Franstalige media hitsen publieke opinie op
“Als je over allochtonen spreekt
zoals de krant Le Soir over mij, de N-VA
en de Vlamingen in het algemeen, dan
zit je met een dik probleem.” Bart De
Wever roept de hulp in van het Centrum
voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding
om de haatcampagne
aan zijn adres te stoppen.
Bart De Wever heeft gelijk. De
Franstalige media - én politici - overschrijden
soms de grenzen van het fatsoen wanneer
zij het over Vlaanderen hebben. Zo stelde
Le Soir voor om de communautaire problemen op
te lossen door de voorzitter van de N-VA en zijn
volgelingen met een boot de oceaan op te sturen
en hem daar tot zinken te brengen... Is dat nog
humor? Geregeld worden ook woorden als etnische
zuiveringen, nazi’s en Hitler in de mond genomen
als het over de noordelijke bewoners van België
gaat.
Zondagmiddag was het weer goed prijs op de RTBf. In wat een “historische” uitzending werd genoemd met alleen maar Vlaamse politici - Jean- Marie Dedecker, Herman De Croo, Steven Vanackere, Mieke Vogels en Caroline Gennez - mocht ook het publiek tussenbeide komen. De commentaren die daar live en sms-gewijs werden gespuid, moeten elke rechtgeaarde democraat kippenvel bezorgen. Ook hier meerdere verwijzingen naar praktijken uit de Tweede Wereldoorlog. Egoïstisch was zowat de meest vriendelijke omschrijving die we als Vlaming over onszelf mochten aanhoren.
Egoïstisch? De Vlamingen? Even ernstig blijven aub. Al naargelang de bron vloeit er elk jaar tussen de vier en de zes miljard euro van Vlaanderen naar Wallonië. Een gigantisch bedrag dat we zelf goed kunnen gebruiken, maar dat we nu ondertussen reeds een halve eeuw afstaan aan Wallonië en Brussel om daar de levensstandaard, en vooral de sociale zekerheid, op een hoog peil te houden.
Het enige wat we in ruil vragen, is respect voor de taalgrens en meer autonomie voor de regio’s. We hebben meer eigen bevoegdheden nodig om de economische toekomst veilig te stellen.
Zónder een nieuwe staatshervorming verbleekt de welvaart zowel in Vlaanderen als Wallonië, en is het gedaan met de miljardentransfers. Is dat egoïstisch? Waarom wil Wallonië dit niet snappen? Waarom wordt er constant in de hand gespuwd van een bevolkingsgroep die zich ondertussen de wereldkampioen van de interregionale solidariteit mag noemen? In geen andere staat ter wereld staat een deelstaat zo veel van zijn rijkdom af aan de buren. Nergens anders ter wereld is de ondankbaarheid zo groot als hier. Erger: de Franstalige politici en media laten geen kans onbenut om Vlaanderen internationaal zwart te maken.
Onbegrijpelijk is dat. Enerzijds vinden ze ons onverdraagzaam en egoïstisch. Anderzijds zijn ze toch als de dood dat we hen zouden verlaten. Hoe komt dat toch? Wat ligt aan de grondslag van die tegenstrijdige gevoelens?
De verlatingsangst heeft een financiële oorzaak. Wallonië én Brussel vrezen - niet onterecht - dat ze moeten inleveren wanneer het tot een scheiding zou komen. Maar het extreem negatieve beeld dat veel Franstaligen van Vlaanderen hebben, van waar komt dat? De verklaring moeten we voor een goed deel zoeken bij de manier waarop in de media over ons wordt gesproken, geschreven, bericht en gecommentarieerd. Zowel door politici als door journalisten en andere opiniemakers. Denk aan het nepjournaal Bye Bye Belgium. De impact van dergelijke uitzendingen kan nauwelijks onderschat worden. Ze desinformeren en ze hitsen op.
door Paul GEUDENS
Zondagmiddag was het weer goed prijs op de RTBf. In wat een “historische” uitzending werd genoemd met alleen maar Vlaamse politici - Jean- Marie Dedecker, Herman De Croo, Steven Vanackere, Mieke Vogels en Caroline Gennez - mocht ook het publiek tussenbeide komen. De commentaren die daar live en sms-gewijs werden gespuid, moeten elke rechtgeaarde democraat kippenvel bezorgen. Ook hier meerdere verwijzingen naar praktijken uit de Tweede Wereldoorlog. Egoïstisch was zowat de meest vriendelijke omschrijving die we als Vlaming over onszelf mochten aanhoren.
Egoïstisch? De Vlamingen? Even ernstig blijven aub. Al naargelang de bron vloeit er elk jaar tussen de vier en de zes miljard euro van Vlaanderen naar Wallonië. Een gigantisch bedrag dat we zelf goed kunnen gebruiken, maar dat we nu ondertussen reeds een halve eeuw afstaan aan Wallonië en Brussel om daar de levensstandaard, en vooral de sociale zekerheid, op een hoog peil te houden.
Het enige wat we in ruil vragen, is respect voor de taalgrens en meer autonomie voor de regio’s. We hebben meer eigen bevoegdheden nodig om de economische toekomst veilig te stellen.
Zónder een nieuwe staatshervorming verbleekt de welvaart zowel in Vlaanderen als Wallonië, en is het gedaan met de miljardentransfers. Is dat egoïstisch? Waarom wil Wallonië dit niet snappen? Waarom wordt er constant in de hand gespuwd van een bevolkingsgroep die zich ondertussen de wereldkampioen van de interregionale solidariteit mag noemen? In geen andere staat ter wereld staat een deelstaat zo veel van zijn rijkdom af aan de buren. Nergens anders ter wereld is de ondankbaarheid zo groot als hier. Erger: de Franstalige politici en media laten geen kans onbenut om Vlaanderen internationaal zwart te maken.
Onbegrijpelijk is dat. Enerzijds vinden ze ons onverdraagzaam en egoïstisch. Anderzijds zijn ze toch als de dood dat we hen zouden verlaten. Hoe komt dat toch? Wat ligt aan de grondslag van die tegenstrijdige gevoelens?
De verlatingsangst heeft een financiële oorzaak. Wallonië én Brussel vrezen - niet onterecht - dat ze moeten inleveren wanneer het tot een scheiding zou komen. Maar het extreem negatieve beeld dat veel Franstaligen van Vlaanderen hebben, van waar komt dat? De verklaring moeten we voor een goed deel zoeken bij de manier waarop in de media over ons wordt gesproken, geschreven, bericht en gecommentarieerd. Zowel door politici als door journalisten en andere opiniemakers. Denk aan het nepjournaal Bye Bye Belgium. De impact van dergelijke uitzendingen kan nauwelijks onderschat worden. Ze desinformeren en ze hitsen op.
door Paul GEUDENS
Reacties