In Charleville-Mézières is na twee
maanden het doek gevallen over het
proces tegen Michel Fourniret en zijn
echtgenote Monique Olivier. Het verdict
was voorspelbaar. De hoofdbeklaagde
zal de rest van zijn leven in de cel
doorbrengen. Logisch natuurlijk. Als
iemand als Fourniret nog ooit kan
vrijkomen, dan kunnen we maar beter
gewoon de poorten van alle gevangenissen
openzetten.
Het proces is overigens op een waardige manier
verlopen. Noch de magistraten, noch de advocaten,
noch de familie van de slachtoffers zijn op
zijn provocaties ingegaan. Fourniret heeft zijn
geliefkoosd spelletje van manipulator, de man die
aan de touwtjes trekt, niet kunnen spelen. Goed
zo. De seriemoordenaar rest nu nog alleen in stilte
en eenzaamheid na te denken over het leed dat
hij een aantal medemensen heeft aangedaan. Hij
verdient niet beter.
Op honderd kilometer daar vandaan, in Luik, vindt een ander proces plaats, over even gruwelijke feiten. De gelijkenissen zijn frappant. Vooral de voorgeschiedenis van de beschuldigden.
Michel Fourniret wordt in juni 1987 door het assisenhof tot zeven jaar veroordeeld wegens verkrachtingen en zedenfeiten. Amper vier maanden later (!) komt hij door goed gedrag (!) voorlopig vrij. Zijn dossier wordt niet opgevolgd. Fourniret verdwijnt in de complete anonimiteit. Geen twee maanden na zijn vrijlating begint hij aan zijn moordtochten.
Het parcours van Abdallah Ait Oud, de man die nu in Luik terechtstaat voor de moord op Stacy en Nathalie, is zo mogelijk nog hallucinanter. In 1994 krijgt hij vijf jaar met probatieuitstel voor seksueel misbruik van zijn nichtje. Met tussendoor een veroordeling wegens geweldplegingen, ontsnapt hij in 2001 aan het assisenhof wegens verkrachting en zware mishandeling van een 14-jarig meisje. De neuropsychiater vindt hem echter ontoerekeningsvatbaar en hij wordt geïnterneerd.
Nog geen jaar later mag hij geregeld de instelling van Paifve verlaten. Vier jaar later komt men tot de vaststelling dat die man even verantwoordelijk is voor zijn daden als u en ik en wordt hij dus ‘genezen’ verklaard. Ait Oud komt op vrije voeten zonder proefperiode, zonder voorwaarden, zonder nazorg, zonder begeleiding, zonder behandeling. Crimineel slordig is dat.
Zouden de ‘specialisten’, die hem toen zonder meer lieten gaan, vandaag goed slapen? Eerlijk gezegd hoop ik van niet. Laat ze maar wat zweten. Een kerel die tot twee keer toe kinderen heeft misbruikt en verkracht, moet langer dan vier jaar vastzitten. En als men hem dan toch loslaat, moet hij een tijd onder strikt toezicht staan. Tussen haakjes, zou er tijdens de deliberatie onder de ‘geleerden’ geen lichtje zijn gaan branden toen ze vernamen dat de laatste verkrachting van Ait Oud plaatsvond in Grâce-Hologne, de gemeente van Julie en Melissa? Want laat het duidelijk zijn: wat met Ait Oud gebeurde was nà Dutroux en was nà Fourniret. Maar blijkbaar was dat voor de geleerde gedragsdoktoren onvoldoende als les.
Iedereen wordt vermoed onschuldig te zijn tot het tegendeel is bewezen en hij is veroordeeld. Dat is met Ait Oud (nog) niet het geval. Maar sta ons toe in dit geval zware vermoedens te hebben. Er is niet alleen zijn onverbeterlijk verleden, er zijn ook de bewijzen die het onderzoek tegen hem heeft opgeleverd. Ze zijn overweldigend. De politie heeft na het verdwijnen van Stacy en Nathalie prachtig werk geleverd. Professioneel tot en met. De speurders verdienen een pluim. Laat het voor iedereen een voorbeeld zijn voor nieuwe gevallen.
Paul Geudens
Op honderd kilometer daar vandaan, in Luik, vindt een ander proces plaats, over even gruwelijke feiten. De gelijkenissen zijn frappant. Vooral de voorgeschiedenis van de beschuldigden.
Michel Fourniret wordt in juni 1987 door het assisenhof tot zeven jaar veroordeeld wegens verkrachtingen en zedenfeiten. Amper vier maanden later (!) komt hij door goed gedrag (!) voorlopig vrij. Zijn dossier wordt niet opgevolgd. Fourniret verdwijnt in de complete anonimiteit. Geen twee maanden na zijn vrijlating begint hij aan zijn moordtochten.
Het parcours van Abdallah Ait Oud, de man die nu in Luik terechtstaat voor de moord op Stacy en Nathalie, is zo mogelijk nog hallucinanter. In 1994 krijgt hij vijf jaar met probatieuitstel voor seksueel misbruik van zijn nichtje. Met tussendoor een veroordeling wegens geweldplegingen, ontsnapt hij in 2001 aan het assisenhof wegens verkrachting en zware mishandeling van een 14-jarig meisje. De neuropsychiater vindt hem echter ontoerekeningsvatbaar en hij wordt geïnterneerd.
Nog geen jaar later mag hij geregeld de instelling van Paifve verlaten. Vier jaar later komt men tot de vaststelling dat die man even verantwoordelijk is voor zijn daden als u en ik en wordt hij dus ‘genezen’ verklaard. Ait Oud komt op vrije voeten zonder proefperiode, zonder voorwaarden, zonder nazorg, zonder begeleiding, zonder behandeling. Crimineel slordig is dat.
Zouden de ‘specialisten’, die hem toen zonder meer lieten gaan, vandaag goed slapen? Eerlijk gezegd hoop ik van niet. Laat ze maar wat zweten. Een kerel die tot twee keer toe kinderen heeft misbruikt en verkracht, moet langer dan vier jaar vastzitten. En als men hem dan toch loslaat, moet hij een tijd onder strikt toezicht staan. Tussen haakjes, zou er tijdens de deliberatie onder de ‘geleerden’ geen lichtje zijn gaan branden toen ze vernamen dat de laatste verkrachting van Ait Oud plaatsvond in Grâce-Hologne, de gemeente van Julie en Melissa? Want laat het duidelijk zijn: wat met Ait Oud gebeurde was nà Dutroux en was nà Fourniret. Maar blijkbaar was dat voor de geleerde gedragsdoktoren onvoldoende als les.
Iedereen wordt vermoed onschuldig te zijn tot het tegendeel is bewezen en hij is veroordeeld. Dat is met Ait Oud (nog) niet het geval. Maar sta ons toe in dit geval zware vermoedens te hebben. Er is niet alleen zijn onverbeterlijk verleden, er zijn ook de bewijzen die het onderzoek tegen hem heeft opgeleverd. Ze zijn overweldigend. De politie heeft na het verdwijnen van Stacy en Nathalie prachtig werk geleverd. Professioneel tot en met. De speurders verdienen een pluim. Laat het voor iedereen een voorbeeld zijn voor nieuwe gevallen.
Paul Geudens
Reacties