De werknemers van VW Vorst zijn gisteren uit hun onzekerheid verlost. Een pijnlijke verlossing. Twee derde van de jobs gaan verloren. Tel daar de verloren arbeidsplaatsen in de toeleveringsbedrijven bij, en je zit al vlug aan 12 à 13.000 mensen die binnenkort zonder werk zitten. Mensen die gezinnen hebben met schoolgaande kinderen, die een huis moeten huren of een lening afbetalen. Zij moeten het plots met veel minder doen. Drama's zijn dat. Sociale catastrofes. Een Duitse krant sprak over een 'sociale tsunami'. Beter kunnen we de desastreuze gevolgen voor de getroffen werknemers niet uitdrukken.
Het nieuws kwam niet onverwacht. De voorbije dagen circuleerden er voortdurend doemberichten. Directe sluiting incluis. Zover is het niet gekomen. Maar we zitten toch in een nachtmerriescenario. Hoe lang zal VW Vorst het nog uithouden? Wat zijn uiteindelijk de overlevingskansen? De vooruitzichten zijn niet schitterend. Met goed 1.500 werknemers wordt het een dwerg in de VW Groep. Een klein bedrijf, dat van de ene dag op de andere gesloten kan worden zonder veel gevolgen voor de globale productie. Voor wie morgen het geluk heeft te mogen blijven werken in Vorst is de onzekerheid nog niet opgeheven.
Eerste minister Guy Verhofstadt was gisteren pessimistisch over de overlevingskansen van Vorst. Dat wil wat zeggen. Normaal is de premier diegene die gewoonlijk - vaak tegen beter weten in - er het geloof in houdt. Ook minister van werk Peter Vanvelthoven is sceptisch over de overlevingskansen. Het is duidelijk dat zij alle geloof in de VW-top verloren hebben.
En daar hebben ze reden toe. De Duitsers hadden de Belgische regering de voorbije maanden geruststellende signalen toegezonden. Wetens en willens hebben zij onze autoriteiten om de tuin geleid. Ze hebben gelogen. Waardoor het vertrouwen totaal zoek is. Ook dát aspect bezwaart de toekomst van VW Vorst.
En toch moet elk sprankeltje hoop benut worden. Toch moet alles in het werk worden gesteld om VW Vorst open te houden, en zelfs opnieuw te laten groeien. Hoe klein de kans ook, we moeten ze grijpen. Een ommekeer is niet onmogelijk. Ford Genk heeft dat bewezen. De directie van Vorst en de Belgische politici moeten blijven vechten om binnen enkele jaren een nieuw model naar hier te halen. Met bijhorende extra tewerkstelling.
Het fiscaal-economisch beleid van de jongste jaren - bijv. minder lasten op overuren en ploegenarbeid, flexibeler arbeidsrecht - moet worden verdergezet. Er zijn inspanningen gebeurd om de auto-industrie ter wille te zijn. Want laat dit duidelijk zijn, het is niét de schuld van de Belgische, de Vlaamse of de Brusselse regering dat VW gisteren massale ontslagen heeft aangekondigd. Wat oppositiepartijen als het Vlaams Belang en de N-VA daar ook durfden over te beweren. Zij proberen politiek garen spinnen bij een sociaal drama. Hoe heet zoiets? Juist. Lijkenpikkerij.
Daar hebben de getroffen werknemers nu geen boodschap aan. Zoals ze waarschijnlijk vandaag ook geen oren hebben naar oproepen om kalm te blijven en zich ondanks alles constructief op te stellen. Nochtans is het de enige weg om nog iets uit de brand te slepen. De beslissing is genomen. Hoe pijnlijk en hoe erg, daar wordt niet meer op teruggekomen.
Paul Geudens
Wat er zich momenteel weeral voor de zoveelste keer afspeelt bij VW is een niet te onderkennen sociaal drama.
Maar...als zelfstandig zaakvoerder van een electrozaak heb ik toch wel een heel belangrijke boodschap aan de werknemers.
De werkgevers moeten langs alle kanten hun verantwoordelijkheid opnemen, bedrijfsrisico’s nemen, hun spaarcenten investeren, opleidingen verzorgen, arbeidsomstandigheden optimaliseren, antidiscriminatie wet toepassen, maar het allerbelangrijkste continutiteit bieden aan hun werknemers. Iedereen heeft de mond vol over Diversiteit en Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.
Tot mij grote spijt stel ik vast dat heel wat werknemers echter niet loyaal zijn tov de werkgevers met name de kleine zelfstandige, ze shoppen liever op internet en plaatsen de bestelling van hun plasma tv liever in het buitenland bij een onbekend bedrijf. Omdat het toestel daar enkele euro’s goedkoper is, vanwage het btw tarief of de parrallel import. Hij denkt dan dat hij een slimme consument is, door op internet de beste prijs te zoeken en aan die onbekende zijn centen toe te vertrouwen, echter vermoord hij zijn eigen economie. Men is niet bewust dat er zich elke dag door dit gedrag ook sociale drama’s afspelen bij de kleine handelaar om de hoek. Dat is dan niet één groot zoals bij VW maar wel vele kleine drama’s. En waarschijnlijk groter in omvang en erger.
Het probleem sluipt in onze maatschappij.
De werknemers, consumenten, vergeten echter dat “ook zij ergens” werken bij een bedrijf die producten of diensten aanbieden aan derden.
Wat als iedereen zo gaat denken? Ook de werknemer moet zijn sociale verantwoordelijkheid opnemen en de collega werkgever maw ook de college werknemer zijn job en inkomsten gunnen.
Ik zou het ten zeerste apprecieren moest de overheid een bewustwordingscampagne over deze problematiek willen starten want de consument beseft zijn gedrag gewoon niet.
Geplaatst door: Francis | 22/11/06 om 11:17