De rust is teruggekeerd, zo na de feestdagen. De stilte na de storm, zoals weeens wordt gezegd. Iedereen leeft opnieuw het gewone leventje en ik leef zo goed als mogelijk het mijne. Ik kom net terug van de rechtbank. Elke tweede donderdag van de maand ontmoet ik er alle 'medebeschuldigden'. Je zit dan in een zaaltje met vijf houten bankjes, een prehistorische schrijfmachine en een schoolbankje dat wat hoger staat en waar de Cubaanse vlag naast hangt. De rechter zit achter dat bankje. Eén voor één roept hij iedereen naar voor. Als ik de zaal binnenga, word ik door iedereen aangestaard. 'Wat doet die buitenlandse hier', hoor ik ze denken.
Ik ga op één van de lege bankjes zitten en wacht totdat de rechter me naar voren roept.
De mensen die hier op apel komen, hebben allemaal huisarrest. De redenen zijn divers. Sommigen maakten ruzie in een bar, anderen gingen teveel met toeristen om, ook prostitutie kan een reden zijn; of een auto-ongeluk, zoals ik.
Er zitten mensen van allerlei slag: huismoeders, ouderen, jongeren. En ik, de enige buitenlandse.
Ik moet gelukkig niet te lang wachten. Hier geldt immers de regel 'Ladies first'. Ik moet even mijn handtekening zetten en mag dan doorgaan. Terloops vraag ik de rechter hoe mijn dossier vordert. Hij geeft me mee dat de zaak naar Camaguey is doorgestuurd. Daar hebben ze het naar Matanzas verzonden. En die hebben het terug naar Varadero (waar het oorspronkelijk zat) verkast. Maar er was niets veranderd aan het dossier, dus heeft de rechter het opnieuw naar Camaguey gezonden.
Cubaanse bureaucratie! Fantastisch toch...
Belgische ambassade
De Belgische ambassade in Cuba laat zich intussen niet horen. Ze zeiden dat ze pas iets voor me konden doen, eens mijn straf zou ingaan. Dat is op zes september van vorig jaar gebeurd, maar ik heb hen sindsdien niet meer gezien.
Ik denk dat ze zelfs niet weten waar ik woon. Ik verblijf nu bij andere mensen, en niet meer bij de Cubaanse familie. Zo bezorgd over hun medeburgers zijn ze dan toch niet.
Een tijdje geleden hebben ze me wel gebeld om te vragen of ik naar het Feest van de Belgen zou komen. Dat werd in de ambassade in Havana georganiseerd. Maar ik kan niet naar de Cubaanse hoofdstad zonder de rechter op de hoogte te brengen. En ze belden me net aan de vooravond van het feest; dus dat kon ik niet meer regelen.
Ik wilde graag gaan, zodat ik over mijn dossier zou kunnen praten, maar uiteindelijk ben ik er niet geraakt wegens geen vervoer.
Sindsdien hebben ze me niet meer gebeld. Het ongeluk gebeurde op één september 2005. A die tijd hebben ze niet eens de moeite genomen om me te bezoeken in Varadero. Ik heb vernomen dat andere ambassades wel de Belgische gevangenen bezoeken. Ik weet wel dat ik niet in een gevangenis zit - ik heb huisarrest - maar ik voel me wel als een gevangene.
Werk zoeken
Blijkbaar denken ze dat ik mijn straf aanvaard heb, omdat ik werk zoek. Maar wat kan ik anders doen? Ik heb geld nodig, ik heb geen inkomen, ik heb geen idee wat de toekomst me zal brengen en hoelang dit nog gaat duren. Alles is onzekerheid. Hoelang mag ik nog bij mijn gastgezin slapen? Als ze me buiten gooien, dan zal ik verplicht zijn op het strand te slapen.
Maar betekent dit dat ik mijn straf heb aanvaard? NEEN!!! Ik zoek alternatieven om hier te overleven, om positief te blijven en oplossingen te zoeken. Dat houdt me recht.
