Perfectie

Een heleboel spelletjes hebben ernaar gesolliciteerd, maar we hebben een winnaar: Mirror's Edge is voor mij hét spel van het jaar. Niet omdat ik dit spel het langste gespeeld heb (Fallout 3), of omdat ik het het mooiste vind (Mass Effect), of omdat de gameplay het vlotst is, maar omdat het anders is. En omdat het veeleisend is. En gezien ik ook veeleisend ben, vullen we elkaar mooi aan.

Heel kort: loop zo snel mogelijk over daken, door gebouwen en door gangenstelsels. Heel hoog en ver springen en wat tegen de muren lopen is verplichte kost.

1. Gedaan met het knallen: "Al dat geknal, word je dat nooit beu", pleegt mijn vriendin wel eens te zeggen wanneer ik mijn surround boxen met bijbehorende bas nog eens goed opzet. Wel, eerlijk gezegd: ja. Ik zou wel eens écht langs iemand heen willen kunnen sluipen of lopen. Mirror's Edge geeft die kans: schieten is mogelijk maar eigenlijk af te raden: je beweegt veel trager met een wapen in je hand, en laat snelheid nu je ultieme wapen zijn. Enkele rake kloppen verkopen is veel efficiënter, nog iets efficiënter is gewoon erlangs lopen.

2. Inleving voorop: Spelletjes als Tomb Raider of Prince of Persia heb ik nooit graag gespeeld. Het aanzicht waarbij je het spelfiguur langs achter ziet biedt te veel overzicht en te weinig inlevingsvermogen. Maar hoe heerlijk is het om in de huid van je spelpersonage te kruipen, snelheid op te bouwen, en die sprong over een gapende diepte te wagen, zonder dat je weet wat er je na die sprong te wachten staat. Blind vertrouwen dus, en dat maakt de kick alleen maar groter.

3. Frustratie maak je zelf: Ik heb sommige levels wel twintig of dertig keer moeten herspelen. Inclusief moeilijke stukken die ik nog eens mocht passeren om bij het volgende moeilijk stuk te raken. Frustrerend, maar ik geef toe: uiteindelijk zijn al die sprongen niet onmogelijk. Ze vergen gewoon het uiterste van je concentratie en je kunnen. Het was héél lang geleden dat ik een spel speelde dat perfectie van je eiste. Bijzonder nuttig: deze gedetailleerde runthrough met filmpjes.

Dus: niet omwille van de prachtige graphics, niet door de meeslepende muziek, niet door de  fantastische geluidseffecten, niet omwille van de mooie close combat is Mirror's Edge mijn spel van het jaar. Wel omwille van de durf om iets nieuws te tonen, en vooral omwille van het lef om van de speler de perfectie te eisen. Grote klasse, petje af. Dankjewel, Dice.

Comments

[Geplaatst door: Tomas]

Ik heb alleen de reclame gezien, ik vond het wel speciaal uitzien. Misschien toch eens proberen

[Geplaatst door: Emmie]

vet spel!