeerder niet omheen. Wie de markt wil saneren moet snoeien. En dan vallen doorgaans de zwakste takken eerst uit de boom. Uitkijken dus dat het niet bij ons gebeurt. Nu de communautaire dialoog tot niets geleid heeft kan minister-president Kris Peeters zich allicht wat meer tijd veroorloven voor de sector.

door Marc BALDUYCK

Dood van communautaire dialoog ramp voor het land

De dialoog van gemeenschap tot gemeenschap, die een nieuwe staatshervorming had moeten opleveren, is dood. Vlaams minister- president Kris Peeters heeft hem gisteren begraven. Niet omdat hij dat zo graag wilde, maar omdat Didier Reynders had verklaard dat er vóór de verkiezingen van 7 juni geen akkoorden meer konden worden gesloten. Dat was het nekschot.

Kris Peeters heeft hard gevochten voor een staatshervorming. Toen Yves Leterme communautair volledig was vastgereden, nam hij het initiatief over. De minister-president zei garanties te hebben dat de Franstaligen het deze keer echt meenden. “Ik zal erop letten dat het geen praatcafé wordt”, zei hij.

Het scepticisme was zeer groot. In de eerste plaats bij de N-VA. Bart De Wever voorspelde dat het niets zou worden, en blies het kartel met CD&V op. Hij krijgt nu gelijk, maar triomfalisme is ongepast. De mislukking van de communautaire dialoog is een ferme streep door de rekening van Kris Peeters en van zijn partij, maar de grootste verliezer is België. Hier zijn geen winnaars. Dit is een ramp voor het land.

België, Vlaanderen en Wallonië hebben dringend nood aan een staatshervorming. Een proces dat nu wéér eens op de lange baan wordt geschoven. Na de verkiezingen van juni en de vorming van regionale regeringen, zitten we op minder dan twee jaar van de volgende federale verkiezingen. Zullen de Franstaligen dan bereid zijn om te praten? Ik geloof er niets van.

Misschien is Kris Peeters een beetje naïef geweest toen hij aan zijn queeste begon. Hij was te optimistisch, te goedgelovig naar de Franstaligen toe. We hebben dat meer dan eens geschreven. Bovendien heeft de Open Vld hem een ferme pad in zijn korf gezet toen Marino Keulen, totaal overbodig, de niet-benoeming van de drie burgemeesters nog eens expliciet bevestigde. Dat gaf de Franstaligen het gedroomde excuus om de dialoog af te schieten.

Want laat dat duidelijk zijn: dat er geen nieuwe staatshervorming komt is niet de schuld van de Vlaamse politieke partijen. Het zijn MR, cdH en MR-FDF die van bij het begin, in juni 2007 dus, alle gesprekken en voorstellen geboycot hebben. Elk voorwendsel was goed om ’non’ te zeggen.

Het zal hen worst wezen. Ze hebben over de hele lijn gewonnen: géén staatshervorming én het kartel gesprongen. Meer moet dat niet zijn voor Reynders en Di Rupo.

door Paul GEUDENS

Open Vld is opnieuw een stabiele partij geworden

Op het driedaags congres van Open Vld in Antwerpen werd flink gedebatteerd, maar de partij heeft haar eenheid wel teruggevonden. De Vlaamse liberalen zijn op het ogenblik misschien de stabielste formatie binnen de federale regering-Van Rompuy.

Het heeft lang geduurd vooraleer Hugo Coveliers en Jean-Marie Dedecker waren uitgezweet. De beslissing van de top om het tweetal buiten te zwieren, werd door de basis niet warm onthaald. Vandaag lijkt die periode definitief achter de rug. Ook het leiderschap is hersteld.

Toen Patrick Dewael en Karel De Gucht nog samen in de regering zaten, lag de pikorde niet vast. De eerste was dan wel vicepremier, maar de tweede voerde meer het woord, ook over niet-buitenlandse onderwerpen. Met de verhuis van Dewael naar het Kamervoorzitterschap en de promotie van De Gucht tot vicepremier is ook binnen de regering de volgorde duidelijk. En de autoriteit van Bart Somers als partijvoorzitter lijkt nu wel definitief gevestigd.

