Als je een maand thuiszit met een gebroken pols, wordt gamen moeilijk. Met wat moeite past zo'n Xbox-controller in mijn pollen, maar gemakkelijk is het niet.Ik heb mezelf dan maar vermaakt met wat fijne bordspelletjes.
Om te beginnen ben ik naar het verre Voortkapel gereisd. Geen pretje, met het openbaar vervoer naar de kempen. Als je daar een halte te vroeg afstapt, mag je gegarandeerd een half uur stappen om op je bestemming te geraken. Mijn doel was het Spelmagazijn, een fijne winkel met een erg uitgebreide online catalogus. Spelletjes dat ze daar hebben, fantastisch. Mijn doel: Ave Caesar, 20 jaar oud en "wreed plezant", had ik gehoord. En gezien de lieve sint niet meer langskomt, besloot ik zelf mijn eigen mijter op te zetten en me zo'n Romeinse F1-bolide aan te schaffen.
Ave Caesar dus. Is het fijn? Goh ja, best wel. Een bord met twee kanten en racen maar. Heel simpel: je hebt drie kaartjes met cijfertjes, gaat evenveel vakjes vooruit als een kaartje beveelt, legt dat af, schuift op en pakt een nieuw kaartje. Een race duurt drie ronden, en je moet minstens één keer halt houden voor de keizer en dan op een stoere manier "Ave Caesar" roepen. Enfin, met binnen- en buitenbochten en wat plekken waar je de tegenstander kan blokkeren kan je mekaar wat pesten. Best aardig voor even, niet iets om uren na elkaar te spelen. Een zesje.
Ook speelbaar met een gebroken pols: Andromeda (statistiek in de ruimte) en Lost Cities (gokken met ruïnes).
Reacties