Spelerei

Top-10

Geef hieronder uw eigen top-3 in. De inzendingen van alle lezers worden verwerkt tot een top-10 die in Gazet van Antwerpen verschijnt. Onder de deelnemers worden 20 exemplaren van volgend lijstje verdeeld naar keuze. Succes! En... bedankt!

Mijn top-10

1.Mirror's Edge: voor de lange uitleg, zie enkele posts lager. Mijn nummer één omdat dit spel eindelijk perfectie eist van de gamer, en dat was lang geleden.
2. Fallout 3: omdat de open wereld vol coole en minder coole verrassingen zit, de sfeer subliem is en de decors ongelooflijk.
3. Mass Effect: een meeslepend verhaal, knappe gevechten, leuke wapens, originele opties, ik heb me hier enorm mee geamuseerd.
4. Geometry Wars: Retro Evolved 2: simpel spel, maar ooooh zo verslavend. Ik pak het bijna elke week wel een uurtje of twee vast om 'geoms' te verzamelen. Voor meer info over de eerste editie, die in het niets valt bij nummertje 2: klik hier.
5. Little Big Planet: gaf me eindelijk het gevoel dat die Playstation 3 ergens goed voor was.
6. Left 4 Dead: uit de klauwen van honderden zombies gered worden, of zelf de reddende engel uithangen, het blijft even cool.
7. Patapon: beste spel voor de PSP, imho. Trommel naar de overwinning! Patapatapatapon! Ponponpatapon!
8. Fifa 09: tsja, die voetbalreeks van EA wordt steeds beter. Weinig aan te doen...
9. GTA IV: Behoorlijk knap. Moet vooral nog gniffelen als ik dan de reacties op dit stuk denk.
10. Civilization Revolution: strategie geslaagd vertaald naar de console, dat verdient een pluim op zich.

*Nog één klein ding: dit is mijn persoonlijke top-10. Deze is puur subjectief. Dit is niét de top-10 van Gazet van Antwerpen. Ik beweer dus niet dat Geometry Wars een beter spel is dan GTA IV. Ik zeg wel dat ik mij er mee meer heb geamuseerd. Vraag het maar aan mijn vriendin, die hoort mij 's nachts nog rare 'piewpiew help blauwe vierhoekjes sneller weg sneller weg' mompelen...

Eindejaarslijstje

Volgende week publiceer ik hier mijn top-10 van spelletjes van het voorbije jaar, aangevuld met enkele opvallende trends en enkele toffe bloopers. In het kader van betrokkenheid, lezers meeslepen en omdat het pr-meisje bij Paradox mij zo'n toffe kerel vindt, heb ik enkele toffe prijzen in ruil voor het vervullen van volgende opdracht: stuur mij uw top-10 van spelletjes via de reactieknop onderaan dit artikel. De winnaars worden uitgeloot.

Stuur uw top-3 hier door!

Wat zij winnen? Wel, Boel (zo heet het pr-meisje, je spreekt het uit zoals Noel in het Frans maar dan met een 'b' vooraan) geeft jullie zelf de keuze: de twintig winnaars moeten een account aanmaken op ParadoxPlaza.com. Dan mogen ze me doorgeven welk spel ze uit volgend lijstje willen winnen. Ik ben eigenlijk speciaal bij ParadoxPlaza gaan horen, omdat zij een platform aanbieden dat ook piepkleine designers volwaardige kansen geeft. Ja, er zitten missers in hun aanbod, maar een spel als Mount & Blade is werkelijk voortreffelijk, en voor mij de aanrader in onderstaand lijstje. De keuze:

Europa Universalis III Complete (EU III, Napoleons Ambition, In Nomine): strategie op alle niveaus. Verslavend maar moeilijk.

Mount&Blade: heel knappe rpg die uitstekende gevechten te paard aanbiedt. Niet perfect (redelijk low budget, en dat is er soms aan te zien), wel verfrissend.

Dark Horizon: space combat, iemand?

City Life 2008 edition: voor wie SimCity beu is.

EU Rome (and the expansion Vae Victis): strategie op Romeins niveau.

Penumbra: Black Plague (of de uitbreidingen Penumbra: Requiem/Penubra: Overture): veel te enge spelletjes.

Hearts of Iron II (of uitbreiding  Doomsday and Armageddon): strategie, deze keer op WOII-niveau.

Perfectie

Een heleboel spelletjes hebben ernaar gesolliciteerd, maar we hebben een winnaar: Mirror's Edge is voor mij hét spel van het jaar. Niet omdat ik dit spel het langste gespeeld heb (Fallout 3), of omdat ik het het mooiste vind (Mass Effect), of omdat de gameplay het vlotst is, maar omdat het anders is. En omdat het veeleisend is. En gezien ik ook veeleisend ben, vullen we elkaar mooi aan.

Heel kort: loop zo snel mogelijk over daken, door gebouwen en door gangenstelsels. Heel hoog en ver springen en wat tegen de muren lopen is verplichte kost.