Ik heb een jaar lang gevochten tegen het gerecht in Cuba, tegen mijn proces, gevochten voor vrijheid. Maar ik ben het beu om altijd maar naar iedereen te bellen: de Ambassade, de immigratiediensten, de rechter, Camaguey, het Ministerie van Justitie. Ik wil me nu even amuseren, relaxen en ontstressen.
Het is zo frustrerend om altijd maar achter alles aan te lopen; en dat voor een eenvoudige handtekening of een stuk papier. Er is hier geen telefoon. Voor elk telefoontje moet ik dus naar een telefooncel om de hoek. En dan is de rechter er net niet, of is hij in vergadering. Het zijn allemaal stomme details, maar het neemt zoveel tijd in beslag.
Een voorbeeldje: onlangs moest ik me melden bij de rechtbank. Dat is een heel gedoe. Vrienden moeten tijd maken om me er naartoe te voeren, want anders moet ik veertig straten te voet afwandelen. Gelukkig maakte iemand wat tijd vrij. Geen evidentie, want hij had zeer veel werk. Ik ga binnen en niemand is er. De secretaresse vertelt me dat de rechter er vandaag niet is. Waarom hij afwezig is? Dat kan ze me niet zeggen.
En zo gaat dat met alles hier... Ik ga nu eerst even de batterijen opladen om weer in actie te schieten.
Dit lijkt me een typisch Belgisch verschijnsel : veel blabla, maar als het erop aankomt dan zien we enkele een totale desinteresse. Behalve uiteraard wanneer de regering hierdoor in de internationale belangstelling kan komen zoals in de zaak van de in Lybie ter dood veroordeelde verpleegsters (en dat zijn notabene dan nog niet eens Belgen !)
Geplaatst door: venny | 20-1-07 om 14:31
Nikki, ik raad je aan om met verschillende ambtenaren van de ambassade in kontakt te treden, dan zal je merken dat die tegenstrijdige meningen verkondigen en daar moet je op inspelen, ze tegen elkaar uitspelen anders veroert daar niemand een vin. Ik heb 9 jaar in het buitenland verbleven en ik heb daar surrealistische ervaringen met de Belgische ambassade beleefd. Mijn problemen werden ook opgelost door autochtone ambtenaren die op de Belgische ambassade werkten, niet door de Belgische ambtenaren. Weet bvb ook dat ze meer geinteresseerd zijn in de Belgen die lang in het buitenland verblijven of die er zich gevestigd hebben, een ambassade is in de eerste plaats een controle-apparaat. Ze voeren de orders uit die ze krijgen van het ministerie in Belgie, zolang die er niet komen voor jou kan je niet veel hulp verwachten. Het zou inderdaad in je voordeel kunnen spelen moest je situatie verslechteren en dat je toestand hier in Belgie dan de pers haalt. Er is geen rechtlijnig beleid in België, neem nu bvb. de gemeentebesturen, in Antwerpen houdt men zich aan andere regels dan in Brasschaat bvb., dat is ondenkbaar in Nederland!
Geplaatst door: Luc Swijsen | 23-1-07 om 2:25
Ik zou toch mijn stoute schoenen eens aantrekken en aanbellen bij een notoir Cuba-kenner en persoonlijke vriend van de president namelijk Steve Stevaert.Baat het niet, dan schaadt het niet.Succes toegewenst.
Geplaatst door: mj | 9-2-07 om 20:35
Nikki,
Ik volg met interesse je situatie in Cuba. Ik hoop sat je spoedig in België kunt landen. Tot daar, probeer een beitje van de zon de genieten (hier is niets van te merken). Ik mis mijn Portugese zon heel erg.
Een van deze dagen zal ik over je in mijn blog schrijven. Doe de groetjes aan de mensen die op Cuba voor je zorgen. Voor mij zijn ze echte helden. En je ook. Hou je moed, wees zeker dat er zijn mensen in België die aan je denken.
Groetjes,
Miguel
(soory voor mijn schrijffoutjes, maar Nederlands is mijn moedertaal niet, maar ik probeer toch).
Geplaatst door: Miguel | 19-2-07 om 9:28