Al vragen we ons wel af wat er gaat gebeuren wanneer de Open Vld in de gelegenheid zou komen om een regering te vormen. Wie zou er dan premier worden? Ik gok nog steeds op Guy Verhofstadt. Hij is binnen de partij de onbetwistbare numero uno. De politicus uit Gent is immens populair bij de achterban. Dat is gisteren nog eens gebleken op het congres.

Maar goed, dat probleem stelt zich op het ogenblik niet. De Open Vld heeft blijkbaar gekozen om de termijn tot in 2011 uit te doen. Zij zal de regering-Van Rompuy niet ten val brengen.

Lange tijd was het niet duidelijk wat de Vlaamse liberalen echt wilden. Yves Leterme hebben ze niet geholpen. Integendeel. Ze hebben absoluut geen moeite gedaan om zijn regering te stabiliseren. Blijkbaar speelde men met de idee om vervroegde federale verkiezingen uit te lokken. Ook tijdens de vorming van Van Rompuy I was dat nog zo. In feite wisten ze het zelf niet zo goed bij Open Vld.

Die onzekerheid lijkt van de baan te zijn. De partij van Bart Somers heeft gekozen voor stabiliteit. Ze staat nu met twee benen stevig in de meerderheid. Mocht het nog mislopen met de regering-Van Rompuy, dan zal de oorzaak niet aan Vlaamse kant liggen. De wolfsklemmen liggen beneden de taalgrens. PS en MR voeren daar een open oorlog die op elk moment kan escaleren.

door Paul GEUDENS

Mogen wij in ruil voor onze centen óók enige inspraak?

Didier Reynders, vicepremier en minister van Financiën, lag gisteren weer eens zwaar onder vuur in het parlement. Het wordt een constante op donderdagnamiddag.

Elke week hakt de oppositie tijdens het vragenuurtje genadeloos in op de Franstalige liberaal. Maar Reynders heeft een dikke huid. Kritiek raakt hem niet. Alle verwijten en beschuldigingen glijden van hem af als waterdruppels van een oliejekker. Een rekenfout bij de belastingen van 800 miljoen euro?

Geen probleem. Een onderschatting van de fiscale inkomsten met bijna 2,5 miljard euro? Geen probleem. Wie Reynders wil neersabelen, moet met zwaardere wapens voor de dag komen.

Eerste minister Herman Van Rompuy heeft zijn vicepremier gisteren overigens uitdrukkelijk verdedigd. Hij heeft zijn veel belaagde en geplaagde minister niet laten verscheuren door de wolven van de oppositie.

Terecht of onterecht? Een ontslag van Reynders staat gelijk met de val van de regering. De Luikenaar is immers ook voorzitter van zijn partij. In die functie zou hij dus zichzelf de bons moeten geven. Ziet u dat al gebeuren? Neen, voorlopig is Didier Reynders onaantastbaar.

Trouwens, ik vind dat hij in het verleden al veel zwaardere fouten heeft gemaakt dan hetgeen hem nu wordt aangewreven. Zoals Herman Van Rompuy gisteren aangaf, is de beslissing om 125 miljoen Fortisaandelen in de strijd te gooien niet zíjn initiatief geweest. De raad van bestuur van Fortis - en dus uiteindelijk de Belgische regering als eigenaar van de bank - kwam met dat plan.

Niet compleet onlogisch, lijkt mij trouwens. De staat heeft miljarden euro in de redding van Fortis gestoken. Belastinggeld van u en mij. Getuigt het dan van slecht bestuur als men onderzoekt of men in ruil voor die centen ook enige inspraak kan krijgen op de algemene vergadering? Ik heb het niet over de manier waarop de kwestie woensdag werd verdedigd, maar de vraag op zich om zich te mogen mengen in de debatten is voor mij zeer terecht. De regering is er niet alleen om de belangen van de aandeelhouders te verdedigen, maar ook - en vooral zou ik zeggen - die van de belastingbetaler, van de personeelsleden en van de spaarders.

Dat de aandeelhouders veel geld hebben verloren is zeer spijtig. Maar uiteindelijk is dat niet de schuld van vadertje staat. Op de beurs spelen houdt risico’s in. Dat had men vroeger moeten weten.

door Paul GEUDENS