1. Gedaan met het knallen: "Al dat geknal, word je dat nooit beu", pleegt mijn vriendin wel eens te zeggen wanneer ik mijn surround boxen met bijbehorende bas nog eens goed opzet. Wel, eerlijk gezegd: ja. Ik zou wel eens écht langs iemand heen willen kunnen sluipen of lopen. Mirror's Edge geeft die kans: schieten is mogelijk maar eigenlijk af te raden: je beweegt veel trager met een wapen in je hand, en laat snelheid nu je ultieme wapen zijn. Enkele rake kloppen verkopen is veel efficiënter, nog iets efficiënter is gewoon erlangs lopen.

2. Inleving voorop: Spelletjes als Tomb Raider of Prince of Persia heb ik nooit graag gespeeld. Het aanzicht waarbij je het spelfiguur langs achter ziet biedt te veel overzicht en te weinig inlevingsvermogen. Maar hoe heerlijk is het om in de huid van je spelpersonage te kruipen, snelheid op te bouwen, en die sprong over een gapende diepte te wagen, zonder dat je weet wat er je na die sprong te wachten staat. Blind vertrouwen dus, en dat maakt de kick alleen maar groter.

3. Frustratie maak je zelf: Ik heb sommige levels wel twintig of dertig keer moeten herspelen. Inclusief moeilijke stukken die ik nog eens mocht passeren om bij het volgende moeilijk stuk te raken. Frustrerend, maar ik geef toe: uiteindelijk zijn al die sprongen niet onmogelijk. Ze vergen gewoon het uiterste van je concentratie en je kunnen. Het was héél lang geleden dat ik een spel speelde dat perfectie van je eiste. Bijzonder nuttig: deze gedetailleerde runthrough met filmpjes.

Dus: niet omwille van de prachtige graphics, niet door de meeslepende muziek, niet door de  fantastische geluidseffecten, niet omwille van de mooie close combat is Mirror's Edge mijn spel van het jaar. Wel omwille van de durf om iets nieuws te tonen, en vooral omwille van het lef om van de speler de perfectie te eisen. Grote klasse, petje af. Dankjewel, Dice.

Zombies van links, rechts en overal

Had ik nog beloofd in mijn stuk over Call of Duty 5: meer over zombies. Jochei!

Helemaal op eind krijg je de laconieke boodschap: "You've fought them all, now they come back for revenge" (of zoiets), waarop je helemaal alleen in een gebouwtje in een kerkhof zit, klaar om hordes en hordes zombies af te knallen. Ook online te spelen, trouwens, wat nog veel leutiger is. Je kan namelijk de raampjes weer dichttimmeren, en daarvoor kan je de vuursteun van collega's rondom goed gebruiken. Online, overigens, is het enige dat het verder behoorlijk matige Call of Duty nog redt.

Maar euhm, er zijn de laatste weken nog meer zombies door mijn brievenbus gekropen: die van Left4Dead bijvoorbeeld, die de zombies van DeadSpace in mootjes fileerden. Zombies dus, ze zijn nogal populair. Zou dat met de crisis te maken hebben? Wedden dat er binnenkort mods komen waarop de koppen van Maurice Lippens en andere financiële boemannen staan gemonteerd?

Bon, in totaal willekeurige volgorde maar gerangschikt volgens leukst:

-Left4Dead: om ter eerst bij de helikopter! Eerst wel enkele honderden zombies afknallen, maar ach, dat is een klein miniem detail. Heel veel bloed, dat is wel tof, maar hét tofste is dat je online met vier in team speelt, en dat je elkaar van tijd tot tijd moet redden. Sommige zombies zijn namelijk zo gemeen dat ze je op de grond duwen of je met hun lange plakkerige tong op je plaats houden. Redelijk ambetant, dus. Leidt wel tot hilarische situaties, zoals die keer dat er twee teamgenoten dood waren en ik met een ander richting heli stormde. Ik werd vastgezogen door zo'n lekkere tong, en net wanneer de ander me te hulp wilde komen, onderging hij hetzelfde lot. Dus daar hingen we naast elkaar, maar we konden elkaar niet helpen. Wat leidde tot het gevatte commentaar: "Lol, epic fail" (niet mijn zin, zo gevat ben ik niet). Aanrader dus. Je kan overigens ook als zombie spelen, wat moeilijk maar ook leutig is.

-Dead Space: iets met zombies in een bijna verlaten ruimteschip. Hebben we minstens al 10 keer gezien, evenveel gespeeld, en was de eerste keer spannend de eerste vijf minuten. Nu, reken er niet op dat die 'zombies' eng zijn, ik vind ze vooral grappig. En dat is niet zo heel goed, want ik word al bang als mijn vriendin niet zit waar ik ze verwacht had. Maar het schietgedeelte is wel leuk, dat maakt het spel wel ok. Plus dat het integreren van de interface in je mannetje een geslaagde ingreep is.

En nu op naar de volgende zombies, want binnenkort zijn het weer kerstfeestjes. Hoeza!

Sexy Wii

In de lange reeks van Wii-uitlachfilmpjes: