Nog heel eventjes en Empire: Total War is in mijn bezit. De computer is al ingevet, mijn muisarm getraind, mijn hoofd zit vol met mogelijke strategieën. Maar waarom eigenlijk? Ik vind de Total War-reeks immers een van de irritantste reeksen ooit. Irritant, omdat ze zoveel in zit en maar zo weinig uitkomt.
Laat me even Rome als voorbeeld nemen: het is fantastisch om legioenen te commanderen. Alleen, die legioenen kunnen helemaal geen gebruik maken van dezelfde gevechtstactieken als de echte Romeinen. Tel dat bij de troepen die niet luisteren en de domme vijanden en pft... Hetzelfde gaat op voor Medieval II: grootse veldslagen, dat wel, maar veel tactiek is er niet aan. Geen ruiters tegen piekeniers, en voor de rest is het gewoon alles op de vijand gooien. Nadenken? Niet echt nodig, de vijand reageert in de meeste gevallen immers helemaal niet naar behoren.
Nog even verder zeveren: na een tijdje wordt het management van al die steden en legers enorm groot. Troepen kunnen maar op bepaalde plaatsen worden aangemaakt en moeten beurtenlang reizen om eindelijk aan te komen op de plaats van bestemming. Een beetje realistisch? Ja, misschien wel. Maar dit is een spel dat veel beter zou zijn zonder dat pietluttig micromanagement.
En dus hoop dat wanneer ik vrijdagmiddag dat dvd'tje in mijn puter schuif ik kennis zal maken met een spel dat de vijand een beetje meer brains geeft, dat me toelaat echt na te denken over opstellingen en gevechtstactieken, en dat al dat overtollige microgeprul overboord gooit. Zodat ik eindelijk eens langer dan enkele weken van een Total War-spel kan genieten. Zodat eindelijk eens alle beloftes worden waargemaakt.
