MR-voorzitter Didier Reynders
drijft met zijn ultimatum de druk op
formateur Yves Leterme op. De
partij van Leterme, CD&V, is
allerminst onder de indruk en
onderstreept dat timing
ondergeschikt is aan sluitende
afspraken en formele engagementen
om de tweederdemeerderheid te
zoeken. Het gaat erom exact te
weten te komen tot welke stappen
de Franstaligen op communautair vlak bereid
zijn.
Als het schema van Leterme de MR niet zint
of niet binnen de termijn van Reynders klaar is,
dan moet Leterme zijn conclusies maar trekken.
Wat dan? Tegen de forse verklaringen van de
liberalen in toch maar een tripartite proberen?
Toch maar de socialisten binnenhalen? Die
formule geniet nog altijd de voorkeur van Joëlle
Milquet, die weet dat Elio Di Rupo haar doen en
laten scherp in de gaten houdt. PS en cdH
vormen immers samen de coalitie in de Franse
gemeenschap en in het Waalse gewest.
Milquet volhardt in haar onverzettelijkheid. Ze is vooralsnog niet bereid om in het parlement actief te zoeken naar steun voor een tweederdemeerderheid. Oranje-blauw heeft zelf onvoldoende stemmen, waarom zou ze dan een grote staatshervorming voorbereiden die in haar optiek alleen maar kan leiden tot de ontmanteling van de federale staat?
Zoeken naar zo’n meerderheid kan geen totaal onmogelijke opdracht zijn. De partij van Milquet - toen nog de PSC - leverde in 2001 vanuit de oppositie stemmen om het Lambermontakkoord goed te keuren. De reden was dat de Franstaligen dringend geld nodig hadden voor hun noodlijdend onderwijs en Milquet is toen gezwicht voor dat doorslaand argument. Toegegeven, de situatie was toen inderdaad anders: het ging om geld voor de Franstaligen. Gezien haar onverzettelijkheid en haar militante houding, heeft de koning haar niet op andere gedachten kunnen brengen. Gérard Deprez, haar grote voorbeeld en de man die haar naar het voorzitterschap van de partij heeft geloodst, had meer oor naar koninklijke verzuchtingen. Hij beloofde in 1987 aan de koning zijn verzet tegen de regionalisering van het onderwijs te staken. Een Vlaamse eis. Daar was politieke moed voor nodig.
De formateur heeft vandaag of morgen een schema klaar, een nota, met de krachtlijnen voor een globaal regeerakkoord. Daarover moet vanaf woensdag worden onderhandeld tot een akkoord wordt bereikt. Desgevallend ook tot een gat in de nacht. Maar er dient nog een belangrijke hindernis te worden genomen.
Voorafgaand aan dat finaal overleg moeten alle partijen hun zegen geven over de nota. Het cdH zal die nota toetsen aan zijn criteria waarin de verdediging van de belangen van de Walen en de (Franstalige) Brusselaars centraal staan. MRFDF en cdH zullen niet beslissen vooraleer ze weten uit welke hoek de wind waait bij PS en Ecolo. Dat is een kwestie van rugdekking.
Daarmee is het formatieberaad in de cruciale fase beland. Als de nota-Leterme wordt afgewezen, is de breuk een feit. Dan duikt het land in een zeer ernstige politieke crisis waarvan niemand de afloop kan voorspellen. Hoe kan men in een federale staat op een harmonische wijze samenleven als de twee deelstaten een fundamenteel verschil in visie hebben op dat federalisme? Het wordt dan zoeken naar de kwadratuur van de cirkel.
Dirk Castrel
Milquet volhardt in haar onverzettelijkheid. Ze is vooralsnog niet bereid om in het parlement actief te zoeken naar steun voor een tweederdemeerderheid. Oranje-blauw heeft zelf onvoldoende stemmen, waarom zou ze dan een grote staatshervorming voorbereiden die in haar optiek alleen maar kan leiden tot de ontmanteling van de federale staat?
Zoeken naar zo’n meerderheid kan geen totaal onmogelijke opdracht zijn. De partij van Milquet - toen nog de PSC - leverde in 2001 vanuit de oppositie stemmen om het Lambermontakkoord goed te keuren. De reden was dat de Franstaligen dringend geld nodig hadden voor hun noodlijdend onderwijs en Milquet is toen gezwicht voor dat doorslaand argument. Toegegeven, de situatie was toen inderdaad anders: het ging om geld voor de Franstaligen. Gezien haar onverzettelijkheid en haar militante houding, heeft de koning haar niet op andere gedachten kunnen brengen. Gérard Deprez, haar grote voorbeeld en de man die haar naar het voorzitterschap van de partij heeft geloodst, had meer oor naar koninklijke verzuchtingen. Hij beloofde in 1987 aan de koning zijn verzet tegen de regionalisering van het onderwijs te staken. Een Vlaamse eis. Daar was politieke moed voor nodig.
De formateur heeft vandaag of morgen een schema klaar, een nota, met de krachtlijnen voor een globaal regeerakkoord. Daarover moet vanaf woensdag worden onderhandeld tot een akkoord wordt bereikt. Desgevallend ook tot een gat in de nacht. Maar er dient nog een belangrijke hindernis te worden genomen.
Voorafgaand aan dat finaal overleg moeten alle partijen hun zegen geven over de nota. Het cdH zal die nota toetsen aan zijn criteria waarin de verdediging van de belangen van de Walen en de (Franstalige) Brusselaars centraal staan. MRFDF en cdH zullen niet beslissen vooraleer ze weten uit welke hoek de wind waait bij PS en Ecolo. Dat is een kwestie van rugdekking.
Daarmee is het formatieberaad in de cruciale fase beland. Als de nota-Leterme wordt afgewezen, is de breuk een feit. Dan duikt het land in een zeer ernstige politieke crisis waarvan niemand de afloop kan voorspellen. Hoe kan men in een federale staat op een harmonische wijze samenleven als de twee deelstaten een fundamenteel verschil in visie hebben op dat federalisme? Het wordt dan zoeken naar de kwadratuur van de cirkel.
Dirk Castrel
Reacties