Had koning Albert tenminste één
vrouwelijke minister van staat moeten
uitnodigen voor een gesprek over de
politieke crisis? Gewoon uit respect
voor de vrouwen en om het evenwicht
tussen de seksen te bewaren?
In principe niet. De vorst moest proberen het communautaire kluwen waarin we zijn verzeild geraakt te ontwarren. Hij had dus mensen nodig met veel politieke ervaring, die bewezen hebben dat ze een dergelijke crisis aankunnen. Of dat mannen of vrouwen zijn, is daarbij van onderschikt belang.
Zoals het in die optiek ook van ondergeschikt belang is of die raadgevers Franstalig of Nederlandstalig zijn, oud of jong, groen, oranje, rood of blauw. Eigenlijk telt alleen hun ervaring, hun kennis van zaken en politieke durf. Dat mannen als Jean-Luc Dehaene en Wilfried Martens te hulp worden geroepen is dus de evidentie zelf.
Maar wat blijkt? De koning heeft met een bijna ontroerende nauwgezetheid rekening gehouden met de delicate evenwichten in dit land: alle politieke families en taalgroepen zijn evenredig vertegenwoordigd in het dozijn ministers van Staat die hij op zijn paleis ontbood. Als hij zó bekommerd is over dat evenwicht, had hij ook aan het evenwicht tussen mannen en vrouwen moeten denken. Miet Smet, Annemie Neyts en Antoinette Spaak voelen zich terecht beledigd omdat hun ervaring en hun kennis van zaken botweg worden genegeerd.
Alle drie hebben zij jarenlang op het hoogste politieke niveau meegedraaid, ze kennen het klappen van de zweep, ze weten wat onderhandelen is. Ze krijgen trouwens alle steun van éminence grise Wilfried Martens. Waarom heeft de vorst dan alleen maar mannen uitgenodigd? Waarom denkt hij wel aan Raymond Langendries en niet aan Miet Smet, die jarenlang minister en zelfs vicepremier is geweest? Waarom ontbiedt hij José Daras en niet Annemie Neyts die in de federale en de Brusselse regering jarenlang een belangrijke rol heeft gespeeld? Wie heeft onze koning in godsnaam geadviseerd? Is hij té druk bezig geweest met het politieke evenwicht en heeft hij daardoor de vrouwen uit het oog verloren? Ik vrees dat dat de enige reden is: gewoon niet aan gedacht.
Als je met politiek bezig bent, denk je niet aan vrouwen. Zo eenvoudig is het blijkbaar. De vrouwelijke ministers hebben dus groot gelijk dat ze van zich laten horen. Als er competente en ervaren vrouwen zijn, moeten ze ook in tijden van crisis gehoord worden en moeten ze voorrang krijgen op tweederangsmannen. Het is voor vrouwen al zo moeilijk om in de top van de politiek te geraken.
En het lijkt me absoluut noodzakelijk dàt ze daar geraken. Want wie heeft van dit land zo een draak gemaakt? Wie heeft deze federale staat met gewesten en gemeenschappen stilletjesaan omgevormd in een onontwarbaar kluwen met faciliteiten, gemeenschapscommissies, decreten en een leger ministers die de boel niet draaiende houden, maar telkens opnieuw in het honderd laten lopen? Mannen! Ik weet het niet zeker, maar het zou toch kunnen dat vrouwen zoiets pragmatischer aanpakken? Het loont alleszins de moeite hen een kans te geven, tenminste eens naar hen te luisteren.
Of moeten die hardwerkende politica’s nu gewoon hun telefoon afleggen en lekker cynisch bij zichzelf denken: ze hebben er een zootje van gemaakt, die mannen. Dat ze het nu ook maar zelf oplossen.
Nee toch?
Kris VANMARSENILLE
In principe niet. De vorst moest proberen het communautaire kluwen waarin we zijn verzeild geraakt te ontwarren. Hij had dus mensen nodig met veel politieke ervaring, die bewezen hebben dat ze een dergelijke crisis aankunnen. Of dat mannen of vrouwen zijn, is daarbij van onderschikt belang.
Zoals het in die optiek ook van ondergeschikt belang is of die raadgevers Franstalig of Nederlandstalig zijn, oud of jong, groen, oranje, rood of blauw. Eigenlijk telt alleen hun ervaring, hun kennis van zaken en politieke durf. Dat mannen als Jean-Luc Dehaene en Wilfried Martens te hulp worden geroepen is dus de evidentie zelf.
Maar wat blijkt? De koning heeft met een bijna ontroerende nauwgezetheid rekening gehouden met de delicate evenwichten in dit land: alle politieke families en taalgroepen zijn evenredig vertegenwoordigd in het dozijn ministers van Staat die hij op zijn paleis ontbood. Als hij zó bekommerd is over dat evenwicht, had hij ook aan het evenwicht tussen mannen en vrouwen moeten denken. Miet Smet, Annemie Neyts en Antoinette Spaak voelen zich terecht beledigd omdat hun ervaring en hun kennis van zaken botweg worden genegeerd.
Alle drie hebben zij jarenlang op het hoogste politieke niveau meegedraaid, ze kennen het klappen van de zweep, ze weten wat onderhandelen is. Ze krijgen trouwens alle steun van éminence grise Wilfried Martens. Waarom heeft de vorst dan alleen maar mannen uitgenodigd? Waarom denkt hij wel aan Raymond Langendries en niet aan Miet Smet, die jarenlang minister en zelfs vicepremier is geweest? Waarom ontbiedt hij José Daras en niet Annemie Neyts die in de federale en de Brusselse regering jarenlang een belangrijke rol heeft gespeeld? Wie heeft onze koning in godsnaam geadviseerd? Is hij té druk bezig geweest met het politieke evenwicht en heeft hij daardoor de vrouwen uit het oog verloren? Ik vrees dat dat de enige reden is: gewoon niet aan gedacht.
Als je met politiek bezig bent, denk je niet aan vrouwen. Zo eenvoudig is het blijkbaar. De vrouwelijke ministers hebben dus groot gelijk dat ze van zich laten horen. Als er competente en ervaren vrouwen zijn, moeten ze ook in tijden van crisis gehoord worden en moeten ze voorrang krijgen op tweederangsmannen. Het is voor vrouwen al zo moeilijk om in de top van de politiek te geraken.
En het lijkt me absoluut noodzakelijk dàt ze daar geraken. Want wie heeft van dit land zo een draak gemaakt? Wie heeft deze federale staat met gewesten en gemeenschappen stilletjesaan omgevormd in een onontwarbaar kluwen met faciliteiten, gemeenschapscommissies, decreten en een leger ministers die de boel niet draaiende houden, maar telkens opnieuw in het honderd laten lopen? Mannen! Ik weet het niet zeker, maar het zou toch kunnen dat vrouwen zoiets pragmatischer aanpakken? Het loont alleszins de moeite hen een kans te geven, tenminste eens naar hen te luisteren.
Of moeten die hardwerkende politica’s nu gewoon hun telefoon afleggen en lekker cynisch bij zichzelf denken: ze hebben er een zootje van gemaakt, die mannen. Dat ze het nu ook maar zelf oplossen.
Nee toch?
Kris VANMARSENILLE
