In de Kamer van Volksvertegenwoordigers
hing gisteren de sfeer van de
grote dagen. Massale persbelangstelling,
de publiekstribunes afgeladen
vol. De Vlaamse partijen zouden de
splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde
op de agenda plaatsen en de Franstaligen
zouden de stemming blokkeren.
Er hing elektriciteit in de lucht. De
zoveelste communautaire confrontatie
zou vonken geven. De zitting begon met een warrige
en woelige discussie over de agenda, waarbij
meerderheid en oppositie elkaar met procedures
en voorstellen om de oren sloegen. Een vreemde
bedoening waar oningewijden in de parlementaire
gebruiken - én zoals ze eerlijk toegaven, ook sommige
Kamerleden - op de duur niet meer wijs uit
raakten. B-H-V kwam uiteindelijk achteraan op de
agenda terecht. Nachtwerk dus. Uit vrees voor chaotische
toestanden als B-H-V aan bod kwam, wilde
de meerderheid eerst de programmawet afwerken,
met de verhoogde sociale uitkeringen en de fiscale
verlagingen. Een fraai schouwspel was het alweer
allerminst. De Vlaamse oppositie vermoedde manoeuvres
voor een uitstel van B-H-V tot volgende
week. Opnieuw wat tijd gewonnen voor de onderhandelde
oplossing.
Alles wordt dus inderdaad in één pot gestopt.
Premier Yves Leterme heeft het donderdag in de
Kamer met zoveel woorden gezegd. Zijn regering
engageert zich “opnieuw” om tegen 15 juli een
verklaring af te leggen over het tweede pakket van
de staatshervorming én over Brussel-Halle-Vilvoorde.
De vraag die zich bijgevolg opdringt, is waartoe de politieke crisis van de voorbije weken, die was uitgelokt door de Franstalige partijen, moest leiden. De vastberadenheid inzake B-H-V van de Vlaamse meerderheidspartijen meten? Het kartel van CD&V-N/VA uiteen spelen en/of de figuur van Yves Leterme beschadigen? De antwoorden zijn er nu. Het kartel blijft op één lijn, B-H-V wordt geagendeerd en Leterme heeft als eerste minister geen goede beurt gemaakt en aan geloofwaardigheid ingeboet.
Aan de andere kant hebben de Franstalige partijen bakzeil gehaald, want ondanks hun ferme verklaringen wenden ze toch het belangenconflict als vertragingsmiddel aan.
Vreemd is wel dat ze daarvoor de ‘Commission Communautaire Française’, de Cocof, willen gebruiken als instrument. Die Cocof houdt zich bezig met de Franstalige Brusselaars binnen de 19 gemeenten, het grondgebied van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Maar feitelijk worden die Franstalige Brusselaars door de splitsing van B-H-V niet in hun belangen getroffen.
Waarom moet precies de Brusselse Cocof zich bezighouden met de verdediging van Franstaligen in Vlaanderen? Hoe zouden de Franstalige partijen reageren als de Vlaamse Gemeenschapscommissie zich zou ontfermen over de ingeweken Vlamingen in Waals-Brabantse gemeenten? Zij zouden kunnen eisen om voor Vlaamse kandidaten te mogen stemmen. Het kot zou te klein zijn. Het is merkwaardig dat de Franstalige Brusselaars een belangenconflicht inroepen tegen de Vlaamse Gemeenschap waartoe ook de Brusselse Vlamingen behoren. Niet erg bevorderlijk voor de samenwerking. En het is merkwaardig dat de Franstalige Brusselaars achter Franstaligen aanlopen die Brussel de rug hebben toegekeerd en naar de Rand zijn getrokken.
Het is wachten op de onderhandelde oplossing en het prijskaartje dat eraan hangt. Dat belooft wat als FDF-voorzitter Olivier Maingain mee op zoek gaat. De man raadde gisteren de “ontspoorde” partij van de premier nog een consultatie bij een psychiater aan.
Dirk Castrel
De vraag die zich bijgevolg opdringt, is waartoe de politieke crisis van de voorbije weken, die was uitgelokt door de Franstalige partijen, moest leiden. De vastberadenheid inzake B-H-V van de Vlaamse meerderheidspartijen meten? Het kartel van CD&V-N/VA uiteen spelen en/of de figuur van Yves Leterme beschadigen? De antwoorden zijn er nu. Het kartel blijft op één lijn, B-H-V wordt geagendeerd en Leterme heeft als eerste minister geen goede beurt gemaakt en aan geloofwaardigheid ingeboet.
Aan de andere kant hebben de Franstalige partijen bakzeil gehaald, want ondanks hun ferme verklaringen wenden ze toch het belangenconflict als vertragingsmiddel aan.
Vreemd is wel dat ze daarvoor de ‘Commission Communautaire Française’, de Cocof, willen gebruiken als instrument. Die Cocof houdt zich bezig met de Franstalige Brusselaars binnen de 19 gemeenten, het grondgebied van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Maar feitelijk worden die Franstalige Brusselaars door de splitsing van B-H-V niet in hun belangen getroffen.
Waarom moet precies de Brusselse Cocof zich bezighouden met de verdediging van Franstaligen in Vlaanderen? Hoe zouden de Franstalige partijen reageren als de Vlaamse Gemeenschapscommissie zich zou ontfermen over de ingeweken Vlamingen in Waals-Brabantse gemeenten? Zij zouden kunnen eisen om voor Vlaamse kandidaten te mogen stemmen. Het kot zou te klein zijn. Het is merkwaardig dat de Franstalige Brusselaars een belangenconflicht inroepen tegen de Vlaamse Gemeenschap waartoe ook de Brusselse Vlamingen behoren. Niet erg bevorderlijk voor de samenwerking. En het is merkwaardig dat de Franstalige Brusselaars achter Franstaligen aanlopen die Brussel de rug hebben toegekeerd en naar de Rand zijn getrokken.
Het is wachten op de onderhandelde oplossing en het prijskaartje dat eraan hangt. Dat belooft wat als FDF-voorzitter Olivier Maingain mee op zoek gaat. De man raadde gisteren de “ontspoorde” partij van de premier nog een consultatie bij een psychiater aan.
Dirk Castrel
Reacties