Spelerei

En de winnaar is ... Fifa...alweer...zucht

't begint zo'n beetje vaste kost te worden: komt daar een Fifa op de markt, dan kan je je enkele weekjes later verwachten aan een nieuwe Pro Evolution Soccer -PES voor de vrienden. Maar is Fifa dan gewoon een plezant opwarmertje voor het echte werk, of is PES gewoon een flauw nakomertje? Wel, euhm, sorry Konami, maar PES is een bijzonder flauw nakomertje.

Elk jaar opnieuw belooft Konami dat de nieuwe PES eindelijk zal vernieuwen, maar dat komt er dus niet van. Nog altijd doen de keepers raar, lopen de spelers in vreemde hoeken, lijken de animaties op een soort robotdans en zijn de scheidsrechters erbarmelijk. De commentaar is al jaren dezelfde, goals scoren is wreed gemakkelijk, en de scores lopen al gauw op tot nogal bizarre cijfers. Een 7-5'je is leuk, maar niet elke match. De Master League is trouwens al jaren precies hetzelfde, enzovoort.

En Fifa dan? Wel, dat gaat vooruit. Niet met gigantische sprongen, maar je voelt dat eraan wordt gesleuteld. De bal gaat iets vlotter rond, de keepers zijn iets beter, enzovoort. Maar toch mag ook EA nog best wat werken: schieten vanop afstand is te moeilijk, de controls zijn nogal vingerbrekerig, de scheidsrechters zijn altijd tegen mij (echt! Ik zweer het!) en de verdediging van de tegenstand raakt veel te makkelijk de bal kwijt. En oh ja: vermijd de pc-versie. Die is niet alleen lelijk, ze speelt ook veel minder vlot dan de Xbox- en PS3-broertjes. Straf.

Enfin, conclusie: Fifa kan beter, PES moet beter.

Wat ik mis aan Operation Flashpoint: Dragon Rising

Het zijn goede dagen voor de fans van Operation Flashpoint. Of niet? OF was een spel voor de echte, echte doorzetter. Een schietspel? Dat zou het spel oneer aandoen. Noem het een tactische simulatie. Eén kogel kon je doden, en geloof me, dat gebeurde vaak. Sommige missies heb ik tientallen keren moeten herhalen omdat ik er maar niet slaagde te overleven. En toch... het loonde. Al die opgevangen stukjes lood nam je voor lief. De kick was fantastisch, elke keer opnieuw. Voor mij was OF een van de beste games ooit. Ik heb het trouwens uitgespeeld, wat ik een hele prestatie vind, want die voorlaatste missie was niet minder dan heroïsch.

De opvolging dan. Tsja. Door wat geruzie over de naam kwam er een officieuze opvolger: Armed Assault. Dezelfde makers, maar de charme en meeslependheid was voor mij weg. Enkele maanden geleden kwamer dan Arma II. Ik heb het nog niet geprobeerd, maar installeer het volgende week. Eerst de nieuwe OF uitspelen.

Ik heb over OF:DR een kleine recensie geschreven voor de krant. Ik heb het deze ochtend nog enkele uren gespeeld. Meer ging niet, want het spel was zo spannend dat mijn hart op het punt stond het te begeven. Maar het bevestigde wel mijn stelling: OF:DR is vooral een actiespel vermomd als een oorlogssimulator. Je loopt van gevecht naar gevecht. In de oorspronkelijke OF probeerde je niét zoveel mogelijk vijanden te doden. Nee, je probeerde te overleven. Die unieke sfeer is weg. Is OF:DR daarom een slecht spel? Nee, verre van, integendeel. Maar het is niet meer hetzelfde. Je gaat niet meer uren zwoegen om je mannen toch maar zo goed mogelijk te positioneren voor die allesbeslissende aanval. Met een simpele 'follow me' kom je 90% van het spel toe. Correctie: eigenlijk kom je daar het hele spel mee toe. Erg diepgaand is het dus allemaal niet, maar leuk wel.

Op naar ArmA II...

En oh ja, om me voor te bereiden heb ik OF nog eens onder het stof gehaald. Geraak ik toch wel niet voorbij de missie die OF-veteranen wel zullen kennen onder de naam "alleen in het bos"...